Η απάτη των φουσκωμένων λογαριασμών

Πώς οι ιδιωτικές εταιρείες ηλεκτρικού ρεύματος προεισπράττουν την κατανάλωση ρεύματος

Του Παναγιώτη Κόρπα από την εφημερίδα Ρήξη Νοεμβρίου, φ. 173

Είχα κουραστεί να λέω όχι στις ιδιωτικές εταιρείες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος κι από την άλλη έβλεπα τη ΔΕΗ στην ουσία να μας στέλνει αλλού. Κάποια στιγμή κι εγώ λοιπόν είπα να αναζητήσω την τύχη μου αλλού.

Αλλά, τι έκανε η ΔΕΗ για να μη μας χάσει από πελάτες; Κάποια στιγμή στο ταμείο μού έδωσαν μια φωτοτυπία λέγοντας πως είναι οδηγίες για να έχω έκπτωση στο ρεύμα αλλά δεν έβγαλα άκρη. Μετά από μήνες μου έδωσαν ένα καλαίσθητο φυλλάδιο αλλά και τότε δεν τα κατάφερα να δω πώς θα πάρω έκπτωση. Όταν πήγα να πληρώσω τον τελευταίο μου λογαριασμό, η ταμίας μού λέει, πηγαίνετε απέναντι υπάρχει υπάλληλος να σας φτιάξει τα χαρτιά για να πάρετε έκπτωση. Αυτό που έπρεπε να κάνουν από την αρχή το κάνανε τελευταίο.

Έτσι, βρέθηκα σε ιδιωτική εταιρεία παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, όπου πλήρωνα τρεις μήνες έναντι και τον τέταρτο μήνα έβγαινε εκκαθαριστικός. Είχα πολλές φορές μιλήσει με εκπρόσωπο της εταιρείας για διάφορα θέματα, αλλά ποτέ κανείς δεν με ενημέρωσε πως υπάρχει δυνατότητα να μετράω μόνος μου την κατανάλωσή μου και να το στέλνω στην εταιρεία, οπότε να πληρώνω όσο καταναλώνω. Κάτι που θεωρώ πως σκοπίμως δεν ενημερώνουν, και θα σας πω τον λόγο πιο κάτω, αλλά, και να ενημέρωναν, δεν είναι απλό για ανθρώπους κάποιας ηλικίας.

Όλα καλά μέχρι εδώ. Έδινα έναντι 20 ευρώ τρεις μήνες και τον τρίτο μού ερχόταν 37 ευρώ εκκαθαριστικός.

Αξιολόγηση; Όχι, ευχαριστώ… και γιατί όχι;

Του Παναγιώτη Κόρπα

Στις απαρχές του συνδικαλιστικού κινήματος, οι συνδικαλιστές αντιμετωπίζονταν από τους εργοδότες εχθρικά, μερικές φορές τους πέταγαν και από το παράθυρο.
Οι συνδικαλιστές τότε πάλευαν για το ύψος του μεροκάματου που, ας μην ξεχνάμε, αφορά το κέντρο των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, της αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας.
Στις μέρες μας ακόμα, το σ.κ. λέγεται κοινωνικός εταίρος, ιδιαίτερα στον δημόσιο τομέα, που πριν λίγο καιρό αποτελούσε την εξασφαλισμένη εργασία, σε αντίθεση με τη μη εξασφαλισμένη εργασία του ιδιωτικού τομέα.Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει και οδηγούμαστε όλοι οι εργαζόμενοι προς τη μη εξασφαλισμένη εργασία. Το ερώτημα είναι αν στο μεσοδιάστημα, το συνδικαλιστικό κίνημα και ιδιαίτερα εκείνο των καθηγητών έπαιξε κάποιον άλλο ρόλο πέρα από τη διεκδίκηση συντεχνιακών αιτημάτων.

«Με αίμα χτισμένο κάθε πέτρα και καημός»

Του Παναγιώτη Κόρπα*

Μετά τον πόλεμο και για τριάντα ολόκληρα χρόνια, υπήρξαν στην ελληνική βιομηχανία επιχειρήσεις που πληρώνανε τους εργαζόμενους με βάση τις κλαδικές συμβάσεις ή ακόμα και λίγο παραπάνω. Ήταν αυτονόητο πως κόλλαγαν ένσημα στους εργαζόμενους, όπως αυτονόητο ήταν πως πλήρωναν προσαυξήσεις για υπερωρίες, Κυριακές και αργίες.
Πολλοί εργαζόμενοι, λοιπόν, δουλεύοντας σκληρά, κάνοντας υπερωρίες για τριάντα ή τριάντα πέντε χρόνια, πολλές φορές σε βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, κατάφεραν να κάνουν προκοπή.
Σε τι συνίστατο αυτή η προκοπή; Στο να καταφέρουν να φτιάξουν ένα σπίτι και, κουτσά στραβά, να καταφέρουν να ρίξουν κι έναν όροφο, να φτιάξουν και δύο διαμερίσματα για τα παιδιά τους. Κι αυτό χωρίς να ζήσουν πραγματικά, χωρίς να βλέπουν τα παιδιά τους, χωρίς ελεύθερο χρόνο και, ταυτόχρονα, βοηθώντας τους συγγενείς ή φίλους οικοδόμους, για να κατέβει το κόστος.
Απ’ την άλλη, οι οικοδόμοι καλούσαν όλο το σινάφι, που συνήθως ήταν και συγγενείς, για να χτίσουν το σπίτι τους. Ολημερίς δουλεύανε αλλού και το βράδυ χτίζανε την καμαρούλα τους.