Πώς διαμορφώνουμε την νέα γενιά

Του Γιώργου Ηλ. Τσιστιμπή

Η τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με τους ειδικούς, διαμορφώνει για τους νέους και τους εφήβους ένα ιδιαίτερα επιβαρυντικό ψυχολογικό και ψυχιατρικό τοπίο

Ανέκαθεν η εφηβεία έκρυβε δυσκολίες και συχνά σημαδευόταν από κρίσεις ταυτότητας. Η μετάβαση από την παιδική «ανεύθυνη» ζωή στην ενήλικη «αυτόνομη και υπεύθυνη» στάση, συχνά επηρεάζεται από τον τύπο της κοινωνίας. Στην σημερινή δυτική νεωτερική κοινωνία, όπου οι παραδοσιακές σταθερές τείνουν να εκλείψουν, αυτή η μετάβαση δείχνει να έχει έντονες κρίσεις.

Το εισπράττουμε καθημερινά από αυτά που βλέπουμε και διαβάζουμε στα ΜΜΕ, για την έξαρση της βίας, το συναίσθημα της ματαίωσης, την αύξηση του άγχους και των καταθλιπτικών καταστάσεων, τις ατομοκεντρικές λύσεις, τον άκρατο δικαιωματισμό, τις αυτοκτονίες και ένα σωρό άλλα, που κάθε μέρα γίνονται όλο και πιο έντονα.

Ακόμα και η χρήση ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών είναι άλλου επιπέδου. Κυριαρχεί μια αντίληψη αγχολυτικής υποστήριξης και «αυτό-φαρμακοθεραπείας» και δευτερευόντως η καταφυγή σ’ αυτά για λόγους απόλαυσης, «ενεργητικής διέγερσης» ή αναζήτηση πειραματισμού, που είχαμε τις παλιότερες δεκαετίες. Το εξίσου καταστροφικό τους αποτέλεσμα, αναδεικνύεται πιο έντονο, αφού, ως ψευτοψυχολογική υποστήριξη, μειώνει τις αντιστάσεις και θυμίζει τον αλκοολισμό στα προλεταριακά στρώματα της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης.

Η τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με τους ειδικούς, διαμορφώνει για τους νέους και τους εφήβους ένα ιδιαίτερα επιβαρυντικό ψυχολογικό και ψυχιατρικό τοπίο.

Η σημερινή κουλτούρα, αποκομμένη από τις ρίζες μας, μοιάζει βαθιά αγγλοσαξονική, αποικιακού τύπου (αμερικανική), που στα πλαίσια του άκρατου καπιταλισμού έχει φθείρει τις πολιτισμικές παραδόσεις. Ο φιλελευθερισμός, ως η μόνη σημερινή πολιτική έκφραση, έχει στον πυρήνα του το άτομο έναντι της κοινωνίας, την κοινωνία ως άθροισμα ανταλλαγών αμοιβαίου ατομικού συμφέροντος, την ιδιοκτησία ως φυσικό πρωταρχικό δικαίωμα και την αρνητική ελευθερία (η ελευθερία ως επιθυμία να μην παρεμβαίνει κανείς στην δράση του ατόμου). Το πρόσωπο εξοβελίστηκε.

«Γονέας 1» και «Γονέας 2»

Η φύση, όταν παραβιάζονται οι νόμοι της λειτουργίας της, τιμωρεί σκληρά…

Του Θάνου Βασιλόπουλου *

Στις 14/12/23 ψηφίστηκε από το Ευρωκοινοβούλιο το λεγόμενο πιστοποιητικό γονεϊκής σχέσης. Με πρόσχημα την προστασία του παιδιού, μεταξύ άλλων απαλείφει οποιαδήποτε αναφορά στις έννοιες μητρότητα, πατρότητα και τις αντικαθιστά με τον όρο γονέας 1 και γονέας 2, αλλά και στην απαίτηση αναγνώρισης γονικής σχέσης του παιδιού με περισσότερους από δύο γονείς. Επίσης ανοίγει τον δρόμο για την μετατροπή της έννοιας της παρένθετης μητρότητας από αλτρουιστική σε εμπορική πράξη, με χρηματικό αντάλλαγμα, μετατρέποντας έτσι το σώμα της γυναίκας και τη γέννηση του παιδιού σε κερδοσκοπική επιχείρηση και εμπόρευμα. Επιχειρείται πέραν αυτών να συνδυαστεί μέσω νομικίστικων αυθαιρεσιών, ως ενιαίο δικαίωμα, ο γάμος μεταξύ ομόφυλων ανθρώπων και η δυνατότητα τεκνοθεσίας. Είναι δύο εντελώς διαφορετικά και ξεχωριστά πράγματα. Ο γάμος μεταξύ ομόφυλων ανθρώπων είναι προφανώς δικαίωμα και πρέπει να νομοθετηθεί. Η τεκνοθεσία πρέπει να γίνεται στη βάση αυστηρών, κυρίως ιατρικών αλλά και κοινωνικών κριτηρίων και προϋποθέσεων. Δύο είναι αυτά τα κριτήρια.

Πρώτο: Η  ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ και ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ του  ΠΑΙΔΙΟΥ.

Δεύτερο: Η ΜΗ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ των ΝΟΜΩΝ της ΦΥΣΗΣ για την αναπαραγωγή του ανθρώπου. Η Φύση έχει καθορίσει τους φυσικούς νόμους και παράγοντες που διέπουν την αναπαραγωγή και διαιώνιση του ανθρώπινου όντος. Έχει δημιουργήσει το θηλυκό και το αρσενικό ον με τα ιδιαίτερα σωματικά, γεννητικά και ορμονολογικά χαρακτηριστικά  το καθένα. Είναι τα λεγόμενα χαρακτηριστικά του φύλου, της γυναίκας και του άνδρα. Για την αναπαραγωγή και διαιώνιση του ανθρώπου, είναι απαραίτητη η σεξουαλική συνεύρεση της γυναίκας και του άνδρα.

Αυτή είναι η εισήγηση του Μητροπολίτη Μεσογαίας στην Ιεραρχία

Εισηγητής της έκτακτης Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος ήταν σήμερα ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος σχετικά με το ζήτημα του “γάμου μεταξύ ομοφύλων”.

Η εισήγηση με θέμα «Εκκλησία και ‘’θέσπιση γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου’’», ακούστηκε με ενδιαφέρον από τα Μέλη του Σώματος της Ιεραρχίας και με τις θέσεις του Σεβασμιωτάτου ταυτίστηκαν οι περισσότεροι Μητροπολίτες.

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε όλη την εισήγηση του Σεβασμιωτάτου την οποία εξασφάλισε το πρακτορείο Ορθοδοξία (ope.gr)

“Τα παιδιά μας βρίσκονται σε καταστροφική συναισθηματική κατάσταση”

Του Δρ. Luis Rojas Marcos

Ο Δρ. Ovide, παιδίατρος νευρολόγος, προειδοποιεί:

Υπάρχει μια σιωπηλή τραγωδία που εκτυλίσσεται στα σπίτια μας σήμερα και περιλαμβάνει τα πιο όμορφα κοσμήματά μας: τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας βρίσκονται σε καταστροφική συναισθηματική κατάσταση! Τα τελευταία 15 χρόνια, οι ερευνητές μας δίνουν όλο και πιο ανησυχητικά στατιστικά στοιχεία σχετικά με μια οξεία και σταθερή αύξηση της παιδικής ψυχικής ασθένειας που τώρα φτάνει σε διαστάσεις επιδημίας:

Τα στατιστικά δεν λένε ψέματα:

• 1 στα 5 παιδιά έχουν προβλήματα ψυχικής υγείας

• Έχει παρατηρηθεί αύξηση 43% στη ΔΕΠΥ (διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας)

• Παρατηρήθηκε αύξηση 37% στην εφηβική κατάθλιψη

• Έχει παρατηρηθεί αύξηση 200% στο ποσοστό αυτοκτονιών μεταξύ παιδιών ηλικίας 10 έως 14 ετών.

Τι συμβαίνει και τι έχουμε πάθει;

Τα σημερινά παιδιά είναι υπερδιεγερμένα και υπερ-προικισμένα με υλικά πράγματα, αλλά στερούνται τα θεμέλια μιας υγιούς παιδικής ηλικίας όπως:

• Συναισθηματικά διαθέσιμοι γονείς

• σαφώς καθορισμένα όρια

• Ευθύνες

• Ισορροπημένη διατροφή και επαρκής ύπνος

• Κίνηση γενικά αλλά ειδικά σε εξωτερικούς χώρους

• Δημιουργικό παιχνίδι, κοινωνική αλληλεπίδραση, ανεπίσημες ευκαιρίες παιχνιδιού και χώροι πλήξης

Αντίθετα, τα τελευταία χρόνια γέμισαν τα παιδιά:

• Ψηφιακά Αποσπασμένοι Γονείς

• επιεικείς, επιτρεπτικοί γονείς που αφήνουν τα παιδιά να «διοικούν τον κόσμο» και να είναι αυτοί που φτιάχνουν τους κανόνες

• Αίσθηση δικαιώματος, να αξίζεις τα πάντα χωρίς να τα κερδίζεις ή να είσαι υπεύθυνος γι' αυτά

• Ακατάλληλος ύπνος και ανισορροπημένη διατροφή

• Ένας καθιστικός τρόπος ζωής

• Ατελείωτη διέγερση, τεχνολογικές νταντάδες, άμεση ικανοποίηση και καθόλου βαρετές στιγμές

Γράμμα στην κόρη μου

Του Χόρχε Μπουκάι 

Πριν πεθάνω, κόρη μου, θα ‘θελα να ‘μαι σίγουρος ότι σου έμαθα:

Να χαίρεσαι τον έρωτα

Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου

Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου

Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή

Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι

Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς

Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις

Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου

Να είσαι φίλη του εαυτού σου

Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς

Ανακεφαλαίωση...

Σχόλιο του φίλου Χ.Κ.

Ανακεφαλαίωση

Αθώοι όσοι είχαν καταδικαστεί με αναστολή στο Noor1, εισαγγελική πρόταση για αναστολή ποινών στους ναζί, και κακουργηματική δίωξη στα 14χρονα.

Η ψηφιακή αποβλάκωση: μια μαζική παιδοκτονία

Για το Δίκτυο Psy-Counsellors
Μετάφραση, Προσαρμογή στα Ελληνικά και Επιμέλεια
Γιάννης Παπαμιχαήλ, τ. Καθηγητής Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου

Η καραντίνα και η απαγόρευση κυκλοφορίας που έχουν επιβληθεί λόγω κορωνοϊού γεννά μεταξύ άλλων κάποια ζητήματα διαχείρισης χρόνου των ατόμων μέσα στα σπίτια που βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό στα αστικά κέντρα και είναι συχνά διαμερίσματα. Ποια είναι η πιο εύκολη και αποτελεσματική διέξοδος; Βεβαίως, οι οθόνες με όλες τις εκδοχές τους, από την συμβατική τηλεόραση μέχρι το διαδίκτυο. Δεν περίμεναν βέβαια οι άνθρωποι τον κορωνοϊό για να την ανακαλύψουν, τώρα όμως μοιάζει να συνιστά σε μεγάλο βαθμό μονόδρομη διέξοδο των έγκλειστων και απομονωμένων ατόμων, ειδικά μάλιστα όσων έχουν παιδιά και οικογένειες. Αποφασίσαμε λοιπόν να δημοσιεύσουμε μια βιβλιοκριτική από το γαλλικό περιοδικό «Eléments» προσαρμοσμένη και μεταφρασμένη στα ελληνικά για λογαριασμό του Δικτύου Psy-Counsellors, αναφορικά με την εγκατάλειψη των παιδιών μας στις «οθόνες- νταντάδες». Για να μην κερδίσουμε την «μάχη με τον κορωνοϊό» και την χάσουμε, με τις ζωές τις δικές μας και των παιδιών μας…

Ο Φίλιππος, χλωμό αγοράκι πέντε ετών, λίγο παχύσαρκο, χωμένο στην πολυθρόνα του ένα ωραίο πρωινό του Οκτώβρη, πληκτρολογεί πυρετωδώς το αγαπημένο του playstation. Σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή, ο νεαρός ήρωας, στη στενή του σχέση με την ψηφιακή του νταντά, δεν ονειρεύεται παρά ένα μόνο πράγμα: να ξεπεράσει το πέμπτο επίπεδο και να γίνει ο πιο μεγάλος «εκπαιδευτής του pokemon» στον κόσμο.

Η ψηφιακή αποβλάκωση: μια μαζική παιδοκτονία

Για το Δίκτυο Psy-Counsellors
Μετάφραση, Προσαρμογή στα Ελληνικά και Επιμέλεια
Γιάννης Παπαμιχαήλ,
τ. Καθηγητής Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου
Η καραντίνα και η απαγόρευση κυκλοφορίας που έχουν επιβληθεί λόγω κορωνοϊού γεννά μεταξύ άλλων κάποια ζητήματα διαχείρισης χρόνου των ατόμων μέσα στα σπίτια που βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό στα αστικά κέντρα και είναι συχνά διαμερίσματα.Ποια είναι η πιο εύκολη και αποτελεσματική διέξοδος; Βεβαίως, οι οθόνες με όλες τις εκδοχές τους, από την συμβατική τηλεόραση μέχρι το διαδίκτυο.

Δεν περίμεναν βέβαια οι άνθρωποι τον κορωνοϊό για να την ανακαλύψουν, τώρα όμως μοιάζει να συνιστά σε μεγάλο βαθμό μονόδρομη διέξοδο των έγκλειστων και απομονωμένων ατόμων, ειδικά μάλιστα όσων έχουν παιδιά και οικογένειες.

Αποφασίσαμε λοιπόν να δημοσιεύσουμε μια βιβλιοκριτική από το γαλλικό περιοδικό «Eléments» προσαρμοσμένη και μεταφρασμένη στα ελληνικά για λογαριασμό του Δικτύου Psy-Counsellors, αναφορικά με την εγκατάλειψη των παιδιών μας στις «οθόνες- νταντάδες». Για να μην κερδίσουμε την «μάχη με τον κορωνοϊό» και την χάσουμε, με τις ζωές τις δικές μας και των παιδιών μας…

************************

Ο Φίλιππος, χλωμό αγοράκι πέντε ετών, λίγο παχύσαρκο, χωμένο στην πολυθρόνα του ένα ωραίο πρωινό του Οκτώβρη, πληκτρολογεί πυρετωδώς το αγαπημένο του playstation.

Σφάζουν μαύρα ανθρωπάκια για να έχουν PlayStation άσπρα ανθρωπάκια

Του Κώστα Κάππα

Διαβάζουμε την είδηση: «Ήταν 3 Δεκεμβρίου του 1994, όταν η Sony κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία την πρώτη της κονσόλα, το γνωστό σε όλους μας Playstation, με το οποίο και έφερε πραγματική επανάσταση στην αγορά των video games, καθώς κατάφερε να αλλάξει ολόκληρη την κουλτούρα του gaming.   To Playstation έχει αποτελέσει διαχρονικά ένα μέσο για να απασχολούνται και να διασκεδάζουν τα παιδιά…».

Μόνο που κάποια άλλα παιδιά δυστυχούν για να διασκεδάζουν αυτά τα παιδιά….

Αναδημοσιεύουμε το άρθρο του Κώστα Κάππα, που για πρώτη φορά έθιξε το θέμα με άρθρο του στο Artinews:

 Αποστολή στην Tanzania. Δωρεά του Ο.Η.Ε. και της IAEA  (International Atomic Energy Agency) μίας μονάδας ραδιενεργού Κοβαλτίου και αποστολή της ΚΘ και του ΚΚ να την θέσουν σε λειτουργία και να εκκινήσουν τις θεραπείες των καρκινοπαθών.

Τοποθεσία, Mwanza, 150 km μόνο μακριά από την μελανότερη τρύπα του ανθρώπινου πολιτισμού, Rwanda & Kivu (Congo).

Πρωινό με την αγγλόφωνη ‘The Citizen of Tanzania’ και ξύλινος υπέρτιτλος: “Ευχαριστούμε την Ιρλανδία για την δωρεά χιλιάδων τόνων τροφής για τους πρόσφυγες από Kivu και Rwanda”.Πρόσφυγες; Ακόμη; Που; “Μεταξύ του ξενοδοχείου σου λευκέ και των συνόρων. Φοβούνται ακόμη να επιστρέψουν και τους φιλοξενούμε εμείς παρ’ όλη την φτώχεια μας!” η σιωπηλή απάντηση του μαύρου ρεσεψιονίστα μέσα από ένα σταθερό βλοσυρό βλέμμα. Τι συνέβη; Που φοβούνται να επιστρέψουν;

Τι μού έφερες;

Γράφει ο Δρ Πολύβιος Ν. Πρόδρομος Καθηγητής Νεοελληνικών

Φορτισμένο συναισθηματικά με έναν επιτηδευμένο τρόπο το χριστουγεννιάτικο διαφημιστικό σποτάκι μεγάλης εταιρείας παιχνιδιών. Πατέρας ναυτικός, που βρίσκεται μακριά από την οικογένειά του, μιλάει με τον γιο του στο τηλέφωνο. Ο μικρός δε λέει πόσο του λείπει, ειδικά αυτές τις μέρες, αλλά τον ρωτάει τι δώρο του έχει πάρει...  Και ο καλός πατέρας τού απαριθμεί πόσα πολλά παιχνίδια τού έχει αγοράσει… Εξαγορά συναισθημάτων.

Θυσία τα συναισθήματα και η ανθρώπινη παρουσία σε μιά οικονομιστική αντίληψη. Τονίζουμε την αγοραστική μας δεινότητα, για να κρύψουμε τις ατέλειές μας στην άσκηση των γονεικών μας καθηκόντων.

Πολύ συχνά, ειδικά στις μέρες των γιορτών, κυριευόμαστε από το καταναλωτικό «σύνδρομο». Δεν δίνουμε σημασία στις συναισθηματικές ανάγκες των μελών της οικογένειάς μας και έτσι η οικογενειακή ατμόσφαιρα των γιορτών χάνεται.

Οι σιωνιστές-ναζί μία γλώσσα κατανοούν... εκείνη της κάνης των όπλων!

Ανάρτηση από:http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com

Παιδοφύλαγμα στον Ψυχρό Πόλεμο: Απαγωγές, εμπόριο και αντικομμουνισμός

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Παρακολούθησα, κρατώντας σημειώσεις, με τεταμένη προσοχή, τη διάλεξη της Gonda Van Steen στη Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή, για τα παιδιά που στάλθηκαν για υιοθεσία στις ΗΠΑ (3.200) και την Ολλανδία (600), στις δεκαετίες του 1950 και 1960. Συνολικά, 3.800 παιδιά από την Ελλάδα «εξήχθησαν» μέσα από ένα κύκλωμα που αποτελείτο από «ευυπόληπτους» πολίτες με ιδιοτελή συμφέροντα και στρατηγικά εντασσόταν σε γενικότερα σχέδια εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Μέσα στο κλίμα του Ψυχρού Πολέμου ενάντια στον κομμουνισμό όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στις ΗΠΑ, στην εποχή του Μακάρθι, μας άφησε να καταλάβουμε η ομιλήτρια. Πέρα από τα ποσά που διακινούνταν προς όφελος των διαμεσολαβητών, είναι εντονότατη η πολιτική πλευρά του ζητήματος.

Η ερευνήτρια, η οποία είναι επικεφαλής του Τμήματος Σύγχρονης Ελληνικής και Βυζαντινής Ιστορίας, Γλώσσας και Λογοτεχνίας και διευθύνουσα του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του King’s College του Λονδίνου, δεν απέκρυψε τις πολιτικές διαστάσεις του φαινομένου χωρίς να είναι πολύ αναλυτική γύρω απ’ αυτά τα ζητήματα. Ήταν, όμως, πολύ διεξοδική στην περιγραφή του τρόπου οργάνωσης των υιοθεσιών, στην έκτασή τους και στις τρομακτικές τους παρενέργειες. Οι περιπτώσεις αυτές έχουν κοινά χαρακτηριστικά, αλλά δεν ταυτίζονται με τις περιπτώσεις που αποκαλύφθηκαν πριν από χρόνια για τις παράνομες υιοθεσίας που μεθοδεύονταν και πραγματοποιούνταν μέσα από το Δημοτικό Βρεφοκομείο «Άγιος Στυλιανός» στη Θεσσαλονίκη.

Τα παιδιά χρειάζονται γονείς που τα αποδέχονται, όχι μάνατζερ

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε στη χώρα μας να αναδύεται όλο και πιο συχνά, όλο και πιο έντονα, μια νοοτροπία γονέων με μη ρεαλιστικές ή υπερβολικές προσδοκίες. Επιπλέον παρατηρείται το φαινόμενο οι γονείς με υπερβολικές προσδοκίες από τα παιδιά τους να αναλαμβάνουν δράση οι ίδιοι για την εκπλήρωση των προσδοκιών αυτών. Μοιάζει να έχουν μεταβολίσει τον γονεϊκό τους ρόλο σε ένα είδος μάνατζερ που έχει έναν και μοναδικό σκοπό: τη διάκριση του παιδιού τους. Εδώ δεν εννοούμε απλά την επαγγελματική αποκατάσταση που είναι μια παλιά ιστορία και ανέκαθεν ήταν η μεγάλη προσδοκία των ελλήνων γονέων. Εννοούμε την προσδοκία: «να γίνει το παιδί μου κάτι σημαντικό, να ξεχωρίσει». Μιλάμε για την πρωτιά, την αποθέωση, το χειροκρότημα, τα βραβεία. Αναρωτιέμαι μήπως όλο και περισσότεροι γονείς γινόμαστε σαν «τα αμερικανάκια» που κάποτε κοροϊδεύαμε;

Πώς να αναγνωρίσεις ένα γονέα με υπερβολικές προσδοκίες 

Τον γονέα με υπερβολικές προσδοκίες θα τον συναντήσεις στο σχολείο του παιδιού του να παραπονιέται στους καθηγητές γιατί το 19 δεν είναι 20, να εποφθαλμιά για την σημαία, για το αριστείο, με εξόφθαλμο το «σύνδρομο της κουκουβάγιας» που βλέπει το παιδί του ως το πιο καλό και το πιο έξυπνο που υπάρχει. Να κοιτάζει υποτιμητικά άλλους γονείς που, άκουσον-άκουσον, έκαναν κάτι για τον εαυτό τους (όπως π.χ που πήγαν ένα ταξίδι) και ταυτόχρονα να ωρύεται: «Τι εγωιστές; Είναι γονείς αυτοί;»

Θα τον συναντήσεις στις αθλητικές ομάδες να μαλώνει με τους προπονητές που δεν αναγνωρίζουν το νέο Ρονάλντο ή τη νέα Κομανέτσι στο παιδί του.

Θα τον αναγνωρίσεις από την μονομανία του να επιζητά στις παρέες του συζητήσεις που αφορούν τα κατορθώματα του παιδιού του και από τις αναρτήσεις του στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης να καμαρώνει για τα βραβεία, τους βαθμούς και τις επιτυχίες του παιδιού του. Οι βαθμοί τετραμήνου και το πτυχίο Lower σε περίοπτη ηλεκτρονική θέση και τα like να πέφτουν βροχή.

ΦΩΤΟ γροθιά στο στομάχι - Άστεγος κοιμάται αγκαλιά με τον γιο του

Δεν υπάρχει λύση... μονόδρομος... ή αυτοί ή εμείς, ή η ζωή μας ή η δική τους…

Αυτή η "τρομοκρατία" πανικοβάλει...

Σχολική εκπαίδευση στις ΗΠΑ

Ανάρτηση από: https://geromorias.blogspot.gr

Η ιστορία της Παλαιστίνιας Αχέντ Ταμίμι (βίντεο) – Η δίκης της ξεκίνησε κεκλεισμένων των θυρών

Ξεκίνησε σήμερα κεκλεισμένων των θυρών σε ισραηλινό στρατοδικείο η δίκη της Παλαιστίνιας έφηβης Άχεντ Ταμίμι, η οποία έχει αναχθεί σε σύμβολο των Παλαιστίνιων που μάχονται κατά της ισραηλινής κατοχής.  Η 17χρονη Ταμίμι συνελήφθη τον Δεκέμβριο μετά τη δημοσιοποίηση ενός βίντεο στο οποίο εμφανίζεται να χτυπά Ισραηλινούς στρατιώτες στο χωριό της Νάμπι Σάλεχ της Δυτικής Όχθης. Η μητέρα της Ταμίμι, Ναριμάν, καθώς και η εξαδέλφη της Νουρ εμφανίζονται μαζί της στο βίντεο και πρόκειται επίσης να δικαστούν. Όμως μόνο η Άχεντ ήταν παρούσα σήμερα στο στρατοδικείο του Όφερ στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας η αίθουσα του δικαστηρίου ήταν γεμάτη και ο δικαστής ζήτησε να αποχωρήσουν τόσο οι δημοσιογράφοι όσο και οι διπλωμάτες που ήταν παρόντες, επιτρέποντας μόνο την παραμονή των μελών της οικογένειας της Ταμίμι. (Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ)

Παλαιστίνη, 2017 μ.Χ.

Αυτά τα αδύναμα αλυσοδεμένα χέρια κρατάνε σφιχτά την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ενός περήφανου λαού!  Του λαού της Παλαιστίνης!

Τα άλλα χέρια του δεσμώτη αμαυρώνουν, λερώνουν την ιστορία ενός λαού... Του λαού του Ισραήλ!

Κι όμως σε λιγότερο από ένα αιώνα αυτός ο λαός είχε ζήσει το ολοκαύτωμα!

Στις 2 Ιανουαρίου του 2005 η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών αποφάσισε να ανακηρύξει την 27η Ιανουαρίου ως Διεθνή Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος.  Αλήθεια, οι απόγονοι των θυμάτων των ναζιστικών εγκλημάτων τι θυμούνται από τη θυσία των προγόνων τους;

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ!

Ahed Tamimi: Το κορίτσι-σύμβολο του παλαιστινιακού αγώνα δικάζεται ενώπιον ισραηλινού στρατοδικείου

Πατέρας Όχι φίλος

Του Δημήτρη Νατσιού

Ανήκω σε μία γενιά, που ίσως είναι η τελευταία που πρόλαβε να γευτεί, να νιώσει, να βιώσει την βαριά σκιά του πατέρα στο σπίτι. Μεγάλωσα σε μία εποχή που την χαρακτήριζε η –ας μου επιτραπεί το αδόκιμο της φράσης- η ευλογημένη έλλειψη κάποιων αγαθών, που σήμερα υπερεκχειλίζουν στα σπίτια μας. Μίλησα για έλλειψη αγαθών, για την «έντιμον πτωχείαν» του καθ’ ημάς Παπαδιαμάντη. Δεν έλειπε όμως το όντως αγαθόν, και χρησιμοποιώ τον όρο με την αρχαιοελληνική του σημασία, που σημαίνει το καλό, το χρηστό, το ενάρετο. Το καλό αυτό, το εξεικόνιζε ο πατρικός λόγος, προσταγή και ευχή συνάμα, «πρόσεξε όταν μεγαλώσεις να γίνεις χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία». Πόσο βαθιά σοφία ανέδιδε η φαινομενικώς απλοϊκή αυτή φράση, σοφία που πήγαζε και από βίον ενάρετο, διότι όπως μας κανοναρχεί ο παλαιός εκείνος δάσκαλος του πατέρα, ο Πλούταρχος: «ου γαρ ο λόγος τοσούτον, όσον ο βίος εις την αρετήν άγει». Βαριά, καταλυτική η παρουσία του πατέρα στο σπίτι, ανακούφιζε την δύσμοιρη μάνα, που ανεχόταν, βάσταζε τα βάρη, την βάσανο και την τυραννία της τροφής και ανατροφής μας. Υπήρχε ομολογώ μία απόσταση τότε του παιδιού από τον πατέρα, μία ακριβώς πατρική απόσταση, ήθελε να τον βλέπουμε σαν πατέρα, δεν απέφευγε την πατρική ευθύνη.

Ο άγριος φανατισμός της ισραηλινής ακροδεξιάς

Του Γιώργου Χ. Παπασωτηρίου

Ακούω να φωνάζουν στον ισραηλινό στρατιώτη: «Είναι παιδί». Κι εκείνος να απαντά: «Είναι τρομοκράτης»! Και αναρωτιέμαι: Ποιος του άλλαξε τους νευρώνες του εγκεφάλου; Ποιος αντικατέστησε τη μυελίνη με φανατισμό; Ναι, η ισραηλινή κοινωνία είναι μία στρατιωτικοποιημένη κοινωνία, είναι κυριολεκτικά μία στρατιωτική μηχανή, καθώς άντρες και γυναίκες εκπαιδεύονται συνεχώς στον «πόλεμο», ενώ οι έφηβοι κάθε καλοκαίρι πηγαίνουν να «παίξουν» πόλεμο στις κατασκηνώσεις Gadná. Όμως οι γενικεύσεις είναι πάντα άδικες. Δεν είναι όλοι οι ισραηλινοί στρατιωτικές μηχανές, ούτε ακροδεξιοί φασίστες. Θυμάμαι τις μεγαλειώδεις κοινές πορείες ειρήνης ισραηλινών και παλαιστίνιων γυναικών. Θυμάμαι σπουδαίους ισραηλινούς πολιτικούς που ήταν υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης και γι’ αυτό το λόγο δολοφονήθηκαν. Όπως το 1995, όταν σε προεκλογική συγκέντρωση του κόμματος Λικούντ έκαψαν μια κούκλα-ομοίωμα του Ράμπιν. Λίγο καιρό μετά ο Ράμπιν δολοφονήθηκε από οπαδό του ριζοσπαστικού εθνικού θρησκευτικού κόμματος! Δεν ξεχνώ τον Εβραίο διανοούμενο Daniel Salvatore Schiff, όταν κατήγγειλε την ισραηλινή δεξιά για προδοσία της ιστορίας του Ολοκαυτώματος προς χάρη γεωστρατηγικών συμφερόντων. Δεν λησμονώ αριστερούς βουλευτές που αντιστάθηκαν στον εκφασισμό της ισραηλινής κοινωνίας.