Το πολιτικό αδιέξοδο και ο πολιτικός φορέας που λείπει

Του Γιάννη Ραχιώτη

Το αδιέξοδο με το υπάρχον πολιτικό σύστημα  έχει γίνει προφανές  γι' αυτό και νέα κόμματα δημιουργούνται ή εξαγγέλλονται  και προτάσεις  για πολιτικά σχέδια διακινούνται στο δημόσιο λόγο.

Ο καθηγητής  Γιάννης Ιωαννίδης  είπε πρόσφατα,  στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, ότι μας κυβερνάει μια «αχρηστοκρατία». Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι το κρίσιμο χαρακτηριστικό του σημερινού κυβερνητικού μπλοκ; Ότι  είναι άχρηστοι, ανίκανοι, ψεύτες κοκ;  Αν  ήταν  χρήσιμοι , ανιδιοτελείς, ειλικρινείς, μορφωμένοι, δραστήριοι αλλά και πάλι προωθητές των ευρωατλαντικών  συμφερόντων στη χώρα, τότε θα είμασταν καλά;

Άλλος πρότεινε να μας κυβερνούν αυτοί πού έχουν «ανεξάρτητη επιστημονική εγκυρότητα». Δηλαδή υπάρχει πολιτικά ουδέτερη επιστήμη και επιστήμονες; Η επιστήμη μπορεί να είναι ανεξάρτητη από τα ταξικά συμφέροντα;  Η επιστήμη μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα και τον  υποτελή και τα αφεντικά του;  Ποιος άραγε καθορίζει το πλαίσιο λειτουργίας των πανεπιστημίων , της έρευνας , της κυκλοφορίας της γνώσης; Το να έχεις διαπρέψει σε κάποιο αμερικάνικο Πανεπιστήμιο εγγυάται ότι θα διαπρέψεις και στην υποστήριξη των λαϊκών στρωμάτων;  Ότι θα εργαστείς για την ανεξαρτησία της χώρας;

Ο σύμβουλος ψυχικής υγείας Αντώνης  Ανδρουλιδάκης μας προτείνει «χώρους σύγκλισης ανάμεσα στην εμπειρική γνώση, την επιστημονική ανάλυση, το συλλογικό ψυχικό βίωμα και τη δημοκρατική πράξη». Επιπλέον να διαχειριστούμε σωστά «το ψυχικό μας τραύμα». Ωραία όλα αυτά να τα κάνουμε, αλλά για να υπηρετήσουν ποιο πολιτικό πρόγραμμα; Δεν πρέπει να περιγράφεται; Ή απλά προτείνεται μια μεθοδολογία που δουλεύει για κάθε πολιτικό πρόγραμμα; πχ και για τη συνέχιση της υποτέλειας και για την ανεξαρτησία μας; Και τελικά τί να κάνουμε; Να αγωνιστούμε για να διώξουμε αυτούς που μας επέβαλαν μνημόνια και υποτέλεια ή να δηλώσουμε  ψυχικά πάσχοντες  που θέλουμε θεραπεία;  «αυτοβελτίωση» ή απελευθέρωση;

Η Μαρία  Καρυστιανού ίδρυσε πολιτικό φορέα με στόχο αποκλειστικά «Δικαιοσύνη για τα παιδιά μας» «Ειδικό Δικαστήριο για να πληρώσουν οι ένοχοι» «κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών». Αυτά τα συνθήματα μπορεί της φαίνονται αρκετά για μαζική άγρα ψήφων, συγκροτούν όμως πολιτικό πρόγραμμα; Η ίδια βέβαια γνωρίζει ή  θα έπρεπε να γνωρίζει, αφού επιδιώκει να μας κυβερνήσει, ότι η δικαιοσύνη είναι μια κρατική λειτουργία που υπάγεται στο ίδιο σάπιο και υποτελές κρατικό σύστημα, διορίζεται από το υπουργικό συμβούλιο και υπακούει στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις υπαγορεύσεις των υπερατλαντικών πατρώνων που νομοθετούνται άμεσα από την αμερικανόδουλη κυβέρνηση. Όταν εν τέλει αναγκάστηκε να πάρει θέση για τα μεγάλα θέματα της χώρας, στην εκδήλωση που διοργάνωσε για τα 52 χρόνια από την προδοσία της Κύπρου, μας είπε ότι «δεν μας φταίει το ΝΑΤΟ και η ΕΕ αλλά οι κυβερνήσεις μας» που δεν τα αξιοποίησαν  επαρκώς. Δηλαδή τι παραπάνω έπρεπε να κάνουν; έχουν  εκχωρήσει την άμεση  διοίκηση της χώρας στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Η κα Καρυστινού μάλλον πιστεύει ότι έχουμε έλλειμμα… υποτέλειας  που θα το αναπληρώσει η μελλοντική (sic) κυβέρνησή της.   

Violent Pornography (Η πείνα ως μορφή άσκησης πολιτικής και ελέγχου)

Όταν η όλη σου η σκέψη είναι να μετράς θερμίδες, ώστε το σώμα σου να μοιάζει στο πρότυπο που σου επέβαλαν, τότε πιθανώς σε έχουν κάνει να το αντιλαμβάνεσαι σαν ένα παθητικό σκεύος, το οποίο έχει χρέος να είναι ελκυστικό για να προσεγγίσει τον ιδανικό predator.  

Γράφουν: Κωνσταντίνα Κατσανά – Πάνος Χριστοδούλου

Τι ακριβώς είναι το σώμα μας; Είναι ένα άθροισμα απλών βιοχημικών διεργασιών; Είμαστε μόνοι μας σε αυτό; Η εικόνα που έχουμε για αυτό είναι η εικόνα σε έναν απλό καθρέπτη, ή μια εικόνα μέσα από ένα παραμορφωμένο είδωλο, έναν καθρέπτη στον οποίο κάποιος ρίχνει συνεχώς νερό; Και αν ναι, ποιος και γιατί να το ρίχνει; 

Από πάντα το σώμα ήταν όχι μόνο η κατοικία του εκάστοτε ανθρώπου, αλλά και ένα υλικό στη διαμόρφωση της κοινωνίας. Επομένως, η ίδια η κοινωνία του προσέδιδε χαρακτηριστικά, ιδιότητες και ταμπέλες. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια με την επέλαση της εμπορευματοποίησης των πάντων, και το σώμα και η εικόνα που επικρατεί για αυτό έχουν καταστεί εμπορεύματα. 

Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώθηκε και η βιομηχανία της δίαιτας (με κερδοφορία 70 με 80 δις δολάρια το χρόνο στις ΗΠΑ): 

δημιούργησε ανασφάλειες εκεί που δεν υπάρχουν,

κατασκεύασε μη ρεαλιστικά πρότυπα που ένα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτά χωρίς παρεμβάσεις,

εξύψωσε το αδύνατο σώμα σαν να είναι ‘ιδανικό’/αρετή.

Ο κόσμος δεν αγοράζει απλώς το αδύνατο σώμα, αλλά τη φαντασίωση που έχει χτιστεί γύρω από αυτό μέσα από τη χρόνια πλύση εγκεφάλου λόγω συστηματικής έκθεσης σε πολύ καλά στημένο μάρκετινγκ. Και ύστερα, το συντηρούμε κι εμείς οι ίδιοι εν αγνοία μας και κάπως έτσι διαιωνίζεται. Η φαντασίωση του τι θα κερδίσεις αποκτώντας ένα πιο αδύνατο σώμα περιλαμβάνει μια πιο «επιτυχημένη» ζωή, να φαίνεται ότι έχεις αυτοέλεγχο, πράγματα που ουδεμία σχέση δεν έχουν με το αδύνατο σώμα. 

10 συμβουλές για να καλύπτεις την επίθεση στο Ιράν όπως κάνουν τα "έγκυρα" δυτικα ΜΜΕ

Από τη δημοσιογράφο Φραγκίσκα Μεγαλούδη

1. Όταν βομβαρδίζεται το Ιράν, μην αναφέρεις ποιός το κάνει.  Ποτέ μην γράψεις «Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδισαν…».   Προτίμησε: «Εκρήξεις συγκλόνισαν την Τεχεράνη» ή  Σκοτώθηκαν δεκάδες σε επιθέσεις». Οι πύραυλοι εμφανίζονται μόνοι τους (ενίοτε και οι άνθρωποι - στο Ιράν - σκοτώνονται μόνοι τους). 

2. Πρόσθεσε πάντα “σύμφωνα με ιρανικά κρατικά μέσα”.  Ακόμη κι αν μιλάμε για αριθμό νεκρών παιδιών. Η λέξη “κρατικά” φτάνει για να δείξεις ότι η είδηση δεν είναι αξιόπιστη (αφού το λένε οι Ιρανοί και όχι οι New York Times ψέμα είναι)

3. Αντί για “παράνομη επίθεση”, γράψε “κλιμάκωση”.   Η νομιμότητα δεν χρειάζεται ανάλυση. Όλα είναι απλώς “εντάσεις στην περιοχή”. Τις οποίες βέβαια προκάλεσε το Ιράν. 

4. Αν το Ιράν απαντήσει, χρησιμοποίησε ενεργητική φωνή και δείξε τον αποτροπιασμό σου.  «Το Ιράν εξαπέλυσε επίθεση», «Το Ιράν έπληξε»,  «Το Ιράν σπέρνει χάος».

5. Χρησιμοποίησε συναισθηματική περιγραφή μόνο για τα “σωστά” θύματα : 

Αν πληγεί ισραηλινή πόλη: «Τρόμος», «φρίκη», «ισοπεδωμένο σχολείο». 

Αν πληγεί ιρανική πόλη: «Στρατιωτικές εγκαταστάσεις επλήγησαν»

«Δικαιωματιστές» όλου του πολιτικού φάσματος, ενωθείτε!

Του Ρούντι Ρινάλντι

Έφτασε μια ατυχής (και προβληματική) τοποθέτηση της κ. Καρυστιανού γύρω από το ζήτημα των αμβλώσεων για να ξιφουλκίσει ολόκληρο το στρατόπεδο του συστημισμού και να παρουσιάσει την ίδια (αλλά και το κίνημα των Τεμπών) ως «αναχρονιστικά», «συντηρητικά», «μεσαιωνικά», «σκοταδιστικά», «ακροδεξιά». Συνηθισμένα πράγματα. Για ένα θέμα βασικά λυμένο στην ελληνική κοινωνία, για ένα ζήτημα που εντέχνως έθεσαν σαν πεπονόφλουδα στην πρόσφατη συνέντευξη οι δημοσιογράφοι, στρώθηκε ένας «δικαιωματικός» καμβάς και μια ιαχή όλου του «κομ ιλ φο» πολιτικού συστημικού κόσμου, όχι για να διορθώσει κάτι, όχι για να κριτικάρει μια τοποθέτηση, αλλά κυρίως για να αποδομήσει, να συκοφαντήσει, να ταμπελάρει ένα εν δυνάμει κίνημα και ίσως έναν νέο φορέα που θα τους κάνει μια ορισμένη ζημιά.

Μαρία Καρυστιανού

Ζούμε σε μια χώρα που η Ειρήνη Μουρτζίκου έδωσε από πέντε συνεντεύξεις σε όλα τα κανάλια και η Μαρία Καρυστιανού ούτε μία...

«Το πολιτικό μας σύστημα θα καταρρεύσει με μια τραγωδία όπως το 1974» – Θέμης Τζήμας

Το Ισραήλ σύμφωνα με τα στοιχεία που το ίδιο δημοσιοποιεί, σκοτώνει 10 αμάχους, προκειμένου να εξοντώσει έναν μαχητή! Είναι αυτό «νόμιμο δικαίωμα στην αυτοάμυνα»; Τη Δευτέρα συμπληρώνεται ένας χρόνος από την επίθεση της Χαμάς στο Ισρασήλ. Επίθεση που καταδικάστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία του πλανήτη. Δεν συνέβη το ίδιο με όσα έχει κάνει το Ισραήλ. Η πολιτισμένη Δύση έφθασε στο σημείο να εκφράζει σχεδόν το… θαυμασμό της για τις επιχειρήσεις κρατικής τρομοκρατίας του Ισραήλ.

Να λοιπόν που η ''δημοκρατία'' (ή ορθότερα το σύστημα) δεν έχει αδιέξοδα.....

Ο “πρωταγωνιστής” έχει αποδείξει στο παρελθόν την “αξία” του και φαίνεται ότι συγκεντρώνει την έγκριση των αμερικανών “φίλων” μας...

Της Στέλλας Πατρώνα *

Να λοιπόν που η “δημοκρατία” (ή ορθότερα το σύστημα) δεν έχει αδιέξοδα.....

Αυτό φαίνεται από τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών, καθώς ο μελλοντικός “πρωταγωνιστής” έκανε θριαμβευτική είσοδο στη σκηνή, το διάδοχο σχήμα ετοιμάζεται πυρετωδώς και ο φωτισμός χαμηλώνει σιγά – σιγά για να αποσυρθεί ο κασκαντέρ διακριτικά στα παρασκήνια....

Βεβαίως, αυτήν τη στιγμή, το υπό διαμόρφωση σχήμα αντιμετωπίζει κάποια εμπόδια από μωροφιλόδοξους διεκδικητές της αρχηγίας, ωστόσο θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα ξεπεραστούν, καθώς  ο “πρωταγωνιστής” έχει αποδείξει στο παρελθόν την “αξία” του και φαίνεται ότι συγκεντρώνει την έγκριση των αμερικανών “φίλων” μας και πιθανότατα και τη συναίνεση ευρωπαϊκών παραγόντων....

Το θετικό στο νέο σκηνικό που διαμορφώνεται είναι ότι  η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα μας αδειάζει τη γωνιά σχετικά σύντομα (πιθανότατα σε οκτώ με εννέα μήνες με αφορμή την εκλογή νέου προέδρου της δημοκρατίας) και θα απαλλαγούμε από την άθλια φάτσα του Κούλη και  τη τσιριχτή φωνή του Αδώνιδος. Το αρνητικό είναι ότι το νέο σχήμα δεν αποβλέπει σε τίποτα άλλο πέρα από την επικοινωνιακή διαχείριση του χάους που θα αφήσει πίσω της η κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Από την «Αριστερά του Χαβιαριού» στην «Αντι-συστημική Δεξιά» – Η αντιστροφή των Κοινωνικών Μπλοκ

Του Ηλία Παπαναστασίου

Ευθύς εξ αρχής θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε την σχετικότητα των όρων που χρησιμοποιούμε. Όπως δεν υπάρχει μόνο η «Αριστερά του Χαβιαριού» έτσι και ο «αντισυστημικός πατριωτικός χώρος» όπως αυτοαποκαλείται δεν είναι μόνο ή κυρίως «Δεξιός». Και αν ονομάζεται «ακροδεξιά» από τους δημοσκόπους του συστήματος της Φιλελεύθερης Αστικής Ελίτ, ο όρος δεν μας βρίσκει σύμφωνους όχι μόνο για πολιτικούς αλλά και για κοινωνικούς και ταξικούς λόγους.

Από πολιτική άποψη η λεγομένη «Ακροδεξιά» όπως την χαρακτηρίζουν οι συστημικοί δημοσιογράφοι, δημοσιολόγοι και δημοσκόποι, προβάλλει έναν εντονότατα πατριωτικό, εθνικοκρατικό και πολλές φορές αντι-ολιγαρχικό λόγο, με σαφή –σε πολλές περιπτώσεις– αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα Πρόεδρο παρόμοιου Κόμματος της Βουλής που κατονόμασε τους Ολιγάρχες με τα ονόματά τους, ταυτόχρονα ο ίδιος καταγγέλλει εντονότατα τους «Καπιταλιστές και Ολιγάρχες» αλλά και την ίδια την Δικαιοσύνη (παρόμοιες καταγγελίες δεν έκαναν οι πλήρους αστικής και μικροαστικής ευγένειας μελιστάλακτοι «αριστεροί/κεντροαριστεροί» του λεγόμενου προοδευτικού χώρου). Θα μπορούσαμε δε να αναφέρουμε πολλά παρόμοια παραδείγματα όπου ο εθνοκρατικός λόγος με έντονα κοινωνικά χαρακτηριστικά και αντι/ολιγαρχική πολεμική είναι εντονότατος. Και εάν παρόμοια τακτική χαρακτηρίζεται «Λαϊκισμός» και «Δημαγωγία» ας θυμηθούμε εάν παρόμοιος λόγος κυριαρχούσε ή όχι και στον ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2012-15 ή στο ΠΑΣΟΚ της περιόδου 1974-81. Άλλωστε, περιμένουμε να μας διαφωτίσουν οι φωστήρες της συστημικής Δημοσιογραφίας τι εστί «Λαϊκισμός» γιατί με την φόρα που έχουν πάρει και ο Σοσιαλισμός –γι’ αυτούς– θεωρείται λαϊκισμός όπως και οποιαδήποτε κριτική που ασκείται στα πεπραγμένα της Αστικής Ελίτ. Οι κεραυνοί και τα αστροπελέκια περί «Λαϊκισμού» πέφτουν βροχηδόν μόλις κάποιος κάνει κριτική στην Ελίτ και ειδικότερα στην Οικονομική/Κοινωνική Πολιτική της. Δημιουργήθηκε ένας «Υγειονομικός χώρος», μια Buffer Zone (Ανασχετική ζώνη), όπου ο παραβαίνων τα όρια είναι αυθωρεί και παραχρήμα εξοβελιστέος και αποβάλλεται σαν μικρόβιο!

Η δουλοπρέπεια, που οι φίλοι σου οι μοντέρνοι έχουν κάνει σύστημα, αποστροφή μου φέρνει (MOLIERE)

Το παρακάτω απόσπασμα ανήκει στο θεατρικό έργο του Μολιέρου “Μισάνθρωπος” . Ακολουθούν τα λόγια του αντισυμβατικού κεντρικού ήρωα “Άλσεστ”

ΑΛΣΕΣΤ : Θέλω να είμαστε άνθρωποι ειλικρινείς. Με λόγο τιμής. Καμία λέξη να μην προφέρουμε που δεν θα βγαίνει μέσα από την καρδιά μας.

ΦΙΛΕΝΤ : Μα αν έρθει κάποιος και σε αγκαλιάσει θερμά, θα πρέπει να το ανταποδώσεις και να ανταποκριθείς με τον πιο ευγενικό τρόπο στην ζεστή κίνησή του …

ΑΛΣΕΣΤ : Όχι βέβαια.

Η δουλοπρέπεια, που οι μοντέρνοι άνθρωποι έχουν κάνει σύστημα, μου φέρνει μεγάλη αποστροφή. Δεν υπάρχει τίποτα που να απεχθάνομαι περισσότερο από αυτά τα ψεύτικα λόγια, τις χωρίς νόημα αγκαλιές και τις υποχρεωτικές εκφράσεις συμπάθειας που τοποθετούν στην ίδια θέση εκείνους που έχουν αξία με εκείνους που δεν έχουν καμία.

Τι νόημα έχει αν κάποιος σε διαβεβαιώνει πως είναι φίλος σου πραγματικός, πως πιστεύει σε σένα, σε θαυμάζει και σε στηρίζει με ζήλο, αν το ίδιο ακριβώς κάνει στον οποιοδήποτε τυχόντα συναντήσει ακολούθως στον δρόμο του;

Όχι όχι όχι. Μία καρδιά με ελάχιστο αυτοσεβασμό δεν ενδιαφέρεται για μία τέτοια εκπορνευμένη εκτίμηση. Και δεν της αρέσει καθόλου να αντιλαμβάνεται πως απολαμβάνει κάτι που απολαμβάνει με ευκολία ο καθένας.

Το «σωστό» συνέδριο…

Του Ρούντι Ρινάλντι

Στη χώρα μας διεξάγονται πολλά συνέδρια. Κι αυτό δεν είναι αρνητικό φαινόμενο. Πρόσφατα έγιναν πολλά συνέδρια κομμάτων (αναμένεται κι αυτό της Ν.Δ. στις 5-7 Απριλίου), που βασικό τους θέμα έχουν την προετοιμασία των φορέων για τις επόμενες εκλογές, ή την αντιμετώπιση σοβαρών εσωτερικών ζητημάτων και κρίσεων. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν κάποια διαφορετικά συνέδρια, αυτά που ασχολούνται με πιο στρατηγικά θέματα, που λειτουργούν και ως «δεξαμενές σκέψης». Τα διοργανώνουν εφημερίδες, διάφορα φόρα, ή και ιδρύματα, όπως ο κύκλος ιδεών του Ευ. Βενιζέλου. Σε αυτά τα συνέδρια συγκεντρώνονται εκπρόσωποι των ελίτ, πολιτικοί, υπουργοί, επιστήμονες, επιχειρηματίες, διανοούμενοι, πρέσβεις σημαντικών Δυνάμεων, διεθνείς προσκεκλημένοι, και ανταλλάσσουν σκέψεις και προτάσεις για σημαντικά θέματα.

Πρόκειται για συνέδρια προετοιμασίας των ιθυνουσών δυνάμεων μπροστά σε ένα ρευστό και αβέβαιο μέλλον, συνέδρια εξαγωγής κάποιας πείρας, ή ακόμα συνέδρια γεφύρωσης αντιθέσεων και εκκόλαψης αναγκαίων και απαραίτητων συναινέσεων μέσα στην κρίση (που ξεδιπλώνεται σε πολλαπλά επίπεδα και με ξαφνικές εκδηλώσεις). Πρόκειται, τέλος, για «κλειστά» συνέδρια, με την έννοια πως παρά τη μεγάλη προβολή τους και τη δημοσιότητα που έχουν, σ’ αυτά καλούνται μόνο οι εκπρόσωποι των ελίτ – που συζητούν μεταξύ τους, ερήμην της κοινωνίας ή αντιθετικών προτάσεων. Κοινωνία και αντίλογος λείπουν από τα συνέδρια αυτά. Είναι συνέδρια της ελίτ, των ελίτ, των βασικών κέντρων διαχείρισης και εξουσίας στο τόπο.

Συνωστισμός φορέων και προσωπικοτήτων

Το «σωστό» λοιπόν συνέδριο έγινε με κύριο φορέα την εφημερίδα Καθημερινή, από τις 29 Φεβρουαρίου έως τις 2 Μαρτίου. Στην πραγματικότητα ήταν μια συνδιοργάνωση, με φορείς την Καθημερινή, το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ), το Φόρουμ των Δελφών και το Ελληνικό Παρατηρητήριο του London School of Economics (LSE). Ο τίτλος του συνεδρίου ήταν «50 χρόνια μεταπολίτευση: Τα επιτεύγματα και τα ελλείμματα της τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας».

Παλιό αλλά πολύ διδακτικό!

Κατά τη διάρκεια μίας ληστείας, ο ληστής φώναξε: "Μείνετε ακίνητοι. Τα λεφτά ανήκουν στο κράτος. Η ζωή ανήκει σε εσάς."

Όλοι κάθισαν ήρεμοι.

Αυτό λέγεται: "ΑΛΛΑΓΗ ΣΚΕΠΤΙΚΟΥ", αλλάζοντας τον τρόπο που σκέφτεσαι.

Όταν οι ληστές γύρισαν σπίτι, ο νέος ληστής είπε στο παλιό ληστή: "Ας μετρήσουμε τα λεφτά".

Ο παλιός ληστής του απάντησε: "Μην είσαι χαζός. Είναι πολλά λεφτά θα μας πάρει ώρα να τα μετρήσουμε. Το βράδυ στις ειδήσεις, θα μας πούνε πόσα κλέψαμε."

Αυτό λέγεται: "ΕΜΠΕΙΡΙΑ"

Και σήμερα η εμπειρία είναι πιο σημαντική από τα διπλώματα.

Όταν έφυγαν οι ληστές, στη τράπεζα ο διευθυντής είπε στον προϊστάμενο να καλέσει την αστυνομία γρήγορα. Ο προϊστάμενος του απάντησε: "Περίμενε. Ας πάρουμε 10 εκ. από τη τράπεζα εμείς και ας τα προσθέσουμε στα άλλα 50 που έχουμε καταχραστεί από τη τράπεζα"

Αυτό λέγεται: "ΚΟΛΥΜΠΑ ΜΕ ΤΟ ΚΥΜΑ"

Να μετατρέπεις μια άσχημη κατάσταση προς όφελος σου.

Ο προϊστάμενος είπε: "θα ήταν ωραία να είχαμε μια ληστεία κάθε μήνα".

Αυτό λέγεται: "ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΒΑΡΕΜΑΡΑ".

Η προσωπική ευτυχία είναι πιο σημαντική από την δουλειά.

Ξεν. Κοντιάδη: Το «φαινόμενο Κασσελάκη»

Του Θανάση Σκαμνάκη

Να απολογηθώ. Όταν έμαθα την έκδοσή αυτού του βιβλίου είχα δυσπιστία. Πως ένας σοβαρός μελετητής ασχολείται με ένα φαινόμενο τόσο επικαιρικό. Και πότε πρόλαβε; 

Και ξεκίνησα να το διαβάζω με δεδομένη την άρνησή μου, με σκοπό να το ξεπετάξω σε μια δυό μέρες.

Αλλά δεν έγινε έτσι. Χρειάστηκε να το διαβάσω προσεκτικά, να κρατήσω σημειώσεις, να επιστρέψω σε κάποιους συλλογισμούς, να το αναλογιστώ και να διαπιστώσω, εν τέλει, πως μου άνοιξε ορίζοντες στη σκέψη και την ερμηνεία των πρόσφατων εξελίξεων στο ΣΥΡΙΖΑ, και όχι μόνο . Οπότε, το συμπέρασμα είναι πως κάθε άλλο παρά «αρπαχτή» είναι.

Το βιβλίο του Ξενοφώντα Κοντιάδη, Το «φαινόμενο» Κασσελάκη», το μεσσιανικό προσωπείο της μεταδημοκρατίας  (εκδόσεις Καστανιώτη) συγκροτεί μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μελέτη για την κατάσταση των κοινωνιών μας, σε μια εποχή που η Δημοκρατία βρίσκεται σε έλλειψη, τα πολιτικά κόμματα, των αριστερών συμπεριλαμβανομένων, βιώνουν βαθειά κρίση και οι συλλογικές εκφράσεις και εκδηλώσεις, οι αξίες και οι στόχοι τους, έχουν σημειώσει θεαματική υποχώρηση. Σε μια κατακερματισμένη κοινωνία και κοινωνική συνείδηση, το πολιτικό και το κοινωνικό υποχωρεί μπροστά στο ατομικό, σηματοδοτώντας τη νίκη, ή έστω επιβολή, της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και σκέψης (συνείδησης), με αντίστοιχη υποχώρηση των συλλογικών οραμάτων.  

Μεταδημοκρατία και μεταπολιτική ονομάζει τα φαινόμενα, όπου «σε νέους μηχανισμούς αντιπροσώπευσης αναδείχθηκαν οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι δημοσκοπήσεις και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, παλιά και νέα». Υπογραμμίζοντας πως και τα κοινωνικά κινήματα και «κατεξοχήν τα φαινόμενα κοινωνικής εξέγερσης» παίρνουν νέες μορφές, «αντανακλούν την έκπτωση των παραδοσιακών αντιπροσωπευτικών θεσμών, την απαξίωση των πολιτικών  κομμάτων, αλλά και την αδυναμία των νέων μηχανισμών κοινωνικής εκπροσώπησης να καλύψουν το δημοκρατικό έλλειμμα».

Η περιγραφή αυτής της μεταμοντέρνας εποχής, «μεταδημοκρατικής» και «μεταπολιτικής», είναι ιδιαίτερα ακριβής και ενδιαφέρουσα.

Αυτή ακριβώς η εποχή  αποτελεί το κοινωνικό πλαίσιο εντός του οποίου μπορεί να επιτυγχάνονται σχέδια και να επιβάλλονται πρόσωπα τύπου Κασσελάκη.

Ο συγγραφέας προσπαθεί να βγάλει τον αναγνώστη του από το πλαίσιο των θεωριών συνωμοσίας και να τον εντάξει σε μια λογική που καταλαβαίνει την κοινωνική πραγματικότητα, με τις ταξικές και άλλες συγκρούσεις της, ως το έδαφος στο οποίο βλασταίνουν τέτοια φαινόμενα. 

Η «cancel culture» είναι εδώ: Στα χέρια του συστήματος

Μια ατμόσφαιρα διάχυτης λογοκρισίας επιβλήθηκε σε εκτεταμένες περιοχές του δημοσίου βίου, με ποινή την ακύρωση ή και την απόλυση.

Του Θέμη Τζήμα

Τι κοινό έχουν ο Κέβιν Σπέισι, ο Γούντι Άλεν, απολυμένοι καθηγητές από πανεπιστήμια των ΗΠΑ, ο ποδοσφαιριστής της Μάιντς, Ανουάρ Ελ Γκάζι, ο Πέτρος Φιλιππίδης, ο Παύλος Χαϊκάλης, η Σαμάνθα Πίρσον (διευθύντρια του κέντρου για τις σεξουαλικές επιθέσεις στο Πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα η οποία τόλμησε να πει το προφανές, ότι δηλαδή την 7η Οκτωβρίου δε βιάστηκαν Ισραηλινές γυναίκες), δημοσιογράφοι, γιατροί και πανεπιστημιακοί που αμφισβήτησαν τα λοκντάουν ή τα εμβόλια κατά του Covid-19 και αναλυτές που δεν προσχώρησαν στη ρητορική περί «πολέμου του Πούτιν» μετά τον Φεβρουάριο του 2022;

Βρέθηκαν εκτός της δουλειάς τους, έχασαν ή περιορίστηκε δραματικώς η δυνατότητα να εμφανίζουν τις δημιουργίες τους, στιγματίστηκαν, υπέστησαν διαδικτυακό λιντσάρισμα στο πλαίσιο της «cancel culture», την οποία ο δικαιωματισμός διεθνώς τόσο έχει λατρέψει και αποθεώσει. Είναι κάποιοι από αυτούς (και μόνο κάποιοι στην πραγματικότητα), που υπέστησαν την «ακύρωση» της προσωπικότητάς τους συνολικώς ή που αυτολογοκρίθηκαν για να μην «ακυρωθούν» είτε από το συλλογικό και διάχυτο λογοκριτή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, είτε τελικώς από το σύστημα εξουσίας.

Οι εν λόγω άνθρωποι δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Κάποιοι παραβίασαν τον νόμο, κάποιοι κατηγορήθηκαν ότι το έκαναν αλλά δεν βρέθηκαν ένοχοι και κάποιοι δεν παραβίασαν κανένα νόμο. Κάποιοι είναι μάλλον καθάρματα και κάποιοι κατά τον γράφοντα τουλάχιστον, έκαναν το σωστό. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: υπέστησαν (ή έγινε απόπειρα να υποστούν) μια συνολική ακύρωση της προσωπικότητάς τους, η οποία αποτυπώθηκε και στο χώρο της εργασίας τους (αλλά όχι μόνο σε αυτόν) με μερική ή ολοκληρωτική εκπαραθύρωση από τη δουλειά τους.

Η εξουσία...

Πικρή η αλήθεια... Το νου σας...

Μαζική ύπνωση... χρόνια τώρα...

Παράνοια

Πως είναι δυνατόν ρε δούλε να σε έχουν πείσει ότι φταις εσύ για τη διαχείριση που έχουν κάνει αυτοί;

Πως είναι δυνατόν να σε έχουν πείσει ότι ο υδραυλικός, ο γιατρός και ο ντελιβεράς είναι οι φταίχτες της κατάντιας σου και όχι αυτοί που χρωστάνε 435 εκ. € και έχουν τον απόλυτο έλεγχο της ζωής σου; Πως είναι δυνατόν να τους βλέπεις να δανείζονται δισεκατομμύρια ευρώ στο όνομά σου και να πλουτίζουν ασύλληπτα και να συνεχίζεις να πιστεύεις ότι φταίει η "φοροδιαφυγή";, Πως είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι το "μαύρο" χρήμα ευθύνεται για το μαρτύριο που σου δημιούργησαν αυτοί;

Ρε δουλάκο, για κάθε 100€ μαύρα που βγάζει ο κάθε ελεύθερος εργαζόμενος όλα επιστέφονται πίσω στην εγκληματική οργάνωση και με το παραπάνω. Αν βάλει 100€ βενζίνη τα 80 € είναι φόροι. Αν πάρει δύο πακέτα τσιγάρα το 80% επιστρέφει στο κράτος. Αν πάει σούπερ μάρκετ θα δώσει το 50%. Αν βγει για καφέ, φαγητό, ποτό το ίδιο. Μέσα σε μια εβδομάδα, ο ελεύθερος-δούλος έχει ήδη χάσει όσα δούλεψε, έχει υπερπληρώσει τους κρατικούς νταβατζήδες και χρωστάει και από πάνω ΕΝΦΙΑ, εισφορές και χαράτσια. Και τον βγάζουν και κλέφτη γιατί δεν χρεώνεται ακόμα περισσότερα για να κυκλοφορεί ο Άδωνις με ρολόγια αξίας 23 χιλιάδων ευρώ.

Η Μαρία Αντουανέτα των Γιαννιτσών

Του Ηλία Παπαναστασίου

Ένα «φάντασμα» πλανάται πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ, ελπιδοφόρο και αισιόδοξο για τους αφελείς του κόμματος (ειδικότερα άνδρες) αλλά ταυτόχρονα προξενώντας κρυφή ζήλεια και γυναικεία «ματαιοδοξία ζηλοφθονίας» από τις γυναίκες των ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ. Ένα φάντασμα ευειδούς θηλυκής μορφής, στυλιζαρισμένης πόζας, μεσοαστικής δηθενιάς και ανύπαρκτης αστικής καταγωγής. Ένα «φάντασμα» που αποτελεί την τελευταία ελπίδα – έτσι νομίζουν....– για τους απελπισμένους και μελλοντικούς πολιτικούς αυτόχειρες ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ, ένα «φάντασμα» που αποτελεί μια μεγάλη «αναλαμπή των γυναικών» που θα υποστηρίξουν και πάλι, με «φεμινιστικό πείσμα» πως ένα ακόμη «φρούριο», αλώθηκε, αυτό του ΣΥΡΙΖΑ («Έτσι είναι, εάν έτσι νομίζετε»...).

 

Προφανώς καταλάβατε πως μιλάμε για την Έφη Αχτσιόγλου, την Έφη που ψωνίζει Zeus+ Dion όπως η Μαρέβα Μητσοτάκη, αγοράζει ακριβά ρούχα από την Ερμού, κυκλοφορεί με ψηλοτάκουνα και εντυπωσιακά στιλιστικές ενδυμασίες, δίνοντας ρεσιτάλ στιλιζαρίσματος σε όλες τις εμφανίσεις της ξεκινώντας παραδοσιακά από το περιβάλλον του ίδιου του κόμματός της. Άλλωστε, η «ξεχωριστή» και επιμελώς περιποιημένη και στιλιστικά προχωρημένη ενδυματολογική εμφάνιση στον χώρο της λεγόμενης Αριστεράς, αποτελεί προνομιακό χώρο για όσους, συνειδητά ή ασυνείδητα, θα ήθελαν να «διαπρέψουν ξεχωρίζοντας», αυτοκατατασσόμενοι ως «αστική παρένθεση» στο κόμμα τους. Όπως και να το κάνουμε, το να ντύνεσαι στιλιστικά και ακριβά σε ένα «αριστερό» κόμμα σε κάνει να ξεχωρίζεις. Είτε το επιδιώκεις, είτε όχι...

 

 

Εννοείται πως η φράση «αστική παρένθεση» δεν ισχύει για την Έφη Αχτσιόγλου, όσο και αν θα ήθελε – πιθανότατα και υποθετικά μιλώντας– να ισχύει. Δεν κατάγεται από την Αστική Τάξη αλλά το πολύ από την «ανώτερη» Μικροαστική Τάξη των Γιαννιτσών και αν προσθέσουμε πως κατάγεται από την επαρχία τότε το «πράγμα δυσκολεύει». Η εικόνα της δεν αντανακλά το κοινωνικό της είναι – είπαμε, δεν είναι αστή – αλλά ανήκει σε μια «υποδεέστερη» κατηγορία αστισμού, αυτήν της μικροαστικής τάξης. Και μάλιστα της επαρχίας...

 

Ο Γ. Στουρνάρας φανέρωσε τις προγραμματικές δηλώσεις της επόμενης κυβέρνησης

Του Παύλου Δερμενάκη

Η περίοδος των υποσχέσεων προς κάθε κατεύθυνση από τους τρεις βασικούς μονομάχους της εξουσίας ή μέρους της εξουσίας ολοκληρώθηκε. Αύριο θα έχουμε το εκλογικό αποτέλεσμα και την τελική κατάταξη των τριών. Η επόμενη μέρα έχει συγκεκριμένη ατζέντα στη διαμόρφωση της οποίας όλοι τους έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Η ατζέντα προβλέπει τρεις βασικές υποχρεώσεις-απαιτήσεις, ανεξάρτητα ποιος θα θεωρηθεί νικητής των εκλογών, ποια και με ποιους θα είναι η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί: 1) την επενδυτική βαθμίδα, για να μπορούν να ανακυκλώνουν με σχετικά μεγαλύτερη ευκολία το δημόσιο χρέος, 2) την τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων της Ε.Ε. σε συνδυασμό με τις μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας, που κάνουν ακόμα πιο επαχθείς τους όρους των δημοσιονομικών κανόνων και 3) την απρόσκοπτη πραγματοποίηση της πράσινης και ψηφιακής μετάβασης, ανεξάρτητα από τις πραγματικές ανάγκες της χώρας, για να υπηρετηθούν οι ευρωπαϊκοί (γερμανικοί) στόχοι και να «τσιμπήσουν» κάτι από τις σχετικές χρηματοδοτήσεις και οι «δικοί» μας.

Οι στόχοι αυτοί και οι συνακόλουθες πιέσεις, άμεσα με τις υποδείξεις των αρμοδίων και έμμεσα με την επίκληση των κινδύνων για τιμωρία από τις αγορές, καθοδηγούν το πολιτικό σκηνικό της επομένης των εκλογών ανεξάρτητα από τα ποσοστά των τριών. Τα ποσοστά θα παίζουν ρόλο κύρια στις εσωτερικές τους διαδικασίες, για τα αναγκαία πλασαρίσματα διαφόρων. Το κεντρικά ζητούμενα με τις πιέσεις και την καθορισμένη ατζέντα θα είναι α) ο σχηματισμός κυβέρνησης, που θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από τις «αγορές» και τους «θεσμούς», καθώς στο κοινοβουλευτικό επίπεδο τα θέματα αυτά όπως έδειξε η μνημονιακή περίοδος λύνονται με «εύκολους τρόπους» και β) οι προγραμματικές της θέσεις που θα υπηρετούν την προαναφερθείσα ατζέντα και θα «ξεχνούν» ή θα μεταφέρουν στο μέλλον τις ποικίλες υποσχέσεις που έχουν δοθεί.

Χωρίς λόγια...