Juan Guaidó: Για «πρόεδρος», ένας πράκτορας-δολοφόνος της CIA και η αιματοβαμμένη διαδρομή του

Του Ανδρέα Ζαφείρη

Πριν από τις 22 Ιανουαρίου, ελάχιστοι πολίτες της Βενεζουέλας είχαν ακούσει το όνομα Juan Guaidó. Η ιστορία του άγνωστου «πολιτικού» ξεκίνησε δεκατέσσερα χρόνια πριν, όταν μια ομάδα από δεξιούς φοιτητέςτης αντιπολίτευσης επιλέχθηκαν για «εκπαίδευση», από ένα «πρόγραμμα» αποκατάστασης της «Δημοκρατίας» στη Βενεζουέλα.

Στις 5 Οκτωβρίου 2005, με τη δημοτικότητα του Τσάβες στο αποκορύφωμά της, οι πέντε φοιτητές έφτασαν στο Βελιγράδι, στη Σερβία, για να ξεκινήσουν την εκπαίδευση τους.

Οι φοιτητές εκπαιδεύτηκαν από το Κέντρο Εφαρμοσμένων Μη Βίαιων Δράσεων και Στρατηγικών, (CANVAS). Η ομάδα αυτή χρηματοδοτείται κατά κύριο λόγο από το Εθνικό Ταμείο για τη Δημοκρατία, παράρτημα της CIA, σε συνεργασία με το Διεθνές Ρεπουμπλικανικό Ινστιτούτο και το Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο για τις Διεθνείς Υποθέσεις. Το CANVAS, το οποίο έχει στενή σχέση και με την «αντιεξουσιαστική» Otpor, (που χρηματοδοτούνταν από Εθνικό Ταμείο για τη Δημοκρατία, το USAID και το Ινστιτούτο Albert Einstein, με σκοπό την ανατροπή Μιλόσεβιτς), καθοδηγείται ιδεολογικά από τον Gene Sharp, (τον λεγόμενο «Clausewitz του μη βίαιου αγώνα»), συνεργάτη του αναλυτή της Υπηρεσίας Πληροφοριών της Άμυνας, (DIA), Robert Helvey. Βασικό θέμα της συνεργασίας τους ήταν η εκπόνηση ενός σχεδίου υβριδικού πολέμου, με στόχο κράτη που αντιστέκονται στην μονοπωλιακή κυριαρχία της Ουάσινγκτον.

Το 2007 ο Guaidó μετακόμισε στην Ουάσιγκτον για να εγγραφεί στο Πρόγραμμα Διακυβέρνησης και Πολιτικής Διαχείρισης στο Πανεπιστήμιο George Washington υπό την κηδεμονία του οικονομολόγου Luis Enrique Berrizbeitia, ενός από τους κορυφαίους νεοφιλελεύθερους οικονομολόγους της Λατινικής Αμερικής. Ο Berrizbeitia ήταν πρώην εκτελεστικός διευθυντής του ΔΝΤ, ο οποίος πάνω από μια δεκαετία εργάστηκε στον ενεργειακό τομέα της Βενεζουέλας υπό το ολιγαρχικό καθεστώς που απομακρύνθηκε από τον Τσάβες.

«Θα το κάνουμε μαζί και θα μοιράσουμε την αμοιβή 50-50...»: Καλοπληρωμένος αριστερός «τοίχος της σιωπής» υπέρ των Ουκρανών ναζί

Του Ανδρέα Ζαφείρη

Για μας το θέμα που θίγουμε παρακάτω δεν είναι προσωπικό, ούτε φυσικά σκανδαλοθηρικό αλλά βαθύτατα πολιτικό που αποκαλύπτει απαράδεκτες μεθοδεύσεις και πρακτικές.      

Μάρτιος 2015: ο Ματθαίος Τσιμιτάκης, δημοσιογράφος στην Αυγή τότε και μέλος της στενής επικοινωνιακής ομάδας του Α. Τσίπρα, λαμβάνει ένα mail από το Γιάννη Καρρά, καθηγητή πανεπιστημίου και συνεργάτη στο ίδρυμα Open Society που ανήκει στον Τζορτζ Σόρος. Θέμα: η συγγραφή μιας έκθεσης για τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Το mail γράφει:

«Θα το κάνουμε μαζί και θα μοιράσουμε την αμοιβή 50-50, αλλά πρέπει να μου πεις πώς να χειριστώ το φορολογικό κομμάτι. Αν έχω καταλάβει καλά, θέλεις το συμβόλαιο να είναι μόνο στο όνομά μου, σωστά; Θέλεις όμως το όνομά σου να εμφανίζεται στην έκθεση ή όχι; Απάντησέ μου σε όλα αυτά…Γενικά μην πεις ότι το κάνεις για λογαριασμό του Open Society. Κάτι τέτοιο θα έκλεινε πόρτες. Υπάρχει μεγάλη δυσπιστία για το ίδρυμα στην Ελλάδα, κυρίως εξαιτίας της δράσης του σε ό,τι αφορά την πρώην Γιουγκοσλαβία».  

Βαριά ήττα της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ

ΤΟ ΝΕΟ 1922: 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΕΑΛΙΣΜΟ ΣΤΗ ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΑ.

Του Ανδρέα Ζαφείρη 

Τι είναι ο Α. Τσίπρας; Προδότης ή ανίκανος; Γιατί, με βάση την υπεραπλούστευμένη λογική που ανθίζει τα τελευταία χρόνια στα social media, εάν ένας πρωθυπουργός, που έχει υποσχεθεί την έξοδο από τα μνημόνια, «καταφέρνει» μετά από 5 μήνες να επιστρέψει με ένα ακόμη χειρότερο μνημόνιο,… ένα από τα δύο μπορεί να είναι.

Εκεί οδηγεί και η λογική των υποτιθέμενων υπερασπιστών του, που  αναζητούν σε επίπεδο προσώπου-Ηγέτη τη σωτηρία (παραγνωρίζοντας ότι τότε και η  καταστροφή θα πρέπει να χρεωθεί αναλόγως-μονοπρόσωπα).

Γιατί, με βάση αυτή τη στρεβλή λογική, ποιος αν όχι ο πρωθυπουργός, έχει την  τελική ευθύνη; Αυτός δεν επέλεξε τους συνεργάτες του (ο Βαρουφάκης δεν ήταν επιλογή προερχόμενη από το εσωκομματικό τοπίο ισορροπιών)  και αυτός δεν ήταν που έχει την πολιτική ευθύνη για όλους τους χειρισμούς που έγιναν (ή δεν έγιναν) όλους αυτούς τους μήνες;

Ο Σαμαράς καλεί σε πραξικόπημα και Ευρωμαϊνταν

Του Ανδρέα Ζαφείρη

1. Πόλωση με ολοένα και πιο έντονα ταξικά χαρακτηριστικά.

2. H Αριστερά και το αντιφασιστικό κίνημα σε θέση μάχης, όχι για μια εβδομάδα αλλά για ολόκληρη περίοδο.

3. Το λαϊκό κίνημα να εμποδίσει το light Μαϊντάν στο Σύνταγμα.

Ο παρακοιμώμενος του Βορίδη, ο συναγωνιστής του Άδωνι και του υιού Πλεύρη στη χθεσινή του ομιλία στη Βουλή κάλεσε σε Ευραμαϊντάν.

Αρχικά χαρακτήρισε το δημοψήφισμα ως πραξικόπημα, τόσο στην ομιλία του όσο και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στον ΠτΔ, δίνοντάς με αυτό τον τρόπο την ιδεολογική κάλυψη σε επίδοξους Νμίτρο Γιάρος, με γραβάτα ή όχι, και σε οποιαδήποτε ενέργεια θα αναφέρεται στην «εθνική κόκκινη γραμμή» της παραμονής της χώρας στη «καρδιά της Ευρώπης».

Όμως ο χαρακτηρισμός «πραξικόπημα» δεν είναι το μοναδικό σημείο που λειτουργεί ως παραίνεση σε οποιουδήποτε τύπου ενέργειες. Το πιο επικίνδυνο είναι η άμεση, τρομοκρατική, αναφορά του στον εμφύλιο πόλεμο της Ουκρανίας.

«...σήμερα υπάρχουν λαοί που αγωνιούν κι αγωνίζονται και κάνουνε μάχες(!!!) για να μπουν μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

«..κάνουνε μάχες..» για να μπούνε στην Ευρωπαϊκή Ένωση καθεστώτα Φρανκεστάϊν όπως του Κιέβου, καθεστώτα με φασιστικά αλλά και νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά, καθεστώτα που αφού πραξικοπηματικά κατέλαβαν την εξουσία έχουν βυθίσει μια ολόκληρη χώρα στον εμφύλιο, στο θάνατο, τη φτώχεια, στο όνομα της δικής τους «κόκκινης εθνικής γραμμής», που συμπτωματικά ταυτίζεται με αυτή του κ.Σαμαρά.

Το νέο βιβλίο της Β΄ Λυκείου και οι πολιτικές εξελίξεις

Του Ανδρέη Ζαφείρη

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ = ΦΑΣΙΣΜΟΣ;

Από το «συνωστισμό της Σμύρνης» έως το «κομμουνισμός= φασισμός», ο δρόμος ούτε μακρύς είναι, ούτε διαφορετικός. Ο , πέρα από τα όρια της παραχάραξης, βιασμός της ιστορικής αλήθειας ήταν πάντα ένα χρήσιμο εργαλείο.

Και από τη κ.Ρεπούση έως τον κ. Μάραντο, συγγραφέα του νέου βιβλίου Πολιτικής Παιδείας της Β΄Λυκείου, ο παρανομαστής κοινός. (Και ας δίνει την αντίθετη εντύπωση).

Στην ενότητα για τα πολιτεύματα, οι μαθητές στην , κρίσιμη πολιτικά, ηλικία των 16 χρονών θα διδάσκονται ότι:

«Τον 20ό αιώνα εμφανίστηκαν και δύο νέες κατηγορίες πολιτευμάτων, το κομμουνιστικό και το φασιστικό ...Είναι πολιτεύματα ολοκληρωτικά. Ο ολοκληρωτισμός επιβάλλεται είτε με τη βία (ψυχική ή σωματική) είτε με άλλους τρόπους (π.χ. προπαγάνδα, διαφήμιση). Επιβάλλει ίδιους τρόπους σκέψης και κρίσης σε όλους. Στόχος του είναι ο περιορισμός της ελευθερίας του ατόμου και η μαζοποίησή του. ...Ειδικότερα: Ο κομμουνισμός. ... Το κομμουνιστικό σύστημα άρχισε να εφαρμόζεται πρώτα στη Ρωσία μετά την επανάσταση του 1917. Αργότερα, άλλοτε με επανάσταση κι άλλοτε με πραξικόπημα, άρχισε να εφαρμόζεται και σ' άλλες χώρες (Ανατολική Ευρώπη, Ασία, Αφρική) με διάφορες παραλλαγές. Ο φασισμός...Εμπεριέχει διάφορα στοιχεία ιδεαλισμού, εθνικισμού, σοσιαλισμού, συντεχνιασμού κτλ....»

Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη!

Του Ανδρέα Ζαφείρη

α γιατί τόσος θόρυβος γύρω από το φάρμακο; Η Ονδούρα τι σχέση έχει με το  μικρό αντισυνταγματικό πραξικόπημα στη Βουλή; Και τα κανάλια γιατί να παρουσιάζουν το άσπρο-μαύρο και με το δάκρυ να τρέμει στο eyeliner για το δικαίωμα του λαού στο φτηνό φάρμακο;    Μα γιατί τόσος θόρυβος γύρω από το φάρμακο; Γιατί είναι πολλά τα λεφτά, Άρη (αλλά όχι μόνο)!

Η ΜΑΦΙΑ.

Η παγκόσμια αγορά φαρμάκων αντιπροσωπεύει περίπου 700 δισ. ευρώ. Το 50% της παγκόσμιας αγοράς ελέγχεται από 7 εταιρείες(«Big Pharma»): οι Bayer, GlaxoSmith-Kline (GSK), Merck, Novartis, Pfizer, Roche, Sanofi-Aventis- ελέγχουν το ήμισυ της αγοράς. Κάθε 1 ευρώ που επενδύεται στην παρασκευή...
ενός φαρμάκου  αποφέρει στα φαρμακοβιομηχανικά μονοπώλια περίπου 1.000 ευρώ..

28 Ιουνίου 2009. Ο πρόεδρος της Ονδούρας, μια χώρα η οποία εισάγει όλα τα φάρμακά της από τις «Big Pharma», Μανουέλ Σελάγια ανατρέπεται από πραξικόπημα. Ένα βασικό του  λάθος: διαπραγματευόταν -μετά την είσοδο της Ονδούρας, τον Αύγουστο του 2008, στους κόλπους της ALBA (Μπολιβαριανή Συμμαχία των Λαών της Αμερικής)- μια εμπορική συμφωνία με την Αβάνα για την εισαγωγή  κουβανέζικων φαρμάκων, μειώνοντας, έτσι, τα έξοδα των κρατικών νοσοκομείων.