«Χωρίς σύνορα»: είναι ψεύτικα ή μήπως υπάρχουν;

Του Andrea Zhok

Ενόψει των γεγονότων στη Θέουτα, οι προοπτικές «χωρίς σύνορα» έχουν επανεμφανιστεί, μεταξύ άλλων.

Το «χωρίς σύνορα» αναφέρεται σε μια σειρά ιδεών σύμφωνα με τις οποίες η κατάργηση των συνόρων μεταξύ κρατών θα ήταν σωστή, καλή και μια αποζημίωση για την εκμετάλλευση των δυτικών αποικιών.

Αυτές οι τρεις ιδέες έχουν αποτύχει.

1) Η ιδέα ότι η κατάργηση των συνόρων θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να βελτιώσει τη δικαιοσύνη είναι παράλογη. Τα σύνορα μεταξύ κρατών δημιουργούνται για να ορίσουν τις περιοχές δικαιοδοσίας στις οποίες ισχύουν οι νόμοι ενός κράτους. Χωρίς σύνορα, δεν θα γνωρίζαμε αν θα έπρεπε να εφαρμοστεί στο Βιτέρμπο η ιταλική, η κινεζική ή η σουδανική νομοθεσία.
Το αποτέλεσμα της κατάργησης των συνόρων θα ήταν η μη εφαρμογή του νόμου και, ως εκ τούτου, θα επικρατούσε η κυριαρχία του ισχυρότερου.

2) Μερικοί άνθρωποι βλέπουν την κατάργηση των συνόρων απλώς ως μια αυτόματη άδεια για καθολική κινητικότητα, ελεύθερη είσοδο σε κάθε χώρα. Αλλά κάθε σύστημα δημόσιων υπηρεσιών (οδικές υποδομές, ανακούφιση για τους άπορους, νοσοκομειακές υπηρεσίες, υποχρεωτική εκπαίδευση, καθαρισμός δρόμων, υπηρεσίες ασφαλείας κ.λπ.) παρέχεται με βάση τις παρελθούσες ανάγκες, για έναν δεδομένο αριθμό ατόμων (ιθαγένεια) και με βάση τις συνεισφορές αυτών των πολιτών με την πάροδο του χρόνου (φόροι). Η παροχή αυτών των υπηρεσιών έχει περιθώρια ελαστικότητας, αλλά όχι άπειρα. Οι μετακινήσεις πληθυσμού που αλλοιώνουν σημαντικά τις ανάγκες διαταράσσουν τις δημόσιες υπηρεσίες.
Το αποτέλεσμα της απεριόριστης διασυνοριακής κινητικότητας θα ήταν απλώς η εξαφάνιση των δημόσιων υπηρεσιών (η ώθηση για την ιδιωτικοποίησή τους).

Ο φράχτης, τα ανοικτά σύνορα και οι δικαιωματιστές – Για να μην ξεχνάμε

Του Σταύρου Λυγερού

Τις τελευταίες ημέρες που βρίσκεται σε εξέλιξη η μάχη του Έβρου, κατά γενική ομολογία αποφασιστικό ρόλο στην ανάσχεση της προσπάθειας μαζικής εισόδου μεταναστών στην ελληνική επικράτεια έπαιξε ο περιβόητος φράχτης. Γι' αυτό και τώρα αποφασίσθηκε να κατασκευασθεί φράχτης και σε αρκετά ακόμα σημεία της συνοριακής γραμμής. Δεν ήταν, όμως, πάντα έτσι.

Στις αρχές του 2011, τα υπουργεία Δημόσιας Τάξης και Εθνικής Άμυνας είχαν αποφασίσει να κατασκευάσουν φράχτη μήκους 12,5 χιλιομέτρων στην περιοχή της Νέας Βύσσας (βόρειο τμήμα του νομού Έβρου), εκεί που τα ελληνοτουρκικά σύνορα παύουν να είναι το ποτάμι και γίνονται χερσαία. Ο φράκτης αυτός, που συνδυάζεται και με μια πλατιά τάφρο, κατασκευάστηκε με διπλό σκοπό:

• Πρώτον, είναι εμπόδιο για την παράνομη είσοδο μεταναστών.
• Δεύτερον, είναι αμυντικό έργο, με σκοπό να εμποδίσει τουρκική επίθεση αρμάτων μάχης.

Μπορεί σήμερα όλοι σχεδόν να θεωρούν την κατασκευή του φράχτη μία προνοητική κίνηση, αλλά η σχετική ανακοίνωση τότε είχε προκαλέσει κύμα αντιδράσεων, για την ακρίβεια έναν ιδεολογικό πόλεμο από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ και των κάθε είδους δικαιωματιστών. Στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όλοι οι παραπάνω υπηρετούν με ιδεολογικό φανατισμό και με αμφιλεγόμενες πρακτικές ένα είδος μεταμοντέρνας “θρησκείας”. Η μετατροπή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε “θρησκεία” δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, ούτε περιορίζεται στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Στην Αριστερά, όμως, έχει συνυφανθεί με αντιεξουσιαστικά ιδεολογήματα, διαμορφώνοντας τις τελευταίες δεκαετίες ένα εκρηκτικό ιδεολογικό μείγμα.

Η εθνική μας μοναξιά... - Τα ψίχουλα των Ευρωπαίων στη μεταναστευτική κρίση δείχνουν το μέλλον

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Τα ψίχουλα των Ευρωπαίων στη μεταναστευτική κρίση δείχνουν το μέλλον

Ήλθαν, είδαν, άφησαν κάτι «ψιλά» για ελεημοσύνη –σε ένδειξη εκτίμησης για το πόσο καλά φυλάμε τα ευρωπαϊκά σύνορα–, μας υποσχέθηκαν ότι θα συνεχίσουν να μας βοηθούν να κρατάμε μετανάστες και πρόσφυγες έξω από την πόρτα τους (με όλα τα ρίσκα δικά μας) και... την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια.

Ποιοι ήταν αυτοί οι κουβαρντάδες; Η ηγεσία της Ε.Ε. (η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν, ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Νταβίντ Μαρία Σασόλι και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ), η οποία επισκέφθηκε τον νομό Έβρου την Τρίτη και άφησε ως μόνο απτό όφελος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη 700 εκατ. ευρώ, τα οποία είναι ψίχουλα μπροστά στην πίεση που ήδη δέχονται η Ελλάδα, οι θεσμοί και οι υπηρεσίες της.

Τα υπόλοιπα αποτελούν κατά βάση επικοινωνιακές ρεβεράντζες, οι οποίες, συμπληρωμένες με τις χθεσινές εξαγγελίες του αντιπροέδρου της Κομισιόν για την Προώθηση του Ευρωπαϊκού Τρόπου Ζωής Μαργαρίτη Σχοινά και της επιτρόπου Εσωτερικών Υποθέσεων Ίλβα Γιόχανσον, συνίστανται στα εξής:

«Ανοικτά Σύνορα»: Μια νέα πολεμική επιχείρηση υποδούλωσης των λαών…

Οι «αριστεροί» των «Ανοικτών Συνόρων» (δηλαδή της Παγκοσμιοποίησης) συνεχίζουν να περιφρονούν την πραγματικότητα και σε πείσμα των γεγονότων να διαλαλούν την ΑΠΑΤΗ: «Κάτω τα Σύνορα».
Η αντικειμενική πραγματικότητα, δηλαδή τα ζωντανά γεγονότα και όχι οι εγκεφαλικές, «αριστερές» λαγνοϊδεολογικές κατασκευές, έχουν ξεσκεπάσει, σήμερα, ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ την ΑΠΑΤΗ των «Ανοικτών Συνόρων» και τις ιμπεριαλιστικές στρατηγικές αυτής της ΑΠΑΤΗΣ.
Η πολυεδρικότητα της ΑΠΑΤΗΣ:

Πρώτη απάτη: Η στρατηγική των «ανοικτών συνόρων» δεν υπήρξε ΠΟΤΕ Αριστερή Πολιτική, επαναστατικό αίτημα. Αποτελεί το κυρίαρχο ΑΙΤΗΜΑ του ΥΠΕΡ-εθνικού κεφαλαίου (σύμφυτο με τη λειτουργία του) για την άλωση των εθνικών κοινωνιών και την ΥΠΟΤΑΓΗ των λαών…

Με άλλα λόγια: Είναι μια ΠΟΛΕΜΙΚΗ στρατηγική της πλανητικής εξουσίας των πολυεθνικών εναντίον των εθνικών κρατών και λαών, ιδιαίτερα των εξαρτημένων και αδύνατων…

Οι στρατιωτικές ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις, σήμερα, εμπλουτίζονται και με νέες πολεμικές μορφές: «Τα «ανοικτά σύνορα» και με τις ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών και εισβολές δούλων σε στοχευμένες χώρες ή περιοχές.

Όλες αυτές οι "πατριωτικές" φιέστες έχουν μόνο έναν σκοπό: Να ξεπλύνουν όλη την υποτελή πολιτική τους...

Της Ιωάννας Υψηλάντη

Και φτάσαμε, στην φύλαξη των συνόρων.
- Είχαν προηγηθεί τα χειροκροτήματα των Συριζοκούληδων και άλλων συνεργαζόμενων δυνάμεων, στις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις των ΗΠΑ και της Δύσης, στην Μέση Ανατολή, για τους αγωγούς και την ληστεία του ορυκτού πλούτου της.
- Είχαν προηγηθεί οι δηλώσεις υποστήριξης όλων ΚΑΙ της Ελλάδας, των κατασκευασμένων από την Δύση τζιχαντιστών, δήθεν ισλαμιστών, που μετονομάστηκαν σε "ειρηνική αντιπολίτευση",
- Είχαν προηγηθεί οι ομοφωνίες -και συνεχίζουν να διατηρούνται- στα διεθνή όργανα, για κυρώσεις σε λαούς που απλώς υπερασπίζονταν τα εδάφη τους,
- Είχαν προηγηθεί οι πολύχρωμες επαναστάσεις, που άλλαζαν τους κυβερνήτες των χωρών με αρεστούς, στις δυνάμεις εισβολής,
- Είχαν προηγηθεί συμφωνίες υποτέλειας και απανθρωπιάς, για το μεταναστευτικό-προσφυγικό και είχε νομιμοποιηθεί η δουλεμπορική δράση των ΜΚΟ, που απέκτησαν το δικαίωμα να παραβιάζουν εθνικά σύνορα και χωρικά ύδατα,
- Είχαν προηγηθεί τα φερέφωνα των ΜΜΕ, για "Ευρωπαϊκά σύνορα", για "Ευρωπαϊκή συστράτευση", για "κοινά Ευρωπαϊκά συμφέροντα", που ήταν ΜΟΝΟΝ Ευρωπαϊκά, αλλά ποτέ Ελληνικά!

Προσφυγικό: Ελληνικές κυβερνήσεις του «κλώτσου και του μπάτσου»…

Του Δημήτρη Μηλάκα

Η Ελλάδα είναι μια χώρα που «επιτρέπεται» η είσοδος αλλά απαγορεύεται η έξοδος. Έτσι, με βάση τις συμβατικές υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει οι κυβερνήσεις της, η χώρας τα τελευταία χρόνια έχει αποδεχτεί να μετατραπεί σε αποθήκη ανθρώπων.

Από τη στιγμή που τα εκτεταμένα θαλάσσια σύνορά της χώρας είναι αδύνατον να σφραγιστούν, είναι προφανές ότι οι είσοδοι μεταναστών και προσφύγων δεν είναι δυνατόν να αποτραπούν. Την ίδια στιγμή με βάση τις συμφωνίες που στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν υπογράψει και εξακολουθούν να μην αμφισβητούν οι ελληνικές κυβερνήσεις (η σημερινή και οι προηγούμενες) οι συνοριακές έξοδοι από τη χώρα είναι σφραγισμένες. Δεδομένων τούτων προκύπτει το προφανές αποτέλεσμα που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια: η χώρα, από διάδρομος μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών έχει μετατραπεί σε παγίδα προσφύγων και μεταναστών.

Στα σύνορα παίζεται η ύπαρξή μας

Του Γιώργου Ρακκά

Τα σύνορα καθορίζουν την επικράτεια και την κυριαρχία, δίνουν νόημα στο τι σημαίνει “εμείς” και τι σημαίνει “άλλος”, δίνουν περιεχόμενο στην οικειότητα, ορίζουν το έδαφος  πάνω στο οποίο υπάρχει η κοινωνία. Δίχως την διάκριση των συνόρων δεν υπάρχει η έννοια του λαού και του έθνους, ούτε εκείνην του πολίτη και της δημοκρατίας. Τα σύνορα δίνουν το πλαίσιο της ελευθερίας μας: Την επικράτεια ισχύος των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεών μας. Κοινωνικό κράτος δίχως σύνορα, για να δώσουμε ένα παράδειγμα, δεν μπορεί να λογίζεται. Ποιός θα δικαιούται την πρόσβαση σε αυτό; Τα δισεκατομμύρια του πλανήτη; Τα εκατομμύρια των μετακινούμενων; Η εφήμερη κοινωνία των περαστικών;

Τις τελευταίες δεκαετίες, προβάλλεται πολύ εύκολα η ουτοπία για έναν κόσμο χωρίς σύνορα, που θεωρούνται από κάποιους «χαρακιές στο σώμα του πλανήτη», παραλογισμός του έθνους-κράτους και τα τοιαύτα. Λησμονούν οι οπαδοί αυτής της άποψης για το ότι η χωροκτησία, η επικράτεια, συνοδεύει τις ανθρώπινες κοινότητες από την πρώτη στιγμή που εγκαταστάθηκαν κάπου συγκεκριμένα, πραγματοποιώντας ένα εξελικτικό άλμα στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Το μεταναστευτικό πρόβλημα γεννήθηκε από την παγκοσμιοποίηση και ανδρώθηκε μέσα στην ΕΕ

Το  ΜΕΚΕΑ χαιρετίζει τις μαζικές κινητοποιήσεις των κατοίκων των ακριτικών νησιών μας σε σχέση με τις νέες μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές. Έχουν απόλυτο δίκιο οι κάτοικοι να εξεγείρονται ενάντια στη μοίρα που τους επιφυλάσσει η ΕΕ και η ντόπια δοσιλογική κυβέρνηση που διαδέχθηκε την προηγούμενη άθλια κυβέρνηση. Το ηφαίστειο αυτό σιγόβραζε και τώρα εκρήγνυται, δηλαδή η λαϊκή αγανάκτηση τώρα βγαίνει στη φόρα, όχι μόνο για την καταστροφή του τουρισμού των νησιών μας, αλλά ακόμα και της ίδιας της αγροτικής παραγωγής των κατοίκων τους, όπως ακόμη και τα σαβουροκάναλα τώρα δείχνουν. Για να μην αναφερθούμε στις προσβλητικές καταστροφές σε εκκλησίες, εκκλησάκια και ελληνικές σημαίες. Για πρώτη φορά μετά την Κατοχή χτύπησαν οι καμπάνες στη Μόρια της Λέσβου σε μια σύγκρουση που υποκινούν οι διάφορες ΜΚΟ με τις ευλογίες του Ελληνικού κράτους. Τα πρόσφατα γεγονότα στη Λέσβο που αποτελούν απλά το προοίμιο του τι πρόκειται να ακολουθήσει σύντομα στα νησιά αλλά και την Ελλάδα γενικότερα κάτω από το καθεστώς της σύγχρονης (Ευρω)κατοχής που ζούμε, δυστυχώς, επιβεβαιώνουν απόλυτα τις προβλέψεις μας και τις αναλύσεις μας:

Angela Nagle – Αριστερά εναντίον ανοιχτών συνόρων

Jules Breton – Τέλος μια ημέρας εργασίας/Fin du travail (1886)

Μτφρ.:  Γιώργος Κουτσαντώνης και Μιχάλης Θεοδοσιάδης

Το άρθρο αρχικά δημοσιεύθηκε στο American Affairs Volume, Tόμος ΙΙ, Aριθμός 4 (2018): 17-30. (Βλ. The Left Case against Open Borders).

Πριν το «Να χτιστεί τείχος!» υπήρχε το «Να γκρεμιστεί το τείχος!»· ο Ρόναλντ Ρήγκαν στην περίφημη ομιλία του το 1987, ζήτησε να αφαιρεθεί η «πληγή» του Τείχους του Βερολίνου, επιμένοντας ότι o προσβλητικός αυτός περιορισμός της μετακίνησης ήταν, στην πραγματικότητα, μια «πληγή στην ελευθερία όλων των ανθρώπων του πλανήτη». Σε κάποια φάση μάλιστα δήλωσε τα εξής: όσοι «αρνούνται να ενταχθούν στην κοινότητα της ελευθερίας» θα «καταστούν παρωχημένοι» εξαιτίας της ακαταμάχητης ισχύος της παγκόσμιας αγοράς. Και όντως έτσι έγινε! Για τον εορτασμό, ο Leonard Bernstein σκηνοθέτησε το «Ωδή στη χαρά/Ode to Joy» και ο Roger Waters έπαιξε το «Το τείχος/Τhe Wall». Τα σύνορα στην εργασία και στο κεφάλαιο έπεσαν· σε όλο τον κόσμο ανακηρύχθηκε το τέλος της ιστορίας. Ακολούθησαν οι δεκαετίες της παγκοσμιοποίησης υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ.

Σύνορα ελληνικά ή ευρωπαϊκά;

Του Νίκου Ιγγλέση

Κάθε κράτος ασκεί κυριαρχία εντός των συνόρων του. Υπάρχουν σύνορα στο έδαφος, στη θάλασσα  (χωρικά ύδατα, Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη – ΑΟΖ) και στον αέρα (εναέριος χώρος). Τα εδαφικά σύνορα της χώρας μας αμφισβητούνται από την Τουρκία που διεκδικεί σημαντικό αριθμό νησιών και νησίδων του Ανατολικού Αιγαίου, χωρίς να λησμονούμε τις επιδιώξεις της στη Δυτική Θράκη που, με μοχλό τη μουσουλμανική  μειονότητα, επιδιώκει συν-κυριαρχία. 

Τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας  επεκτείνονται  σε έξι ναυτικά μίλια  (11,1 χιλιόμετρα) από τις ακτές και μπορούν να αυξηθούν στα δώδεκα μίλια σύμφωνα με τη διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS  III) που υπογράφτηκε το 1982  στο Montego Bay της  Ιαμαϊκής. Θυμίζουμε ότι η Τουρκία, με ψήφισμα της εθνοσυνέλευσής της (1995), απειλεί τη χώρα μας με casus belli (αιτία πολέμου) αν επεκτείνουμε τα χωρικά ύδατά μας στα δώδεκα ναυτικά μίλια.

Διακομματικό το Τείχος στα σύνορα

Ο Τραμπ βαδίζει στα χνάρια των προηγούμενων προέδρων

Του Μάνλιο Ντινούτσι*

Στις 29 Σεπτεμβρίου  2006 ψηφίστηκε από τη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών ο νόμος «Secure Fence Act», τον οποίο πρότεινε η ρεπουμπλικανική κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους. Ο νόμος προέβλεπε την κατασκευή 1.100 χιλιομέτρων ισχυρά ενισχυμένου «φυσικού φράχτη» στα σύνορα με το Μεξικό, ώστε να εμποδιστεί η «παράνομη είσοδος» Μεξικανών εργαζομένων  στις ΗΠΑ. Σε εκείνη την ψηφοφορία, ο ένας από τους δύο Δημοκρατικούς γερουσιαστές του Ιλινόις, ο Ρίτσαρντ Ντάρμπιν, ψήφισε «όχι». Αντίθετα, ο άλλος ψήφισε «ναι»: ονομαζόταν Μπαράκ Ομπάμα, και ήταν αυτός που δύο χρόνια αργότερα θα εκλεγόταν πρόεδρος των ΗΠΑ.

Ανάμεσα στους 26 Δημοκρατικούς γερουσιαστές που τότε ψήφισαν «ναι» συμπεριλαμβανόταν επίσης η Χίλαρι Κλίντον, εκπρόσωπος της Πολιτείας της Νέας Υόρκης – η οποία δύο χρόνια αργότερα, επί κυβέρνησης Ομπάμα, θα τεθεί επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, δηλαδή του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. Η Χίλαρι Κλίντον ήδη στα 2006 είχε την εμπειρία του πρώτου αντι-μεταναστευτικού φράχτη, αφού τον υποστήριξε όταν ακόμα ήταν η Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ. Πράγματι ο σύζυγός της, ο Δημοκρατικός πρόεδρος Μπιλ Κλίντον, ήταν εκείνος που αποφάσισε την ανέγερσή του το 1994.

Ο Ερντογάν βάζει θέμα αλλαγής συνόρων

Στο στοχαστρό του “σουλτάνου” τα νησιά του Αιγαίου

Ο πρόεδρος της Τουρκίας επέκρινε εκείνους που υπέγραψαν το 1923 τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία έδωσε σε μεγάλο βαθμό στη χώρα τα σημερινά της σύνορα, αντί για τα εξαιρετικά πιο περιορισμένα που προέβλεπε η Συνθήκη των Σεβρών, λέγοντας ότι κάποιοι είχαν προσπαθήσει να παρουσιάσουν τη Λωζάνη ως νίκη, σύμφωνα με δημοσίευμα της Χουριέτ.

«Η 15 Ιουλίου (σσ. ημέρα που εκδηλώθηκε η αποτυχημένη προσπάθεια πραξικοπήματος νωρίτερα φέτος) αποτελεί το δεύτερο πόλεμο Ανεξαρτησίας για το τουρκικό έθνος. Ας το γνωρίζουμε με αυτό τον τρόπο», είπε ο Recep Tayyip Erdogan, σήμερα 29 Σεπτεμβρίου στην 27η συνάντησή του με διοικητές επαρχιών στην Άγκυρα.

No Borders ;

Της Πέπης Ρηγοπούλου

«Τα σύνορα είναι η χειρότερη εφεύρεση των πολιτικών. Πρέπει να δείξουμε αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και στα παιδιά τους». Η ανατρεπτική αυτή δήλωση, που αντιγράφω από το TVXS, δεν αποτελεί μια ακόμη τρομερή επιτυχία κάποιας οργάνωσης του τύπου No Borders.

Διατυπώθηκε από τον κύριο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος πριν καταλάβει το σημερινό του αξίωμα ως πρόεδρος της Κομισιόν, κατείχε για διάστημα-ρεκόρ τη θέση του πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου και μια σειρά από άλλα ανώτατα αξιώματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Και, αν κατάλαβα καλά, είχαν την έννοια κριτικής κατά της Αυστρίας και άλλων μελών της Ε.Ε. που κρατούν τις πόρτες τους κλειστές στους πρόσφυγες και τους μετανάστες.