Ούτε δημοκρατία, ούτε ελευθερία

Η υπόθεση Έπσταϊν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους δημοκρατία και ελευθερία.

Του Θέμη Τζήμα

Η υπόθεση Έπσταϊν (για την οποία σε ό,τι μας αφορά δεν θα σταματήσουμε να γράφουμε, κινούμενοι με βάση την αλήθεια και με όσα ο πλανήτης δικαίως συζητά σε αντίθεση με το άθλιο εγχώριο μιντιακό τοπίο για το οποίο η υπόθεση δεν υπάρχει) συνεχίζει μέσα από την αφόρητη ψυχοπαθολογία και εγκληματικότητά της να ρίχνει φως (έστω εν μέρει μόνο και δυστυχώς) στο ποιο είναι το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε. Αν το περιγράψουμε με μια λέξη πρόκειται για μια ψευδαίσθηση.

Η κύρια ψευδαίσθηση συνίσταται στο ότι έχουμε κάποιου είδους δημοκρατία και ελευθερία. Αφού ψηφίζουμε και διαθέτουμε ορισμένες επιλογές θα πρέπει να διαθέτουμε και από τα δύο, έτσι δεν είναι; Πρόκειται για έναν συνδυασμό προπαγάνδας, ακρωτηριασμού της αναλυτικής ικανότητας σε μαζική κλίμακα, εξαγοράς της «διανόησης» και τοποθέτησης ελεγχομένων και διεφθαρμένων προσώπων στο κέντρο της πολιτικής ζωής προκειμένου η ψευδαίσθηση αφενός να παραμένει κυρίαρχη στους λαούς, αφετέρου ο κανιβαλισμός και η ερημοποίηση του ανθρωπίνου ψυχικού κόσμου να εμφανίζονται ως αυτονόητες και επιθυμητές/ηδονοκεντρικές συνιστώσες μιας ορισμένης εκδοχής «ελευθερίας».

Η υπόθεση Έπσταϊν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους δημοκρατία και ελευθερία. Το παρακάτω βίντεο σύνοψης ορισμένων εκ των γεγονότων τα οποία μαθαίνουμε από τα αρχεία της υπόθεσης Έπσταϊν, συγκεντρώνει σε 10 λεπτά ίσως τη θεμελιωδέστερη αποκάλυψη περί της απουσίας δημοκρατίας και ελευθερίας: η σύμφυση μυστικών υπηρεσιών, με κομβικότατο τον ρόλο των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, χειραγωγούμενων, ψυχοπαθολογικών, εγκληματικών προσωπικοτήτων που τοποθετούνται εξαιτίας αυτών των ιδιοτήτων τους στις ηγεσίες κρατών, με κυριότερη περίπτωση τις ΗΠΑ και τους προέδρους τους, πολύ μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών με καταλυτική την πανοπτική παρακολούθηση από πλευράς τους κάθε εκδοχής ηλεκτρονικής επικοινωνίας όλων μας, διεφθαρμένων χρηματοπιστωτικών παιχνιδιών τα οποία φτάνουν τις κοινωνικές ανισότητες σε επίπεδα 19ου αιώνα, ακαδημαϊκών και επιστημόνων προθύμων να υπηρετήσουν την πλέον ανήθικη εξουσία, κρατικών υπηρεσιών που συγκαλύπτουν (δικαστικών, αστυνομιών,) έχουν ήδη αφαιρέσει κάθε περιεχόμενο από τους όρους δημοκρατία και ελευθερία.

«Όταν ο λαός δεν θα έχει τίποτα άλλο να φάει, θα φάει τους πλούσιους»

Προς το παρόν οι πλούσιοι τρώνε εμάς και μάλιστα ενίοτε κυριολεκτικώς, όπως αποδεικνύουν τα μισά από τα αρχεία Έπσταϊν τα οποία βλέπουμε ...

Του Θέμη Τζήμα *

Ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης: «Όταν ο λαός δεν θα έχει τίποτα άλλο να φάει, θα φάει τους πλούσιους». Το συγκρότημα Ten Years After ενέταξε αυτόν τον στίχο στο τραγούδι του «I ‘d love to change the World”, ένα κατά τα λοιπά μάλλον ηττοπαθές τραγούδι.

Προς το παρόν και ενώ όπως ο Έπσταϊν συζητούσε με τους κολλητούς του, τύποι σαν τον Jay Z ( η κοινωνία του θεάματος) μας κρατούν υπνωτισμένους ή ενόσω περσόνες και σελέμπριτις μας πείθουν ότι η μεγάλη σύγκρουση συνίσταται στο αν τα φύλα είναι 2 ή 82, οι πλούσιοι τρώνε εμάς και μάλιστα ενίοτε κυριολεκτικώς, όπως αποδεικνύουν τα μισά από τα αρχεία Έπσταϊν τα οποία βλέπουμε.

Κάποια βασικά συμπεράσματα τα οποία θα πρέπει κάθε μέρα να επαναλαμβάνουμε γιατί είναι πολύ δύσκολο με τόσων ετών προπαγάνδα να τα πιστέψουμε ακόμα και όταν οι ίδιοι τα ομολογούν:

• Οι συνωμοσίες υπάρχουν και είναι μάλλον πιο τερατώδεις από τις θεωρίες συνωμοσίας.
• Στις περισσότερες συνωμοσίες (αν όχι σε όλες) εμπλέκονται οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και ακολουθούν το ΗΒ και ορισμένα ακόμα κράτη της Δύσης όπως και σύμμαχοί τους.
• Τον πλανήτη (θέλει να) τον διοικεί ένα πολύ στενό κατεστημένο, μικρότερο στην πραγματικότητα του 0,1%, το οποίο απαρτίζεται από παραδοσιακές οικογένειες, κορυφαία πολιτικά πρόσωπα, υπερπλουσίους, διαμορφωτές κοινής γνώμη, επιφανείς οργανικούς διανοουμένους και διαχειριστές κεφαλαίων.
• Αυτό το κατεστημένο είναι αδιανόητα σάπιο και εγκληματικό (βιασμοί, δολοφονίες, παιδική κακοποίηση, νομότυπες και παράνομες απάτες, λεηλασία, κανιβαλισμός, αποκρυφιστικές τελετές, ρατσισμός, ευγονική, αντί-ανθρωπιστική χρήση της τεχνολογίας, παρακολουθήσεις σε τεράστια κλίμακα, πρόκληση πολέμων, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας κλπ.). Ας φανταστούμε το πλέον απεχθές έγκλημα και μας έχουν ξεπεράσει.

Έπσταϊν: Μια εγκληματική συμμορία ψυχοπαθών ως παγκόσμιο κατεστημένο

Δεν πρόκειται για μια ιστορία της κλειδαρότρυπας αλλά για ένα κατεστημένο πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.

Του Θέμη Τζήμα

Η ιστορία γύρω από τα αρχεία Έπσταϊν (το να τα αποκαλέσουμε απλώς σκάνδαλο μικραίνει εντελώς τη σημασία τους) αποτελεί ταυτοχρόνως δικαίωση πολλών εξ όσων θεωρούνταν θεωρίες συνομωσίας και ταυτοχρόνως φωτίζει εν μέρει τα πρόσωπα, τη δομή και τις πολιτικές ενός κατεστημένου με παγκόσμια επιρροή και επίκεντρο τις ΗΠΑ. Δεν πρόκειται για μια ιστορία της κλειδαρότρυπας και δεν πρόκειται μόνο για ένα κύκλωμα πορνείας και παιδικής εκμετάλλευσης: πρόκειται για ένα κατεστημένο πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, ψυχοπαθολογικών προσώπων και αδιανόητα εγκληματικών πράξεων ακόμα και σε άμεσα προσωπικό επίπεδο.

Καθώς τα στοιχεία συνεχίζουν να έρχονται στο φως και ενώ η κυβέρνηση και οι δικαστικές αρχές των ΗΠΑ αρνούνται να προβούν σε νέες συλλήψεις παρέχοντας ασυλία στους εγκληματίες του εν λόγω κυκλώματος, αξίζει συνοπτικώς να αναφερθούμε στα εξής:

Πρώτον, η εξουσία σε παγκόσμιο επίπεδο (δηλαδή το κατεστημένο του 1% ή του 0,1% ακόμα περισσότερο, το οποίο με επίκεντρο τις ΗΠΑ και τη «Δύση» διευθύνει ή επιχειρεί να διευθύνει κυριαρχικά συμφέροντα σε όλο τον πλανήτη) υπάρχει ως τέτοια, ως ένα συγκεντροποιημένο πλαίσιο άσκησης εξουσίας, αποτελούμενο από συγκεκριμένα πρόσωπα (πολλά μεν αλλά απειροελάχιστα ως ποσοστό του παγκοσμίου πληθυσμού) και με μια σύνθεση η οποία προσομοιάζει προς παραδοσιακή οικογενειοκρατία- αριστοκρατία, οικογένειες του μεγάλου πλούτου, διαχειριστές κεφαλαίων και διαμορφωτές κοινής γνώμης. Σε αντίθεση με τις θεωρίες που αποπειράθηκαν να ερμηνεύσουν την εξουσία ως μόνο και απολύτως διαχυτοποιημένη, η εξουσία σε παγκόσμιο μάλιστα επίπεδο έχει συγκεκριμένη αρχή και συγκεκριμένο πυρήνα, στο επίκεντρο των διαχυτοποιημένων τρόπων άσκησής της. Η «γραμμή» η οποία υποστήριζε ότι η ύπαρξη ενός τέτοιου δικτύου και πυρήνα λήψης αποφάσεων σε παγκόσμιο επίπεδο συνιστά θεωρία συνομωσίας ήταν προπαγάνδα προκειμένου να κρύψει μια πραγματική συνομωσία, την υφαρπαγή κάθε έννοιας δημοκρατίας στη Δύση και κατά το δυνατόν σε πλανητικό επίπεδο. Μάλιστα προκύπτει και κάτι ακόμα: το γεγονός ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ΜΜΕ έχουν συγκεντρωθεί στα χέρια μιας χούφτας ανθρώπων, σε συνδυασμό με το κλίμα πολιτικού και κοινωνικού διασυρμού όσων από αυτήν την ολιγαρχία (από κοινού και με προθύμους «διανοουμένους») κατηγοριοποιούνται ως «ακραίοι» και «συνωμοσιολόγοι», οδηγεί σε πλήρη απόκρυψη και διαστρέβλωση της πραγματικότητας, όπως και σε ένα κύμα διώξεων μέσα σε περιβάλλον σιωπής, εναντίον όσων συγκρούονται με τα πυρηνικά συμφέροντα αυτού του κατεστημένου. Η μάχη κατά του «λαϊκισμού», την οποία διεξάγουν οι συστημικές δυνάμεις είναι ακριβώς αυτό. Μια προσπάθεια φίμωσης όσων θίγουν τα πυρηνικά συμφέροντα του εν λόγω κατεστημένου και όσων σιτίζονται από αυτό.

Η προπαγάνδα και οι «αντί-μουλάδες»

Σε κάθε ταραχή εναντίον οποιασδήποτε κυβέρνησης εχθρικής προς τις ΗΠΑ, από τη μια βρίσκονται οι «ειρηνικοί διαδηλωτές-ήρωες» και από την άλλη οι «σκοταδιστές-τύραννοι».

Του Θέμη Τζήμα

Η ιστορία είναι γνωστή. Τόσο γνωστή ώστε κανονικώς δεν θα έπρεπε να αφιερώνεται ούτε λέξη: σε κάθε ταραχή, σε κάθε διαδήλωση η οποία λαμβάνει εναντίον οποιασδήποτε κυβέρνησης εχθρικής προς τις ΗΠΑ, από τη μια βρίσκονται οι «ειρηνικοί διαδηλωτές-ήρωες» και από την άλλη οι «σκοταδιστές-τύραννοι».

Όσο δε, τα ΜΜΕ ελέγχονται ακόμα πιο σκληρά από τη CIA και η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) βοηθά στην παραγωγή βίντεο πάμφθηνων και ιδιαιτέρως αληθοφανών, η προπαγάνδα από το εγχειρίδιο της CIA καθίσταται πιο «χουλιγουντιανή» και πειστική, τουλάχιστον για όσες και όσους είναι εθισμένοι στη Made In USA συγκίνηση. Κοντά σε αυτούς υπάρχει και μια συνήθως και κατά τα λοιπά μικρής επιρροής αλλά σε τέτοια γεγονότα πάντα χρήσιμη «φυλή αριστερών»  η οποία ανακαλύπτει είτε τη διαθεματικότητα είτε αποπειράται να λύσει παλιούς λογαριασμούς αγνοώντας πάντα την πρωτεύουσα αντίθεση.

Ας πάμε στο Ιράν, στη νέα φάση πολέμου στο μέτωπο αυτό που έχει ανοίξει ο ιμπεριαλισμός. Η Διεθνής Αμνηστία -ω του θαύματος- πρόλαβε μέσα σε λίγες ημέρες να βγάλει την πρώτη της έκθεση για τα γεγονότα, επιβεβαιώνοντας την προαναφερθείσα αφήγηση. Το ιδιαίτερο δεν είναι αυτό όμως. Συνίσταται στο ότι ακόμα και η ίδια η Διεθνής Αμνηστία αναφέρεται σε «μεγάλο βαθμό» ειρηνικούς διαδηλωτές. Είναι εντυπωσιακό πώς είναι δυνατό σε τέτοια «αυταρχικά», «δικτατορικά», «σκοταδιστικά» και «θεοκρατικά» καθεστώτα να υπάρχουν μέσα σε λίγες ημέρες μη-ειρηνικοί διαδηλωτές.

Βενεζουέλα: Για όσους (έκαναν ότι) δεν καταλάβαιναν τι είναι οι ΗΠΑ

Σκίτσο του Αμερικανού Clay Bennett για τους Chattanooga Times Free Press

Το πραγματικό πρόσωπο των ΗΠΑ φάνηκε. Αυτός ο ιμπεριαλισμός θα ρημάξει τον πλανήτη αν αφεθεί.

Του Θέμη Τζήμα

Αρχικώς σε ό,τι αφορά το πεδίο: όπως φαίνεται η απαγωγή Μαδούρο είναι αρκετά ύποπτη τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με την πολύ μικρή αντίσταση που προβλήθηκε κατά στο πλαίσιό της. Αυτή η πολύ μικρή αντίσταση έχει δώσει έδαφος σε διάφορα σενάρια.

Το πρώτο είναι ότι η έξοδος του Μαδούρο αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης εκ των προτέρων. Το εν λόγω σενάριο διατείνεται ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι μέρος ενός τεχνάσματος και ότι ο Μαδούρο αργότερα θα λάβει αμνηστία μετά από μια δίκη-παρωδία, όπως ο Τραμπ είχε δώσει χάρη στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας Χουάν Ορλάντο Ερνάντες. Δεδομένης της εχθρότητας του Τραμπ αλλά και όλου του κατεστημένου των ΗΠΑ προς τον Τσαβισμό φαντάζει ως μάλλον ευφάνταστο σενάριο έως και προβοκατόρικο ωστόσο οφείλουμε να το καταγράψουμε.

Ένα δεύτερο σενάριο διατείνεται ότι η Ρωσία και οι ΗΠΑ αντάλλαξαν την Ουκρανία με τη Βενεζουέλα. Το πρόβλημα με αυτό το σενάριο είναι ότι αφενός η Ρωσία δεν παίρνει προσώρας την Ουκρανία ενώ ακόμα και έτσι η Βενεζουέλα θα μπορούσε να έχει προβάλλει μεγαλύτερη αντίσταση στη συγκεκριμένη επιχείρηση. Το τρίτο σενάριο είναι ότι απλώς οι βενεζουελάνικες ένοπλες δυνάμεις δεν τα κατάφεραν στη συγκεκριμένη επιχείρηση ή ότι γενικώς το επίπεδό τους είναι τόσο χαμηλό. Παρότι δεν είναι απίθανο, θυμίζουμε ότι πολύ κατώτερες δυνάμεις (όπως στο Μογκαντίσου μεταξύ άλλων περιπτώσεων) τα έχουν καταφέρει πολύ καλύτερα. Το τέταρτο σενάριο είναι αυτό μιας εσωτερικής προδοσίας εναντίον του Μαδούρο. Το τι από όλα αυτά έχει συμβεί μένει να φανεί. Ενδεχομένως να ισχύουν περισσότερα του ενός σε κάποιον συνδυασμό.

Επίσης είναι αρκετά πιθανό να έχουμε μια πλήρως στρεβλή εικόνα για τα γεγονότα στο έδαφος. Μπορεί η αντίσταση που προβλήθηκε να είναι μεγαλύτερη από τη φημολογούμενη και ακόμα να μην υπάρχει η αναγκαία πληροφόρηση προκειμένου να συλλάβουμε το μέγεθος.

Χωρίς προφάσεις, χωρίς όρια

Ο Τραμπ δεν έχει πρόβλημα να ανακοινώσει ότι στόχος του είναι η αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα, περίπου όπως έγινε στη Λιβύη και στη Συρία

Του Θέμη Τζήμα

Στο σόου το οποίο σκηνοθετεί και στο οποίο πρωταγωνιστεί ο πρόεδρος των ΗΠΑ, το νέο «επεισόδιο» λέγεται Βενεζουέλα. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, αφού δεν έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης βλέποντας αντί για αυτόν μια προπαγανδίστρια της εισβολής των ΗΠΑ στην πατρίδα της να το παίρνει, αποφάσισε ότι ο ρόλος του «ειρηνοποιού» μπορεί να εναλλάσσεται με τον ρόλο του «πολέμαρχου» ιδίως όταν διακυβεύονται κάποια από τα σημαντικότερα κοιτάσματα πετρελαίου παγκοσμίως.

Ο πρόεδρος Τραμπ λοιπόν έχει ξεκινήσει τις προετοιμασίες για πόλεμο εναντίον της Βενεζουέλας στο όνομα του πολέμου κατά της «ναρκοτρομοκρατίας» συνδυάζοντας Ρέιγκαν και Μπους (πόλεμο κατά των ναρκωτικών με πόλεμο κατά της τρομοκρατίας), με τον υπουργό Πολέμου να ανακοινώνει την επιχείρηση «Southern Spear» εναντίον της Βενεζουέλας και με το αεροπλανοφόρο Gerald R. Ford να πλέει στην Καραϊβική στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατιωτικής κινητοποίησης επιθετικού χαρακτήρα, μεγάλης κλίμακας, η οποία συμπεριλαμβάνει πάνω από δέκα χιλιάδες στρατιώτες, οκτώ πολεμικά πλοία, ένα πυρηνοκίνητο υποβρύχιο ταχείας επίθεσης και μαχητικά αεροσκάφη F-35. (Πρέπει κάποτε να γίνονται και ορισμένες επιδείξεις όπλων).

Ήδη, οι ΗΠΑ επιτίθενται εκτός των χωρικών τους υδάτων σε πλοιάρια προερχόμενα από τη Βενεζουέλα, τα οποία κατηγορούν άνευ αποδείξεων ως μεταφέροντα ναρκωτικά. Οι ενέργειες των ΗΠΑ θα ήταν παράνομες κατά το διεθνές δίκαιο ακόμα και αν αυτό ήταν αλήθεια, πολύ περισσότερο με δεδομένο ότι καμία σχετική απόδειξη δεν έχει παρασχεθεί. Εν τω μεταξύ ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει επικηρύξει τον πρόεδρο της Βενεζουέλας για 50 εκατομμύρια δολάρια, επικαλούμενος ότι είναι επικεφαλής ενός καρτέλ ναρκωτικών ονόματι «Cartel of the Suns».

Διαλυμένα κράτη, υποτακτικοί ηγέτες και ατελείωτοι πόλεμοι

Η επίσκεψη του Τζολάνι στη Μόσχα και στην Ουάσιγκτον θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως μια εκδοχή «υπαρκτού σουρεαλισμού».

Του Θέμη Τζήμα *

Η επίσκεψη του Τζολάνι στη Μόσχα και στην Ουάσιγκτον θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως μια εκδοχή «υπαρκτού σουρεαλισμού»: ο μέχρι πρότινος επικηρυγμένος επικεφαλής της Αλ Κάιντα, στη Συρία, «τόπος» σύμπτωσης της διεθνούς κοινότητας της διεθνούς κοινότητας ως προς την ομόθυμη καταδίκη του, αναβαπτισμένος πια στη διάλυση ενός κράτους και στην παράδοσή του σε ΗΠΑ, Ισραήλ και Τουρκία γίνεται δεκτός ως ο ηγέτης που θα «ξαναφέρει» τη Συρία (ποια Συρία αλήθεια;) στους «κόλπους» της διεθνούς κοινότητας.

Τα θύματα και τα εγκλήματα όχι τυχαία ξεχάστηκαν εύκολα. Όσοι τόνιζαν από καιρό ότι η Αλ Κάιντα, το Ισλαμικό Κράτος και άλλες οργανώσεις-βιτρίνα δεν στράφηκαν ποτέ εναντίον του Ισραήλ ενώ κατά βάση επιτίθονταν εναντίον Μουσουλμάνων, προβοκάροντας τον σεχταρισμό και αποδυναμώνοντας κατά βάση εχθρικά προς τις ΗΠΑ αραβό-ισλαμικά κράτη, εύκολα κατηγορούνταν ως συνωμοσιολόγοι. Τελικώς μάλλον συνωμοσίες όντως λάμβαναν και λαμβάνουν χώρα.

Στην πιο δεκτική στο σόου Ουάσιγκτον σε σχέση με τη Μόσχα, ο Αλ Τζολάνι δεν παρέλειψε να παίξει ένα μπάσκετ 1Χ1 με τον πρώην διώκτη του, επικεφαλής της CENTCOM Μπραντ Κούπερ.

Στην περίπτωση της Μόσχας θα λέγαμε ότι περισσότερο η ανάγκη (αλλά και η αδράνεια, το λάθος, η αδυναμία) γίνονται φιλοτιμία καθώς η Ρωσία οριακώς κρατιέται στην τελευταία ναυτική της βάση στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ στην περίπτωση των ΗΠΑ έχουμε τον μείζονα νικητή μαζί με το Ισραήλ και την Τουρκία στην Συρία, να καλωσορίζει τον υποτακτικό της.

Επιτροπή Νόμπελ: Ούτε αξιοπρέπεια, ούτε χιούμορ

Του Θέμη Τζήμα

Η Επιτροπή θέλησε να μας δείξει ότι δεν διαθέτει τίποτα από τα δύο με τη Μαρία Κορίνα Ματσάδο της Βενεζουέλας.

Αν η Επιτροπή Νόμπελ είχε αξιοπρέπεια θα έδινε το Νόμπελ Ειρήνης σε κάποιον που να το αξίζει. Θα το έδινε είτε σε ακτιβιστές υπέρ της ειρήνης για την Παλαιστίνη ή στην ίδια την παλαιστινιακή αντίσταση. Αν είχε χιούμορ θα το έδινε στον Τραμπ, ο οποίος αν μη τι άλλο έχει εμπλακεί σε πραγματικούς και σε φανταστικούς πολέμους ως (φανταστικός) ειρηνοποιός.

Η Επιτροπή όμως θέλησε να μας δείξει ότι δεν διαθέτει τίποτα από τα δύο, εξ ου και το Νόμπελ δόθηκε στην κα Μαρία Κορίνα Ματσάδο, της αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα.

Είναι πολύ ενδιαφέρον πρώτον, ότι το Νόμπελ Ειρήνης δόθηκε για λόγους οι οποίοι δεν σχετίζονται καν με την ειρήνη. Όπως η ίδια η Επιτροπή αναφέρει:

Της απονέμεται το Νόμπελ Ειρήνης για το ακάματο έργο της στην προώθηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού της Βενεζουέλας και για τον αγώνα της για μια δίκαιη και ειρηνική μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία.

Ακόμα και αν υποτεθεί ότι όλα αυτά είναι αληθή, δεν έχουν μεγάλη σχέση με την ειρήνη. Στη Βενεζουέλα δεν διεξάγεται εσωτερικό σύγκρουση και δεν λαμβάνει χώρα κανένας πόλεμος. Για την ακρίβεια, ακόμα και για όσες και όσους θεωρούν τη Βενεζουέλα δικτατορία, δεν υφίσταται καμία διαδικασία μετάβασης από το παρόν πολιτικό σύστημα σε κάποιο άλλο. Το μόνο το οποίο υπάρχει είναι μια απειλή πολέμου από τις ΗΠΑ προς τη Βενεζουέλα, με υπερσυγκέντρωση ναυτικών δυνάμεων των πρώτων εναντίον της δεύτερης, με υπονοούμενο στόχο τη μελλοντική αλλαγή καθεστώτος. Άρα ακόμα και από πραγματολογικής άποψης είναι δύσκολο να εντοπίσουμε το σημείο επαφής της επιτροπής Νόμπελ με τα όσα γράφει για την κα Ματσάδο.

Δεν είναι πρόταση ειρήνης, αλλά τελεσίγραφο παράδοσης

Ο στόχος είναι ΕΝΑΣ να μην υπάρξει ποτέ ξανά παλαιστινιακή αντίσταση.

Του Θέμη Τζήμα

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ παρουσίασε το σχέδιό του 20 σημείων για την ειρήνη στη Γάζα. Εμφάνισε το συγκεκριμένο σχέδιο κατόπιν πολλαπλής πίεσης: της πίεσης από την αντίσταση η οποία συνεχίζεται ακόμα, εναντίον των γενοκτονικών, σιωνιστικών δυνάμεων. Της πίεσης από την ίδια τη βάση του Τραμπ, ή τουλάχιστον από μεγάλο μέρος της κυρίως μεταξύ των νεότερων, εναντίον της πολιτικής του η οποία στηρίζει αναφανδόν τη συντελούμενη γενοκτονία. Της πίεσης προς τον Νετανιάχου από τους συγγενείς των ομήρων, οι οποίοι βλέπουν ότι το κράτος τους σκοτώνει τους δικούς του πολίτες, άμεσα και εμμέσως.

Το σχέδιο υποτίθεται ότι έχει τη σύμφωνη γνώμη ορισμένων μουσουλμανικών και αραβικών κρατών. Λέμε υποτίθεται διότι παρότι αυτό διαφαίνεται, φήμες θέλουν ορισμένους εκ των ηγετών αυτών να είναι δυσαρεστημένοι εξαιτίας μεταβολών της τελευταίας στιγμής κατόπιν επέμβασης του Νετανιάχου. Σε κάθε περίπτωση μένει να φανεί πόσο πραγματικές και έντονες οι εν λόγω αντιδράσεις είναι. Δεν είναι ωστόσο αυτό το μείζον ζήτημα. Δεν μπορεί να αναμένει κανείς το οτιδήποτε από κράτη τα οποία εδώ και τόσο καιρό εξασκούνται σε ρητορικές ακροβασίες αλλά δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στην πράξη στους Παλαιστινίους.

Το πραγματικά σημαντικό ζήτημα είναι το προτεινόμενο σχέδιο αυτό καθ’ αυτό.

Σημείο 1: «Η Γάζα θα είναι μια αποριζοσπαστικοποιημένη ζώνη χωρίς τρομοκρατία και δεν θα αποτελεί απειλή για τους γείτονές της».

Με άλλα λόγια, κάθε αντιστασιακή οργάνωση αλλά και ιδεολογία θα διωχθεί και θα καταδιωχθεί, μέσα μάλιστα σε ένα πλαίσιο ασάφειας, τόσο χρονικής, όσο και ως προς τα μέσα. Όποτε, το Ισραήλ ή οι ΗΠΑ θα εντοπίζουν κατά τη γνώμη τους ριζοσπαστισμό κάποιους είδους ή ό,τι θεωρούν τρομοκρατία, είτε οι αρχές που θα επιβληθούν στη Γάζα είτε και το ίδιο το Ισραήλ (αλά Δυτική Όχθη όπως ήδη ξέρουμε) θα μπορούν να παρεμβαίνουν και να καταδιώκουν.

Ο μύθος των «αντί-παγκοσμιοποιητών»

Καιρός είναι να αρχίζει να ξεχωρίζει η «ήρα από το στάρι».

Του Θέμη Τζήμα

Μιας από τις βασικότερες και εντελώς κίβδηλες διαιρετικές τομές που χρησιμοποιούν δεξιές τάσεις και κινήσεις είναι η υποτιθέμενη διάκριση μεταξύ «παγκοσμιοποιητών» (globalists) και αντί-παγκοσμιοποιητών (anti-globalists). Τόσο οι δυνάμεις που υποστηρίζουν τον Τραμπ στις ΗΠΑ, όσο και άλλες ιδίως στην Ευρώπη, έχουν χρησιμοποιήσει κατά κόρον αυτήν την υποτιθέμενη διάκριση.

Οι «παγκοσμιοποιητές» υποτίθεται ότι είναι φιλελεύθεροι ή ακόμα και αριστεροί ενώ οι «αντί-παγκοσμιοποιητές», εθνικιστές ή πατριώτες. Πρόκειται φυσικά περί μιας καλοστημένης ιδεολογικής και πολιτικής απάτης. Η διαδικασία της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης δεν αποτελεί πρωτίστως μιας ιδεολογικώς προσανατολισμένη διαδικασία, παρότι γεννά και ιδεολογία αλλά μια υλική διαδικασία. Η τάση του καπιταλισμού και ειδικότερα των πλέον κινητικών μερίδων κεφαλαίου είναι να «ανοίγουν» ολοένα περισσότερες αγορές, όπως και να καταστρέφουν παλιές για να φτιάξουν καινούριες. Αυτή η διαδικασία επέκτασης αλλά και δημιουργικής καταστροφής δεν συντίθεται από ιδεολόγους πολιτικούς αλλά από στρατιές κατόχων και διαχειριστών πρωτίστως μεγάλων κεφαλαιακών μερίδων. Οι πολιτικοί των εθνικών κρατών και των διεθνών οργανισμών ακολουθούν (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ρόλος τους είναι ασήμαντος) διευκολύνοντας την κεφαλαιακή επέκταση, αναλόγως της ισχύος τους.

Οι μεγάλες καπιταλιστικές μητροπόλεις επιφυλάσσουν για τους εαυτούς τους το δικαίωμα να προστατεύουν τους τομείς των δικών τους οικονομιών στους οποίους μειονεκτούν και να καταλαμβάνουν τους αντιστοίχους των ξένων εθνικών οικονομιών, εφόσον οι δικές τους κεφαλαιακές τους μερίδες διεκδικούν την είσοδό τους εκεί. Είναι «πατριώτες» και «εθνικιστές» υπέρ του «έθνους» του πολύ μεγάλου κεφαλαίου τους. Κανένας πρόεδρος των ΗΠΑ δεν είχε πρόβλημα με την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση εφόσον υπηρετούσε τα συμφέροντα του πολύ μεγάλου κεφαλαίου των ΗΠΑ. Το μόνο πρόβλημα που έχουν ανακύπτει όταν αυτό το παιχνίδι δεν συμφέρει συγκεκριμένες μερίδες κεφαλαίων στις ΗΠΑ.

Θέμης Τζήμας: «Η Ελλάδα έχει πια αναδείξει το δόγμα της αδυναμίας»

Η χρονιά της (ακόμα μεγαλύτερης) κρίσης για την Ε.Ε.

Το 2025 μπαίνει για την Ε.Ε. μέσα σε κλίμα γενικευμένης αναστάτωσης ή ακόμα καλύτερα αγωνίας.

Του Θέμη Τζήμα

Το 2025 μπαίνει για την Ε.Ε. μέσα σε κλίμα γενικευμένης αναστάτωσης ή ακόμα καλύτερα αγωνίας, για την όξυνση της οποίας η ίδια έχει ήδη κάνει και εξακολουθεί να κάνει ό,τι μπορεί. Η οικονομική κρίση στη «βιομηχανική της καρδιά», στη Γερμανία, εξακολουθεί να εντείνεται. Η οικονομία της τελευταίας, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά βρίσκεται σε μηδενικούς ρυθμούς μεγέθυνσης και στην πραγματικότητα για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της σε ύφεση. Στην πραγματικότητα, από το 2019, η γερμανική οικονομία έχει μείνει στάσιμη, ενώ η οικονομία της Ευρωζώνης έχει μεγεθυνθεί κατά 5% και των ΗΠΑ κατά 11%.

Δεν πρόκειται για τίποτα θηριώδη μεγέθη ούτε στις δύο τελευταίες περιπτώσεις (αντιθέτως, μιλούμε για μάλλον απογοητευτικές καταστάσεις) αλλά στη γερμανική περίπτωση έχουμε ένα καταφανώς κρισιακό φαινόμενο, το οποίο εν πολλοίς (αλλά όχι μόνο) τροφοδοτείται από την ακρίβεια και την ενεργειακή κρίση,  που τις μέρες αυτές επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο. Δεν είναι όμως μόνο αυτά τα προβλήματα της γερμανικής οικονομίας. Αν η παλαιότερη, εταιρική, οικονομική σχέση με τη Ρωσία αποδείχθηκε εν μέσω πολέμου το ένα κομβικό σημείο ευαλωτότητας της γερμανικής οικονομίας, το άλλο είναι η εταιρική της σχέση με την Κίνα. Όχι μόνο λόγω της οικονομικής επιβράδυνσης στην Κίνα αλλά επιπλέον επειδή η Κίνα παράγει πλέον σχεδόν ό,τι και η Γερμανία και μάλιστα πολύ καλύτερα σε αρκετούς τομείς. Ακόμα δε, και η απειλή μόνο δασμών από πλευράς των ΗΠΑ είναι ικανή να εκτροχιάσει έτι περαιτέρω τη γερμανική οικονομία. 

Η πολιτική κρίση στη Γερμανία είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα του γεγονότος ότι η Γερμανία πληρώνει τις επιλογές της σε επίπεδο οικονομικής πολιτικής. Οι γερμανικές κυβερνήσεις της απόλυτης αμερικανοκρατίας, ήδη από την περίοδο του 2014 και ακόμα σαφέστερα από το 2022 είναι εκείνες που έστρωσαν το δρόμο για την τωρινή κρίση, μέσα από την εξαπάτηση της Ρωσίας. Το ίδιο έπραξαν φτωχοποιώντας την περιφέρεια της Ε.Ε. την περίοδο των μνημονίων, θεωρώντας ότι έχοντας την Κίνα ως εξαγωγικό προορισμό δε χρειαζόταν να ανησυχούν υπερβολικά για την καταναλωτική δυνατότητα μέσα στην Ευρωζώνη.

Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής: Εκλογές ναι, Δημοκρατία όχι

Σε μια δημοκρατία υπάρχουν εκλογές αλλά όπου λαμβάνουν χώρα εκλογές δεν υπάρχει απαραιτήτως δημοκρατία.

Του Θέμη Τζήμα

Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζίμι Κάρτερ το είπε το 2015 με τον πλέον εύγλωττο τρόπο: «Τώρα είναι απλώς μια ολιγαρχία με απεριόριστη πολιτική δωροδοκία. Αυτή είναι η ουσία για να είναι κανείς υποψήφιος πρόεδρος ή για να εκλεγεί πρόεδρος. Και το ίδιο ισχύει και για τους κυβερνήτες, τους γερουσιαστές και τα μέλη του Κογκρέσου των ΗΠΑ …». Αναφερόταν στο πολιτικό σύστημα στις ΗΠΑ. Τα παραπάνω δεν ισχύουν μόνο στις ΗΠΑ αλλά ισχύουν κατεξοχήν στις ΗΠΑ. Στην τρέχουσα συζήτηση διόλου τυχαία συγχέονται συχνά οι εκλογές με τη δημοκρατία. Σε μια δημοκρατία υπάρχουν εκλογές αλλά όπου λαμβάνουν χώρα εκλογές δεν υπάρχει απαραιτήτως δημοκρατία.

Εν προκειμένω όμως δε θέλουμε να σταθούμε μόνο στη δήλωση του πρώην προέδρου των ΗΠΑ αλλά σε μια ακόμα υπόθεση η οποία αποδεικνύει πόσο διεφθαρμένο είναι το σύστημα εξουσίας στις ΗΠΑ αλλά και πώς αυτή η διαφθορά διαμορφώνει τις επιλογές των ΗΠΑ στην εξωτερική τους πολιτική. Πριν από λίγες ημέρες, στον ιστότοπο The Intercept δημοσιεύτηκε ένα άρθρο με τίτλο «Πώς διαμορφώνει η AIPAC την Ουάσιγκτον; Παρακολουθήσαμε κάθε δολάριο».

Η AIPAC ή αλλιώς «American Israel Public Affairs Committee» αποτελεί το πιο ισχυρό ή τουλάχιστον το πιο γνωστό Ισραηλινό, δηλαδή σιωνιστικό λόμπι στις ΗΠΑ. Εν μέσω πολέμου και γενοκτονίας εναντίον των Παλαιστινίων, η σημασία του καθίσταται παραπάνω από προφανής. Η AIPAC λοιπόν από τις ενδιάμεσες εκλογές του 2022 και έπειτα αποφάσισε χάρη στον πακτωλό χρημάτων που λαμβάνει από μεγιστάνες του πλούτου και λογής «ευαγή ιδρύματα» να αρχίσει να «επενδύει» χρήματα απευθείας σε πολιτικές καμπάνιες. Με άλλα λόγια από την κάπως πιο καλυμμένη δουλειά να περάσει στη μετωπική. Η λογική της AIPAC είναι να χρησιμοποιήσει τα κεφάλαιά της προκειμένου να ηττηθούν τα μέλη του Κογκρέσου που έχουν επικρίνει το Ισραήλ και τη στρατιωτική χρηματοδότηση των ΗΠΑ προς το Ισραήλ. Έτσι, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, έχει γίνει ένα από τα ισχυρότερα λόμπι συγκεκριμένα για τις εκλογές του Κογκρέσου με βάση τα κεφάλαια που δίνει και τις επιτυχίες που σημειώνει.

Θ. Τζήμας : Ελληνική πολιτική σκηνή ξεκομμένη από την κοινωνία, σε συνθήκες παγκόσμιας γεωπολιτικής αστάθειας και ανακατανομής

 

Ο νομικός και διδάκτορας δημοσίου δικαίου και πολιτικής επιστήμης του ΑΠΘ, σε μια αναλυτική συζήτηση στον 98.4 περιγράφει πως κατά την οπτική του, το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε παράλληλη πορεία με την κοινωνία και μακριά από τα προβλήματα της, ασχολείται με την αυτοτροφοδότηση της επιβίωσης του σε ένα πεδίο που άλλοι παίκτες εγχώριοι και κυρίως εξωχώριοι διαμορφώνουν.

«Το πολιτικό μας σύστημα θα καταρρεύσει με μια τραγωδία όπως το 1974» – Θέμης Τζήμας

Το Ισραήλ σύμφωνα με τα στοιχεία που το ίδιο δημοσιοποιεί, σκοτώνει 10 αμάχους, προκειμένου να εξοντώσει έναν μαχητή! Είναι αυτό «νόμιμο δικαίωμα στην αυτοάμυνα»; Τη Δευτέρα συμπληρώνεται ένας χρόνος από την επίθεση της Χαμάς στο Ισρασήλ. Επίθεση που καταδικάστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία του πλανήτη. Δεν συνέβη το ίδιο με όσα έχει κάνει το Ισραήλ. Η πολιτισμένη Δύση έφθασε στο σημείο να εκφράζει σχεδόν το… θαυμασμό της για τις επιχειρήσεις κρατικής τρομοκρατίας του Ισραήλ.

Μητσοτάκης: «Ευχαριστώ θερμά τις εσωκομματικές αντιπολιτεύσεις ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ»

Υπό φυσιολογικές συνθήκες ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του θα ήταν ήδη ανέκδοτο.

Του Θέμη Τζήμα

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης «ανέβηκε» στη ΔΕΘ του 2024 φορτωμένος με μια μεγάλη πτώση στις ευρωεκλογές ως προς τις εθνικές εκλογές και με δημοσκοπήσεις που τον φέρνουν σταδιακώς προς τα όρια μεταξύ 20% και 19%. Αφήνουμε απ’ έξω τα ζητήματα πολιτικής ουσίας (Κάσος και Αιγαίο, επαπειλούμενη δημοσιονομική περιστολή μέσω Βρυξελλών, ακρίβεια, διαφθορά κλπ.)

Επιπλέον όλων αυτών ο πρωθυπουργός αποφάσισε να «σπάσει πλάκα» με τον ελληνικό λαό τάζοντας κατώτατο μισθό του θηριώδους μεγέθους των 950 ευρώ το μήνα μέχρι το 2027. Με το σημερινό ρυθμό, με τόσα χρήματα το 2027 θα μπορεί ένας εργένης να πληρώνει ενοίκιο, λάδι, κινητό (όχι απαραιτήτως κάθε μήνα) και δίαιτα με αγγουροντομάτα. Επιπλέον είπε ότι οι τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος είναι αρκετά χαμηλές και ότι οι τιμές στα super- marketσταθεροποιήθηκαν (και δε γέλασε κανείς).

Υπό φυσιολογικές συνθήκες ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του θα ήταν ήδη ανέκδοτο. Το θέμα προς συζήτηση θα ήταν αν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα σχημάτιζε αυτοδύναμη κυβέρνηση ή όχι στις ερχόμενες εκλογές. Τα ΜΜΕ θα «ξεπετούσαν» σχετικώς γρήγορα τη συνέντευξη τύπου του πρωθυπουργού (για να τον προστατεύσουν) και το ενδιαφέρον θα εντοπιζόταν στο δεύτερο σαββατοκύριακο της ΔΕΘ.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης όμως έχει δύο μεγάλους συμμάχους. Θα έπρεπε να τους ευχαριστήσει δημοσίως και σίγουρα το κάνει από μέσα του αλλά μάλλον του έχουν πει να αποφύγει τις προβοκάτσιες. Πρόκειται για τις εσωκομματικές αντιπολιτεύσεις στο ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΙΝΑΛ. Όχι μόνο για τις αντιπολιτεύσεις για να είμαστε ειλικρινείς αλλά σίγουρα για αυτές.

Τι σημαίνει «Ανασυγκρότηση» και «Επανίδρυση» της (Κεντρο)αριστεράς;

Όσοι βιάζονται θα καούν. Οι γραφειοκράτες και οι καριερίστες θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να κρατήσουν το πάνω χέρι.

Του Θέμη Τζήμα

Ενώ τα γεγονότα σε όλο τον πλανήτη γίνονται ολοένα πιο εντυπωσιακά και δραματικά, στην πατρίδα μας το (επί της αρχής θετικό) αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών επιτείνει την κρίση του πολιτικού συστήματος και εντός αυτού της (κεντρο)αριστεράς.

Τόσο στο ΚΙΝΑΛ όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ, η συζήτηση περί της «ανασυγκρότησης» ή της «επανίδρυσης» ή της «σύνθεσης» δίνουν και παίρνουν, με μεγαλύτερη ή μικρότερη γνησιότητα, πολλή ή λίγη ιδιοτέλεια, ρηχότητα ή βαθύτητα. Όπως δε είναι αναμενόμενο,  αυτές οι συζητήσεις αφενός περνούν μέσα από τις γνωστές εσωκομματικές αντιθέσεις, αφετέρου γίνεται προσπάθεια να κηδεμονευθούν από τις συνήθεις κομματικές και βουλευτοκεντρικές γραφειοκρατίες.

Υπάρχουν τρία ζητήματα ωστόσο τα οποία δεν αγγίζονται (ή τίθενται ελάχιστα) στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης και όχι τυχαία (ακριβώς για να χειραγωγηθεί η όποια πορεία επανίδρυσης): το πρώτο είναι το ιδεολογικό και προγραμματικό πλαίσιο αυτής της συζήτησης. Θα είναι σοσιαλιστική, κομμουνιστική ή σοσιαλδημοκρατική η παράταξη; Θα είναι αγκυρωμένη στη «συλλογική Δύση» ή θα είναι προσανατολισμένη στον πολυκεντρικό κόσμο; Ποια θα είναι η σχέση εθνικού- λαϊκού; Θα πρεσβεύει μια καλύτερη επιδοματική πολιτική ή έστω έναν πιο συμπονετικό καπιταλισμό ή θα μάχεται για τον σοσιαλισμό και για την κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής; Ποια θα είναι η ταξική συμμαχία που θα πρεσβεύει, ποια τάξη θα έχει στο επίκεντρο; Θα υποστηρίζει την οικονομία των προσόδων και των υπηρεσιών ή θα διαθέτει βιομηχανική πολιτική και αν ναι, ποια θα είναι αυτή; Θα συμμετέχουν και το «αντιμνημόνιο» και το «μνημόνιο»;

Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας

 Σε ένα συνέδριο που θα παγματοποιηθεί το διήμερο 18 και 19 Μαίου στην Αθήνα, μια πλειάδα έγκριτών αναλυτών θα συζητήσει το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας. Παρακολουθήστε την εκπομπή για να πάρετε μια ιδέα των προβληματισμών. που θα αναπτυχθούν. Συμμετέχουν στην εκπομπή: Ρούντι Ρινάλντι, Εκδότης "Δρόμος της Αριστεράς" Θέμης Τζήμας Δικηγόρος – Δρ Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικής Επιστήμης Νομικής Σχολής Θεσσαλονίκης Θεοχάρης Μαντινιώτης Οικονομολόγος - Σύμβουλος Επιχειρήσεων

Θεσμική κατρακύλα που φέρνει εθνικό ακρωτηριασμό - Θέμης Τζήμας

 

Την οικονομική κατρακύλα της χώρας την ακολουθεί η θεσμική κατάρρευση. Όσα συμβαίνουν στην χώρα σε επίπεδο λειτουργίας βασικών θεσμών είναι πρωτάκουστα. Ο Θέμης Τζήμας, δικηγόρος και διδάσκων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μιλά χωρίς ενδοιασμούς για την παρακμή μας που αποτυπώνεται ακόμη και στην διαχείριση των σοβαρών εθνικών θεμάτων.

«Υπάρχει μια κατάσταση εσωτερικής αποικιοποίησης στη χώρα. Έχουμε ένα σύστημα εξουσίας του οποίου έχει τα λεφτά είτε είναι έξω, είτε σε παρασιτικές δραστηριότητες εντός της χώρας.

Στα δύσκολα οι «έξω» υποστηρίζουν την άσκηση της εξουσίας χωρίς να έχουν φυσικά κανένα ενδιαφέρον για οτιδήποτε συμβαίνει στον ελληνικό λαό ,μέχρι του σημείου εκείνου κατά το οποίο η οποιαδήποτε λαϊκή αντίδραση μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνη για τους ίδιους προσωπικά..

Η «cancel culture» είναι εδώ: Στα χέρια του συστήματος

Μια ατμόσφαιρα διάχυτης λογοκρισίας επιβλήθηκε σε εκτεταμένες περιοχές του δημοσίου βίου, με ποινή την ακύρωση ή και την απόλυση.

Του Θέμη Τζήμα

Τι κοινό έχουν ο Κέβιν Σπέισι, ο Γούντι Άλεν, απολυμένοι καθηγητές από πανεπιστήμια των ΗΠΑ, ο ποδοσφαιριστής της Μάιντς, Ανουάρ Ελ Γκάζι, ο Πέτρος Φιλιππίδης, ο Παύλος Χαϊκάλης, η Σαμάνθα Πίρσον (διευθύντρια του κέντρου για τις σεξουαλικές επιθέσεις στο Πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα η οποία τόλμησε να πει το προφανές, ότι δηλαδή την 7η Οκτωβρίου δε βιάστηκαν Ισραηλινές γυναίκες), δημοσιογράφοι, γιατροί και πανεπιστημιακοί που αμφισβήτησαν τα λοκντάουν ή τα εμβόλια κατά του Covid-19 και αναλυτές που δεν προσχώρησαν στη ρητορική περί «πολέμου του Πούτιν» μετά τον Φεβρουάριο του 2022;

Βρέθηκαν εκτός της δουλειάς τους, έχασαν ή περιορίστηκε δραματικώς η δυνατότητα να εμφανίζουν τις δημιουργίες τους, στιγματίστηκαν, υπέστησαν διαδικτυακό λιντσάρισμα στο πλαίσιο της «cancel culture», την οποία ο δικαιωματισμός διεθνώς τόσο έχει λατρέψει και αποθεώσει. Είναι κάποιοι από αυτούς (και μόνο κάποιοι στην πραγματικότητα), που υπέστησαν την «ακύρωση» της προσωπικότητάς τους συνολικώς ή που αυτολογοκρίθηκαν για να μην «ακυρωθούν» είτε από το συλλογικό και διάχυτο λογοκριτή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, είτε τελικώς από το σύστημα εξουσίας.

Οι εν λόγω άνθρωποι δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Κάποιοι παραβίασαν τον νόμο, κάποιοι κατηγορήθηκαν ότι το έκαναν αλλά δεν βρέθηκαν ένοχοι και κάποιοι δεν παραβίασαν κανένα νόμο. Κάποιοι είναι μάλλον καθάρματα και κάποιοι κατά τον γράφοντα τουλάχιστον, έκαναν το σωστό. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: υπέστησαν (ή έγινε απόπειρα να υποστούν) μια συνολική ακύρωση της προσωπικότητάς τους, η οποία αποτυπώθηκε και στο χώρο της εργασίας τους (αλλά όχι μόνο σε αυτόν) με μερική ή ολοκληρωτική εκπαραθύρωση από τη δουλειά τους.