Ο ορισμός από την υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού Λυδία Κονιόρδου του νέου διοικητικού συμβουλίου του Φεστιβάλ Αθηνών έρχεται να προστεθεί ως ένα νέο επεισόδιο στο περιπετειώδες σίριαλ που ονομάζεται πολιτισμός στη χώρα μας.
Σε λιγότερο από δύο χρόνια, η Λυδία Κονιόρδου είναι η τρίτη κατά σειρά, μετά τον Νίκο Ξυδάκη και τον Αριστείδη Μπαλτά, που αναλαμβάνει αυτό το πόστο και ενώ στο μεταξύ έχουν γίνει πλείστες όσες αντικαταστάσεις σε φορείς και οργανισμούς αρμοδιότητας του υπουργείου, με την κυβέρνηση να προσπαθεί να βρει ένα σταθερό πλαίσιο αναφοράς.
Όλο αυτό το σκηνικό σηματοδοτεί κάτι πολύ περισσότερο από μία αμήχανη στάση ή μια έλλειψη ολοκληρωμένης πρότασης για τον πολιτισμό – συνιστά κατ’ ουσίαν έναν ιδιότυπο εμφύλιο.
Από τον Δεκέμβριο του 2015, όταν επήλθε η απομάκρυνση του Λούκου από το τιμόνι του Φεστιβάλ Αθηνών, ο Παναγιώτης Δούρος, αδελφός της Περιφερειάρχη Αττικής, έδειχνε να είναι κυρίαρχος του τοπίου. Όμως το φιάσκο της επιλογής του Γιαν Φαμπρ ως καλλιτεχνικού Διευθυντή του Φεστιβάλ, οι αντιδράσεις που ξεσηκώθηκαν για αυτή την επιλογή και η αναγκαστική πλέον παραίτησή του, οδήγησαν τον μέχρι τότε ισχυρό άνδρα στην απομάκρυνσή του από το υπουργείο και τον περιορισμό του στον ρόλο του υπαλλήλου του φεστιβάλ. Η επιρροή του όμως στο διοικητικό συμβούλιο παρέμενε ισχυρή. Η αντικατάσταση του Φαμπρ από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο δεν κατόρθωσε να τερματίσει τον υφιστάμενο εμφύλιο, απεναντίας τον ενέτεινε. Καθόλου τυχαία, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος έδωσε συνέντευξη Τύπου αρχές Νοεμβρίου, εκθέτοντας τα προβλήματα που αντιμετώπιζε στο έργο του, φτάνοντας μάλιστα σε σημείο να υπονοήσει ότι η παραίτησή του είναι κάτι το πολύ πιθανό. Τον Νοέμβριο ουσιαστικά παίχτηκε η τελευταία πράξη. Η θέση του Θεοδωρόπουλου στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της επιρροής του Δούρου ήταν ξεκάθαρη: Ή εγώ, ή νέο διοικητικό συμβούλιο. Η μάχη έληξε υπέρ του, με τον διορισμό ενός νέου εξ ολοκλήρου διοικητικού συμβουλίου και με τον Γιάννη Μηλιό ως πρόεδρό του.
