Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα: «Το δύσκολο 11μηνο που ζήσαμε ήταν ένα σχολείο»

Συνέντευξη στην αργεντίνικη επιθεώρηση crisis*

Μετά τη θριαμβευτική νίκη του MAS στις εκλογές της Βολιβίας**, ο πρώην αντιπρόεδρος έδωσε μια μεγάλη συνέντευξη «εφ’ όλης της ύλης» στην αργεντίνικη επιθεώρηση crisis. Ο Λινέρα μίλησε μεταξύ άλλων για τα αίτια της νίκης του MAS, η έκταση της οποίας ήταν έκπληξη και για τον ίδιο, για τα διδάγματα από τη δύσκολη περίοδο που προηγήθηκε, για τις προκλήσεις της νέας ηγεσίας και της μελλοντικής κυβέρνησης, και για τα μεγάλα διλήμματα των δυνάμεων που αναφέρονται στην υπόθεση της απελευθέρωσης σε έναν χαοτικό παγκόσμιο περιβάλλον, όπου όλα είναι πιθανά.

Ποια είναι η ιστορική σημασία αυτού του γεγονότος [των εκλογών στη Βολιβία]; Σας ξάφνιασε αυτό που συνέβη;
Με εξέπληξε το μέγεθος του θριάμβου. Ξέραμε ότι επρόκειτο να νικήσουμε, αλλά δεν υπολογίζαμε την έκταση της νίκης. Όταν άρχισαν να φτάνουν τα πρώτα αποτελέσματα αναφορικά με την απόσταση που είχαμε από τον δεύτερο, συγκινήθηκα και ένιωσα μεγάλη χαρά. Η σημασία του για τη Βολιβία είναι ότι το εθνικό λαϊκό εγχείρημα που έθεσε το MAS συνεχίζει να είναι ο αξεπέραστος ορίζοντας αυτής της περιόδου.

Πέρσι παρέλυσε αυτό το σχέδιο, αλλά δεν καταστράφηκε. Καταστρέφεις κάτι όταν του αφαιρείς την ηθική του δύναμη ή την ενέργειά του. Και αυτό δεν συνέβη. Το εγχείρημα που προσπάθησαν με τη βία πέρσι να παραλύσουν και να διακόψουν, επέστρεψε αναγγενημένο με μια εντυπωσιακή ορμή, επειδή η ενέργειά του δεν είχε εξαντληθεί, δεν είχε τελειώσει. Με αυτή την έννοια, το εγχείρημα του MAS, εγχείρημα κοινωνικής συμπεριληπτικότητας [άρσης των κοινωνικών αποκλεισμών], οικονομικής ανάπτυξης και διανομής του πλούτου, συνεχίζει να είναι ο ορίζοντας της νέας δεκαετίας που έρχεται. Και για την ήπειρο [Λατινική Αμερική], πιστεύω ότι το μάθημα είναι ότι, εφόσον υποστηρίζεις διαδικασίες που στη βάση τους είναι υπέρ του απλού κόσμου, υπέρ εκείνων που βρίσκονται σε μεγαλύτερη ανάγκη, αυτών που εργάζονται περισσότερο, δεν αποτυγχάνεις. Μπορεί να αντιμετωπίσεις προβλήματα, δυσκολίες, αναποδιές, ξεστρατίσματα… αλλά μια τέτοια τοποθέτηση είναι σύμφωνη με τη λογική της ιστορίας. Αντίθετα, εκείνα τα εγχειρήματα που πήραν θέση τιθέμενα στο πλευρό των επιχειρήσεων, των ανθρώπων του χρήματος, των προνομιούχων, σπρώχοντας στο περιθώριο το υπόλοιπο της κοινωνίας, εμφανίζονται εξαντλημένα, και γι’ αυτό όλο και περισσότερο καταφεύγουν στη σκλήρυνση και στον αυταρχισμό.

Παγκόσμιος πανικός και αβεβαιότητα των προοπτικών

Μιλώντας για πρώτη φορά ως καθηγητής ενός αργεντίνικου πανεπιστημίου, ο αυτοεξόριστος Λινέρα επέλεξε να μοιραστεί με το πλήθος φοιτητών, ακαδημαϊκών και πολιτικών στελεχών που παρακολούθησαν τη διάλεξή του τις σκέψεις που γεννά «ένας ασήμαντος ιός». Δεν περιορίστηκε στο σφυροκόπημα της αποτυχημένης παγκοσμιοποίησης και των ιδεολογιών που τη στηρίζουν: ιχνηλάτησε και διεξόδους. Ελπίζουμε ότι οι αναγνώστριες και αναγνώστες του Δρόμου  θα βρουν εδώ μια πηγή προωθητικού και απελευθερωτικού προβληματισμού.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΑΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΩΝ

Του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα*

Έχουμε μπει σε παράδοξους καιρούς, χαρακτηριστικούς μιας παγκόσμιας κοινωνίας σε μετάβαση. Σε καιρούς μιας γενικευμένης αστάθειας, όπου οι κοινές προοπτικές θολώνουν και κανείς δεν ξέρει αν αυτό που έρχεται αύριο θα είναι μια επανάληψη του σήμερα, ή θα φέρει μια νέα κοινωνική τάξη πραγμάτων, ή αν θα είναι η άβυσσος. Ένα απρόβλεπτο μέλλον γεμάτο άγχος είναι η μόνη βεβαιότητα.

Και έτσι τώρα δεν βρισκόμαστε μπροστά στις συνηθισμένες κακοτυχίες της καθημερινότητας, όπως για παράδειγμα όταν παίρναμε το μετρό για να πάμε στη δουλειά και δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε ποιον θα συναντούσαμε στο βαγόνι ή κατά πόσον θα φτάναμε στην ώρα μας. Η αβεβαιότητα σήμερα είναι πολύ βαθύτερη: αφορά τη μοίρα μας, αφού κανένας δεν ξέρει το πότε πραγματικά θα ξαναπάρει το μετρό, ή αν θα έχει τη δουλειά στην οποία πήγαινε με αυτό το μετρό ή, πιο ακραία, αν θα συνεχίσουμε να ζούμε μέχρι τότε. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι επομένως μια απόλυτη κατάρρευση της προοπτικής των κοινωνιών, που τη συνοδεύει μια αβεβαιότητα πρόβλεψης τέτοιας φύσης ώστε θα μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς – ακόμα και τίποτα.

Η απαγορευμένη βιβλιοθήκη του Γκαρσία Λινέρα

Των María Clara Albizu και Martín Anzorena

Λίγο μετά την ολοκλήρωση του πραξικοπήματος στη Βολιβία, μια φήμη κυκλοφόρησε στα κοινωνικά δίκτυα: της φωτιάς της προσωπικής βιβλιοθήκης του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα.

Αντιπρόεδρος της Βολιβίας και ένας από τους διανοούμενους με τη μεγαλύτερη απήχηση στη Λατινική Αμερική έως τώρα στον 21ο αιώνα. Αν επαληθευτεί μια τέτοια απώλεια, που μέχρι τώρα δεν επιβεβαιώθηκε, αναμφισβήτητα θα αντιμετωπίζαμε άλλη μια πράξη βαρβαρότητας από τους φασίστες της 10ης Νοεμβρίου.

Στο "Η βιβλιοθήκη στις φλόγες", η δημοσιογράφος Susan Orlean αφηγείται: «Στη Σενεγάλη, η αγαπημένη έκφραση που δείχνει ότι κάποιος έχει πεθάνει είναι να πεις ότι η βιβλιοθήκη του έχει καεί». Το ξέσπασμα του πραξικοπήματος της ρατσιστικής βολιβιανής δεξιάς αναμφισβήτητα προσπαθεί να σκοτώσει τις ιδέες του Έβο Μοράλες και του Γκαρσία Λινέρα, για να σκοτώσει το πολιτικό του σχέδιο, τη βαρύτητά του γύρω από τις υποθέσεις της χώρας, τα σχεδόν δεκατέσσερα χρόνια μεταρρυθμίσεων και τη βολιβιακή κοινωνική τάξη που για πρώτη φορά πήρε η ίδια τα ηνία.

Το μίσος για τον Iνδιάνο

Κείμενο του αυτοεξόριστου αντιπροέδρου της Βολιβίας, Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα, για τα βαθιά ρατσιστικά κίνητρα πίσω από το πραξικόπημα. O Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα είναι ο διανοούμενος αντιπρόεδρος του Έβο Μοράλες, από το 2005. Επισκέφθηκε την Ελλάδα το 2015, ως αντιπρόεδρος, και μίλησε στο Resistance Festival. Υπήρξε ηγέτης του Αντάρτικου Στρατού Τουπάκ Καταρι, της Βολιβίας, το οποίο δημιουργήθηκε από τους αντάρτες που εκπαίδευσε ο ίδιος ο Τσε Γκεβάρα στη χώρα. Στόχος του Αντάρτικου Στρατού ήταν η κοινωνική ισότητα στη Βολιβία και η ισότιμη ένταξη των Ινδιάνων. Ο Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα καταδικάστηκε για ένοπλη βία και φυλακίστηκε για τη δράση του από το 1992 έως το 1997. Οι πραξικοπηματίες απαίτησαν να μην είναι ούτε εκείνος υποψήφιος για την Προεδρία, στις ερχόμενες εκλογές του 2020, κάτι πρωτοφανές για δημοκρατικά καθεστώτα. Ο Τουπάκ Καταρι, που έδωσε το όνομά του στην οργάνωση στην οποία ηγήθηκε ο Λινέρα, χρεώνεται με την ιστορική επαναστατική φράση «Πεθαίνω, μα θα γυρίσω και θα είμαι εκατομμύρια», που ήταν και οι τελευταίες του λέξεις.

Του Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα

«Σαν την ομίχλη στους εφιάλτες, το μίσος αστραπιαία διατρέχει τις παραδοσιακές γειτονιές της αστικής μεσαίας τάξης της Βολιβίας. Τα μάτια τους είναι γεμάτα οργή. Δεν φωνάζουν, φτύνουν. Δεν απαιτούν, επιβάλλουν. Τα συνθήματά τους δεν είναι αυτά της ελπίδας για αδελφοσύνη. Είναι αυτά της περιφρόνησης και των διακρίσεων κατά των Ινδιάνων. Ανεβαίνουν στις μηχανές τους, μπαίνουν στα αμάξια τους, μαζεύονται στις αδελφότητές τους στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, και ξεκινούν το κυνήγι των ανταρτών Ινδιάνων που τόλμησαν να τους αφαιρέσουν την εξουσία.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αλλάξουμε τον κόσμο;

Του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα* 

Επιμέλεια: Ερρίκος Φινάλης Μετάφραση: Θανάσης Μπαξόπουλος

Πριν λίγο καιρό ο αντιπρόεδρος της Βολιβίας μίλησε σε ένα συνέδριο φιλοσοφίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Λανούς (Αργεντινή) για ένα ζήτημα που βρίσκεται στο επίκεντρο των εναγώνιων αναζητήσεων όσων μοχθούν για τη χειραφέτηση του ανθρώπου: για ποιο λόγο είναι τόσο δύσκολο να επιτευχθεί αυτός ο στόχος; Αφού αναφέρθηκε στην περιοριστική μονομέρεια ή την εσφαλμένη βάση των πιο συνηθισμένων απαντήσεων που δίνονται μέχρι τώρα σε αυτό το ερώτημα, επιχείρησε να προτείνει έναν τρόπο προσέγγισης που ξεφεύγει από την πεπατημένη. Δίνουμε σήμερα στους αναγνώστες της εφημερίδας μια πρόγευση του μονοπατιού στο οποίο βαδίζει ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα προσπαθώντας να αναμετρηθεί με το πιο καίριο ερώτημα των καιρών μας. Ελπίζουμε το όποιο καλοκαιρινό διάλειμμα, μικρό ή μεγάλο, της καθεμιάς και του καθενός από εμάς να επιτρέψει κάποιες βουτιές και σε αναζωογονητικές σκέψεις, όπως αυτές του Βολιβιάνου αντιπροέδρου. Σύντομα θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Α/συνέχεια ολόκληρο το κείμενο της παρέμβασής του. Μέχρι τότε… καλό καλοκαίρι!

Η ερώτηση από την οποία ξεκινώ: Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αλλάξουμε τον κόσμο; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να μετασχηματιστούν τα πράγματα; Γιατί, ενώ κάποιος βλέπει τόσες αδικίες στον κόσμο, στην ήπειρο, στις περιφέρειες, δεν γίνονται οι αλλαγές που έχουμε ανάγκη; Μας λένε ότι το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 82% του πλούτου όλης της γης. Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθούν να κυριαρχούν σε όλο τον κόσμο συντηρητικά σχέδια, καταχρηστικές και εξευτελιστικές μορφές εργασίας… Γιατί οι υποτελείς τάξεις δεν επαναστατούν εσαεί; Γιατί, ακόμη και όταν εξεγείρονται, μετά από λίγο ένα σημαντικό μέρος τους ξανακυλά στις προηγούμενες συντηρητικές πολιτικές, και συνεχίζεται έτσι η καταπίεση των υποτελών; Γιατί είναι λοιπόν τόσο δύσκολο να αλλάξει ο κόσμος; Αυτή είναι η αφετηριακή ερώτησή μου. Οι απαντήσεις από την πλευρά της πολιτικής επιστήμης, της κοινωνιολογίας, των κοινωνικών αγώνων, της παγκόσμιας αριστεράς, οδηγούν σε διαφορετικούς προσανατολισμούς…

Νέα εργατική τάξη και νέα κοινωνικά υποκείμενα

Του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα

Μια ακόμη αλλαγή που παρατηρώ στην ανάδυση της Αριστεράς, της Νέας Αριστεράς (καμιά φορά όχι και τόσο νέας, αφού εμπεριέχει πολλές από τις προηγούμενες εμπειρίες), είναι η ποιότητα του κοινωνικού κινήματος. Συμβαίνουν δύο πράγματα, καρπός των τελευταίων διαδικασιών παγκοσμιοποίησης της οικονομίας των τελευταίων 30, 40 χρόνων: Μια μεταβολή των εργασιακών συνθηκών, μια μεταβολή δηλαδή των υλικών συνθηκών της εργατικής τάξης, και μια περιπλοκή των κοινωνικών συνθηκών.

Στην πρώτη περίπτωση, η παλιά σύνθεση της εργατικής τάξης της βαριάς βιομηχανίας, του μεγάλου εργοστασίου, της συνδικαλισμένης, πειθαρχημένης εργατικής κοινότητας, που μετέδιδε τη γνώση από τον μεγαλύτερο στον μικρότερο, που δημιουργούσε σχέσεις εμπιστοσύνης στη δουλειά μέσα απ’ τη μετάδοση ελεγχόμενων από τον εργάτη γνώσεων και ιεραρχιών, έχει χαθεί.

«Η λαϊκή συνοχή επανεμφανίστηκε με σαφήνεια»

Του Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα (αντιπροέδρος του Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας) 
Συνέντευξη στον Μαρτσέλο Τεντέσκι

Πρόπερσι τέτοιες μέρες πραγματοποιούνταν στη Βολιβία ένα δημοψήφισμα για τροποποίηση του Συντάγματος, ώστε να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα στις εκλογές του 2019 ο νυν πρόεδρος Έβο Μοράλες. Γράφαμε τότε ότι το οριακά αρνητικό αποτέλεσμα (51,3% Όχι και 48,7% Ναι) «δεν αποτελεί μια αποφασιστική ήττα για το λαϊκό στρατόπεδο και την κυβέρνηση του Έβο Μοράλες, αλλά σίγουρα είναι μια προειδοποίηση»*. Λίγους μήνες αργότερα ο αντιπρόεδρος της χώρας Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα επισήμαινε: «Αυτό που βιώνουμε τα τελευταία τρία χρόνια στη Βολιβία είναι μια άμπωτη. Εξακολουθούμε βέβαια να έχουμε την ηγεμονία, γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική ικανή να αμφισβητήσει τον τύπο κοινωνίας που σταδιακά οικοδομούμε. Όμως σε όλες τις επαναστάσεις παρουσιάζονται υποχωρήσεις, εξαιτίας ενός απλού γεγονότος: οι άνθρωποι δεν μπορεί να κινητοποιούνται αιωνίως! Μετά από κάποιο καιρό ηρωισμού, επιστρέφουν στις καθημερινές τους ασχολίες… Γι’ αυτό είναι καθήκον του επαναστάτη να σπρώξει όπως μπορεί, ξανά και ξανά, ώστε να οικοδομηθούν και πάλι τα “κοινά”»**.

Η παγκοσμιοποίηση απεβίωσε

Του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα* από το Ἀρδην τ. 109

Η έξαψη για έναν επικείμενο κόσμο δίχως σύνορα, ο ζήλος για τη διαρκή κατακρεούργηση των εθνικών κρατών στο όνομα της ελεύθερης επιχείρησης και η σχεδόν θρησκευτική βεβαιότητα ότι η παγκόσμια κοινωνία θα καταλήξει να είναι ένας απόλυτα ενιαίος χώρος οικονομικά, χρηματιστικά και πολιτιστικά, μόλις κατέρρευσαν, προκαλώντας μια κατάπληξη που άφησε άφωνες τις φιλοπαγκοσμιοποιητικές ελίτ του πλανήτη.
Η άρνηση της Βρετανίας να παραμείνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης –το πιο σημαντικό εγχείρημα κρατικής ενοποίησης των τελευταίων εκατό ετών– και η εκλογική νίκη του Τραμπ –που ύψωσε τις σημαίες μιας επιστροφής στον οικονομικό προστατευτισμό, ανακοίνωσε την καταγγελία των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου και υποσχέθηκε την κατασκευή βαβυλώνιων συνοριακών τειχών– έχουν εκμηδενίσει τη μεγαλύτερη και πιο επιτυχημένη φιλελεύθερη αυταπάτη της εποχής μας. Και όλα αυτά προέρχονται από τα δύο έθνη που, πριν τριάντα πέντε χρόνια, ενδεδυμένα την πολεμική πανοπλία τους, διακήρυσσαν την έλευση του ελεύθερου εμπορίου και της παγκοσμιοποίησης ως την αναπόφευκτη λύτρωση της ανθρωπότητας, απευθυνόμενα σε έναν κόσμο όπου έχουν ανατραπεί ή, ακόμα χειρότερα, εξαντληθεί οι ψευδαισθήσεις που τον κράτησαν σε επαγρύπνηση επί έναν αιώνα.

Άγριοι καιροί

Δημοσιεύουμε εκτεταμένα αποσπάσματα από την ομιλία του αντιπροέδρου της Βολιβίας Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, για τα 100 χρόνια από τη Ρώσικη Επανάσταση. Ολόκληρη η ομιλία του παρουσιάστηκε σε video, την πρώτη μέρα των εργασιών του Resistance Festival

Γιατί να μιλήσει κανείς για τη Ρώσικη επανάσταση; Έχουν περάσει 100 χρόνια, απέτυχε, έπεσε το τείχος του Βερολίνου.

Γιατί να μιλήσει κανείς για μια αποτυχία; Γιατί να μιλήσει για έναν πολιτικό αρχαϊσμό; Γιατί να μιλήσει για μια εκκεντρικότητα που βρίσκεται μόνο στα βιβλία της Ιστορίας;

Γιατί πιστεύω πως η Ρωσική επανάσταση μας θέτει ερωτήματα σήμερα, μας καλεί, μας μιλάει σήμερα.

Επειδή το να μιλάμε για την Ρωσική επανάσταση είναι επί της ουσίας μια ευκαιρία για να μιλήσουμε για την επανάσταση, της οποίας η Ρώσικη επανάσταση υπήρξε ένα επεισόδιο. Και επειδή η επανάσταση είναι ένα μοτίβο που επανέρχεται επανειλημμένα στην πορεία της Ιστορίας των διαφόρων χωρών. Ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι έτσι.

Έτσι, λοιπόν, το να μιλάμε για τη Ρώσικη επανάσταση σημαίνει να μιλάμε για ένα θέμα του παρόντος. Δεν είναι θέμα ιστορικού αρχαϊσμού, είναι θέμα του πολιτικού παρόντος.

Η κατάρρευση της Παγκοσμιοποίησης δεν σημαίνει και ανατροπή της…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Έχουμε αναλύσει, σε πολλά τελευταία κείμενά μας, ότι βρισκόμαστε σε μια ιστορική περίοδο κατά την οποία οι οξύτατες αντιφάσεις της Παγκοσμιοποίησης έχουν δρομολογήσει, με επιταχυνόμενους ρυθμούς, την κατάρρευσή της. Ο Τραμπ αποτελεί το πιο ορατό αποτύπωμα αυτής της διαδικασίας της κατάρρευσης… Φυσικά η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ δεν σημαίνει αυτόματα και ΑΝΑΤΡΟΠΗ της Παγκοσμιοποίησης.

Όπως έχουμε υπογραμμίσει σε παλιότερα κείμενά μας «Η κατάρρευση του καπιταλιστικού κυβερνητικού οικοδομήματος όταν δεν υπάρχει το επαναστατικό ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ το οποίο θα προωθήσει την ΑΝΑΤΡΟΠΗ συνολικά του καθεστώτος, οδηγεί στην αναπαλαίωση με τα ίδια υλικά της σήψης…». 

Η Παγκοσμιοποίηση, όπως και γενικά ο καπιταλισμός μπορεί μέσα στα αδιέξοδά τους και τις άλυτες αντιφάσεις τους να καταρρέουν αλλά ξαναγεννιούνται από την τέφρα τους, εάν δεν ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ, από τις δυνάμεις ενός άλλου κοινωνικού καθεστώτος: Του Σοσιαλισμού… 

Η παγκοσμιοποίηση πέθανε

Του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα

Η άρνηση της Μεγάλης Βρετανίας να παραμείνει στην Ε.Ε. και η εκλογική νίκη του Τραμπ δείχνουν έναν κόσμο που αναποδογύρισε, καθώς φαίνεται να εξάντλησε τις ψευδαισθήσεις που τον έτρεφαν για έναν αιώνα Είναι μια εποχή απόλυτης αβεβαιότητας και ακριβώς γι αυτό δυνητικά και πολύ γόνιμη

Η φρενίτιδα για την άμεση υλοποίηση ενός κόσμου χωρίς σύνορα, o θόρυβος που γίνεται για τη συνεχή υποτίμηση της σημασίας των εθνικών κρατών στο όνομα του ελεύθερου επιχειρείν και η σχεδόν θρησκευτική βεβαιότητα πως η κοινωνία όλου του πλανήτη στο τέλος θα συναποτελέσει ένα ενιαίο και ολοκληρωμένο οικονομικό, χρηματιστικό και πολιτισμικό πεδίο, κατέρρευσαν προκαλώντας το βουβό δέος των φιλο-παγκοσμιοποιητικών ελίτ του κόσμου.

Η άρνηση της Μεγάλης Βρετανίας να παραμείνει στην Ε.Ε. – το σημαντικότερο σχέδιο ενοποίησης κρατών της τελευταίας εκατονταετίας – και η εκλογική νίκη του Τραμπ – που διακήρυξε την επιστροφή στον οικονομικό προστατευτισμό, ανήγγειλε την απόρριψη των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου και υποσχέθηκε την οικοδόμηση γιγάντιων συνοριακών τειχών –, διέλυσαν τις μεγαλύτερες και πιο επιτυχημένες φιλελεύθερες ψευδαισθήσεις της εποχής μας.

Λινέρα: Τι κάναμε λάθος στη Λατινική Αμερική;

O Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, Αντιπρόεδρος της Βολιβίας από το 2006 στην κυβέρνηση του Έβο Μοράλες, επιχειρεί τη δική του αποτίμηση για τους κλυδωνισμούς των αριστερών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική. H πολιτική κρίση στη Βραζιλία με την αποπομπή της Ντίλμα Ρούσεφ από το αξίωμα της Προέδρου της χώρας στις αρχές Σεπτεμβρίου, η αύξηση της κοινωνικής και πολιτικής πίεσης στη Βενεζουέλα για διεξαγωγή δημοψηφίσματος με θέμα την απομάκρυνση του Νικολάς Μαδούρο από την Προεδρία, αλλά και η αμφισβήτηση της πολιτικής του Μοράλες στη Βολιβία, διαμορφώνουν ένα τοπίο έντονων πολιτικών ανακατατάξεων στην ήπειρο. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από την ομιλία του Λινέρα στη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες, τον Μάιο του 2016.

«Βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σημείο καμπής στη Λατινική Αμερική. Ορισμένοι μιλούν για πισωγύρισμα, για την επάνοδο των συντηρητικών δυνάμεων. Η αλήθεια είναι ότι τους τελευταίους δώδεκα μήνες, μετά από μια δεκαετία έντονης προόδου και ενίσχυσης των προοδευτικών και επαναστατικών κυβερνήσεων στην ήπειρο, αυτή η πρόοδος συναντά εμπόδια. Σε κάποιες περιπτώσεις υποχωρεί και σε άλλες απειλείται η συνέχειά της.

Ήττες και νίκες

Λίγο μετά την οριακή ήττα του λαϊκού στρατοπέδου της Βολιβίας στο δημοψήφισμα  για την τροποποίηση του Συντάγματος, ο αντιπρόεδρος της χώρας Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα πραγματοποίησε μια σημαντική παρέμβαση που εξηγεί τους λόγους της αποτυχίας. Αποφεύγοντας τις εύκολες δικαιολογίες, ο Λινέρα επισημαίνει τις βαθιές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές που έχουν επισυμβεί σε σχέση με την πρώτη, ορμητική περίοδο των αλλεπάλληλων νικών – αλλαγές που διαφοροποιούν το πλαίσιο και τον τρόπο διεξαγωγής του αγώνα. Και τονίζει ότι αυτή η «τακτική μόνο ήττα» βοηθά στην έγκαιρη καταπολέμηση της καθησυχαστικής νωθρότητας που είχε επικρατήσει, τη στιγμή που απαιτείται «το μέγιστο των δυνάμεων, το μέγιστο της ευφυΐας και το μέγιστο της τόλμης του λαϊκού κινήματος».

Του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα*

Όταν κάποιος πετάει μια πέτρα σ’ ένα κρυστάλλινο ποτήρι κι αυτό σπάει, προκύπτει συχνά το ερώτημα: Γιατί σπάει το ποτήρι; Σπάει λόγω της πέτρας που το χτύπησε; Ή μήπως επειδή το ποτήρι είναι εύθραυστο και συνεπώς η πέτρα το θρυμματίζει εύκολα; Πρόκειται για μια ερώτηση που συνήθως έθετε ο κοινωνιολόγος Πιερ Μπουρντιέ για να εξηγήσει ότι μόνο το δεύτερο ενδεχόμενο ήταν σωστό, επειδή σου επιτρέπει να ανακαλύψεις τις συνθήκες μετασχηματισμού του αντικειμένου στην εσωτερική διαμόρφωσή του.

Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα: Για την Αριστερά του 21ου αιώνα (ομιλία σε σεμινάριο στο Resistance Festival)

Ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα επισκέφθηκε τη χώρα μας στις 19 και 20 Ιουνίου, προσκεκλημένος του Resistance Festival 2015 και μίλησε στην εναρκτήρια εκδήλωση του φεστιβάλ. Δεν ήταν όμως αυτή η μοναδική παρέμβαση του αντιπροέδρου του Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας στην Αθήνα. Μιλώντας σε σεμινάριο που οργανώθηκε από το Resistance το Σάββατο 20 Ιουνίου με θέμα «Η Αριστερά στον 21ο αιώνα: Ρόλοι και νέα καθήκοντα», ο αντιπρόεδρος της Βολιβίας του Έβο Μοράλες εκφώνησε μια σημαντικότατη ομιλία που αποτελεί θεωρητικό και πολιτικό ντοκουμέντο σε διεθνή κλίμακα για τη σύγχρονη Αριστερά.

Ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα στην ΕΡΤ

Έντονη κριτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση άσκησε ο αντιπρόεδρος της Βολιβίας, σε αποκλειστική του συνέντευξη στην ΕΡΤ. Ο Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα σημείωσε ότι με τις σημερινές συνθήκες το χρέος είναι αδύνατον να αποπληρωθεί.

Δείτε πιο κάτω ένα μικρό απόσπασμα της συνέντευξης (κείμενο και βίντεο στο λινκ).
Εκτεταμένα αποσπάσματα της συνέντευξης θα μεταδώσει η ΕΡΤ τις επόμενες μέρες.

Η ομιλία του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα στο Resistance Festival (βίντεο)

Ο αντιπρόεδρος της Βολιβίας μίλησε την Παρασκευή σε μια σημαντική πολιτική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή πολύ κόσμου στα πλαίσια του Resistance Festival 2015. Θέμα της εκδήλωσης «Ανοίγοντας δρόμους στον 21ο αιώνα. Είναι εφικτός ένας μετακαπιταλιστικός κόσμος;». Ομιλητές, εκτός από τον Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, ήταν ο διανοούμενος Λουίς Μπρίτο Γκαρσία από τη Βενεζουέλα και ο Ρούντι Ρινάλντι, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Κακό πράγμα η μικρότητα...

Η τηλεόραση της Βολιβίας μετέδωσε ζωντανά το Resistance που ξεκίνησε σε χθες με την παρουσία του αντιπροέδρου Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα. Μέχρι εδώ (ας πούμε) όλα φυσιολογικά... Η χθεσινή Αυγή μας ενημερώνει για την συνάντηση της "Ενωτικής Κίνησης" (τάση του ΣΥΡΙΖΑ) την Κυριακή, για τη Biennale που ξεκινά την άλλη Τρίτη, για μια θεατρική παράσταση του Δήμου Αθηναίων με το Βουτσά, για μια βραδιά Τζαζ στη Νέα Σμύρνη και για ένα συγγραφέα που μιλά στο Public...

Λινέρα Αντιπρόεδρος Βολιβίας: Τα χρέη της Ελλάδας είναι παράνομα

Σε δηλώσεις του, ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα υπογράμμισε πως «οι απαιτήσεις για την αποπληρωμή των εξωτερικών χρεών των χωρών στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, έναντι των διεθνών Οργανισμών, ουσιαστικά, το μόνο που πρόσφεραν στη Λατινική Αμερική ήταν 20 χρόνια χαμένα, 20 χρόνια ύφεσης, 20 χρόνια πολιτικών δημοσιονομικής προσαρμογής, είκοσι χρόνια απώλειας και μείωσης δικαιωμάτων και οικονομικής ύφεσης. Δεν θέλουμε να συμβεί το ίδιο στην Ελλάδα», προσθέτοντας πως «τα βιώματα και εμπειρία μας από τη δεκαετία του ’80 μας δείχνουν ότι τέτοιου είδους εξωτερικά χρέη είναι άδικα, είναι καταχρηστικά, είναι παράνομα και με τις σημερινές συνθήκες δεν είναι δυνατόν και να αποπληρωθούν».

«Η Λατινική Αμερική έχει μάθει πολύ καλά ότι το να ακολουθεί κανείς τις προσταγές αυτές των διεθνών Οργανισμών τέτοιου τύπου δεν οδηγεί παρά μόνο στην καταστροφή της οικονομίας και των λαών», δήλωσε με έμφαση ο κ. Λινέρα.

Resistance 2015. Πολιτικές Εκδηλώσεις

Πολιτικές Εκδηλώσεις

Παρασκευή 19/6, 20:00

Ανοίγοντας δρόμους στον 21ο αιώνα

Είναι εφικτός ένας μετακαπιταλιστικός κόσμος;

Μιλούν:

– Ο Αντιπρόεδρος του Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας, Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα

– Ο διανοούμενος Λουίς Μπρίτο Γκαρσία από τη Βενεζουέλα

– Ο Ρούντι Ρινάλντι, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Σάββατο 20/6, 19:30

Εναλλακτική ενημέρωση: εμπειρίες και προοπτικές
Συμμετέχουν και συζητούν πολίτες και δημοσιογράφοι που συμμετέχουν τα τελευταία χρόνια σε εγχειρήματα εναλλακτικής ενημέρωσης.

Resistance 2015. Οι κεντρικές πολιτικές εκδηλώσεις

Παρασκευή 19/6, 20:00Ανοίγοντας δρόμους στον 21ο αιώναΕίναι εφικτός ένας μετακαπιταλιστικός κόσμος;
Μιλούν:
– Ο Αντιπρόεδρος του Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας, Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα– Ο διανοούμενος Λουίς Μπρίτο Γκαρσία από τη Βενεζουέλα
– Ο Ρούντι Ρινάλντι, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Το Σάββατο 20 Ιουνίου η «Ευρώπη» έχει την τιμητική της (και μάλλον θα… τα ακούσει). Στο πάνελ της εκδήλωσης, μεταξύ άλλων, ο διεθνούς εμβέλειας οικονομολόγος και αγωνιστής Σαμίρ Αμίν και ο συγγραφέας και ακτιβιστής Ταρίκ Αλί!