Σ’ ευχαριστώ γρια αντάρτισσα που μπορώ να στρέφω τα μάτια μου πάνω σου, για να ξεβρωμίζουν

Μακριά από κάθε αφυδατωμένη μούμια που τρέφει την υπαρξιακή της ματαιοδοξία με προστυχιά και κολλαγόνο.

 

Της Κατερίνας Δήμα

Ενόσω εδώ σπάμε κοντέρ αναξιοπρέπειας, αναξιοπάθειας μέσα από ενασχολήσεις ανάξιες λόγου που φανερώνουν το γενικότερο αξιακό σηψαιμικό μας σοκ, ενόσω αναλωνόμαστε σε τηλεοπτικά τσουρουμαδήματα οδυρμού για τους αυτοδημιούργητους σελέμπριτις που έφυγαν νωρίς, ενόσω επιχειρηματολογούμε για το κάθε σουργελόπανο του λάιφ στάιλ και τις γνώμες του δίνοντας αξία στο τίποτα, κάτι έτη φωτός μακριά, αυτή η ηλικιωμένη Κούρδισσα δεν βλέπει πρωινάδικα, δεν ακούει μοντέλες να γνωμοδοτούν, δεν βρίζει μετανάστες που γέμισε ο τόπος και δεν χωράμε πια εμείς, δεν κυνηγάει το γιο της να βάλει ζακέτα, δεν λέει στην κόρη της να κοιτάει τη δουλίτσα της και να βρει κανα καλό παιδί να νοικοκυρευτεί.

Όποιος βλέπει «απολογίες» στα λόγια του Ρωμανού προφανώς απολογείται στ’ αφεντικά του…

Της Κατερίνας Δήμα

Πριν δυο μέρες έπεσε το μάτι μου σε ένα άρθρο για το Νίκο Ρωμανό με τον τίτλο: «Ρέκβιεμ και… Απολογία» που σχολίαζε το κείμενο του Ρωμανού   «Ρέκβιεμ για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή».
Παρ’ όλο που το άρθρο αυτό γράφτηκε στις 3 του μήνα και ο Δεκέμβρης κοντεύει να τελειώσει, το θέμα του παραμένει διαχρονικό, γιατί δεν είναι ο Ρωμανός, ή ο όποιος Ρωμανός, που αποφασίζει να περάσει στην άλλη μεριά, να πάρει την απόφαση της μετωπικής σύγκρουσης με το σύστημα, να αποποιηθεί τις φόρμες που θα παρείχαν ασυλία στην αστική του καταβολή, να παροπλίσει την προνομιακή μεταχείριση που εξαγοράζει η «ταξική σιωπή» απέναντι στα εγκλήματα της πλουτοκρατίας,  ώστε αυτός ο κόσμος να διατηρεί το παραμορφωμένο του σχήμα.

Σε αυτό το άρθρο το θέμα είναι πώς κάποιοι δημοσιογράφοι εξασφαλίζουν την εύνοια μίας υποτίθεται «σκεπτόμενης μειοψηφίας που αντιδρά στο κατεστημένο» ενώ στην ουσία και αυτοί οι δημοσιογράφοι εξυπηρετούν το σύστημα το ίδιο πιστά, όσο και οι νονοί των καναλιών, αναπαράγοντας νόρμες, όπως και οι δηλωμένοι συστημικοί.

«Δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι σήμερα στις ελληνικές φυλακές»

Της Κατερίνας Δήμα

Ναι ρε φίλε, κι εγώ είμαι ο Μπάτμαν.

Όπως μας πληροφόρησε πρόσφατα ο υπουργός Δικαιοσύνης Ν. Παρασκευόπουλος, δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι σήμερα στις ελληνικές φυλακές.

Αυτή ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα δήλωση για μένα που ανήκω στις γενιές εκείνες που έζησαν το συναγερμό αλληλεγγύης που σήμανε στην Αθήνα όταν η τότε Δυτική Γερμανία ζήτησε την έκδοση του Ρολφ Πόλε το 1976.

Θυμάμαι σαν μικρό παιδί, το μεγάλο κίνημα με τις πορείες τις διαδηλώσεις και τις δράσεις ενάντια σε αυτή την έκδοση που σφράγισαν όχι μόνο την κινηματική αλλά και ολόκληρη τη νεότερη ελληνική Ιστορία.

Όταν το άχυρο για εγκέφαλο γίνεται σφαίρα στα χέρια του συστήματος...

Μία εικόνα χίλιες φούσκες

Της Κατερίνας Δήμα

Η συγκεκριμένη εικόνα έκανε το γύρο του διαδικτύου και αναπαράχθηκε ακόμα και από «προοδευτικούς».  Μπορεί να είναι ή να μην είναι αληθινή. Όμως δεν είναι αυτή το θέμα. Αυτό που απεικονίζεται, είναι ένα προϊόν των καιρών του. Και σαν τέτοιο είναι απλά ένα στεγανοποιημένο αποτύπωμα της δυτικής κουλτούρας. Η εικόνα αυτή ούτε «ρεφορμίζεται» ούτε μεταλλάσσεται. Είναι νεκρωμένη από νευρώνες κριτικής σκέψης. Άρα ουσιαστικά, αλλά όχι κλινικά, νεκρή. Το πολύ-πολύ δηλαδή να της κάνεις «μπραφ» με μία βελόνα να σκάσει σαν μπαλόνι, να χυθεί από παντού η σιλικόνη και να ξεφουσκώσει σαν τρύπια χλαπάτσα.

Και αυτό είναι το πρόβλημα. Η κοινωνία των πλαστικών προτύπων, της «τερατοποιημένης ωραιοποίησης», αυτή που συντηρεί τα εγκλήματα της δολοφονίας εκατομμυρίων στον πλανήτη ενώ θρηνεί για 100 Ευρωπαίους με άλλοθι τη λέξη «τρομοκρατία». Τη λέξη που κάποιοι δε θέλουν να χρησιμοποιούν ούτε σε ενέργειες σαν αυτή του Παρισιού γιατί το σύστημα ξεπλένει έτσι τα δικά του εγκλήματα και, τηρώντας τη λογική των ίσων αποστάσεων, τη χρησιμοποιεί για την ποινικοποίηση και τη δημιουργία φόβου και μίσους ενάντια σ’ αυτό που κάποτε η κοινωνία αναγνώριζε ως ένοπλο επαναστατικό αγώνα.

Πόσους ανθρώπους βλέπεις σ᾽ αυτή την εικόνα;...

Της Κατερίνας Δήμα

Οι κουκούλες του συστήματος.

Εδώ δεν είναι Μεξικό. Οι κουκούλες ιστορικά έχουν άλλο νόημα απ’ ότι στους Ζαπατίστας που είπαν «φορέσαμε την πασαμοντάνια για να μας δείτε». Κουκούλες εδώ φόραγαν στην κατοχή οι ρουφιάνοι και οι δοσίλογοι. Αυτοί που σκέπαζαν το πρόσωπό τους και ύψωναν το δάχτυλο για να δείξουν και να καταδώσουν τον αντάρτη, τον ανυπόταχτο, τον επόμενο που είχε σειρά να εκτελεστεί από τα Ες Ες.

Το σύστημα πατώντας στη ανιστόρητη και όχι ιστορική μας μνήμη πέταξε εύκολα πάνω στις εξεγερμένες κοινωνικές μειοψηφίες τέτοιες λέξειςγια να τις ξεπλύνει, και κάποιοι πρόθυμα τις πήραν μέσα από τραγουδάκια τύπου «μαμά, μπαμπά είμαι κουκουλοφόρος» χρησιμοποιώντας περήφανα αυτή την, όπως νομίζουν, αντι-συστημική λέξη και έννοια.

«Κουκουλοφόροι» εδώ λέγονταν αυτοί που ακόμα και οι ίδιοι οι ναζί κατακτητές περιφρονούσαν. Κι όταν δεν τους ήταν άλλο χρήσιμοι πλέον τους εκτελούσαν. Γιατί τόσο μιάσματα ένιωθαν τους ρουφιάνους ακόμα και οι ίδιοι οι εγκληματίες του Χίτλερ.

Εδώ μωρή θα λέγεσαι Μαρία

Της Κατερίνας Δήμα

Διάβασα τις προάλλες στην βρεττανική εφημερίδα Independent ότι στο Ντουμπάι ένας φανατικός ισλαμιστής άφησε την εικοσάχρονη κόρη του να πνιγεί  μπροστά στα μάτια του προκειμένου να μην την αγγίξουν οι ναυαγοσώστες. Ο στοργικός πατέρας τούς απαγόρεψε να την ακουμπήσουν και προτίμησε να τη βλέπει να ξεψυχάει λίγα μέτρα πιο κει.

Αυτή ήταν άλλη μια γυναίκα, ανάμεσα στα εκατομμύρια στον πλανήτη, που για ζωή γνώρισε την αποκλειστική της διαχείριση-διάθεση-ανάθεση-διακίνηση-απόσυρση από έναν άντρα, ως προϊόν που του ανήκει.

Για την «πολιτισμένη» Δύση η παραδοχή της κατάστασης της γυναίκας-σκλάβας σε ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου, λόγω θρησκευτικής καταπίεσης, είναι εύκολη. Το δύσκολο είναι να καταλάβει ο καθένας σ’ αυτό το τεταρτιμόριο της γης, που σου λέει «ποια καταπίεση, ξεβράκωτες γυρνάνε όλες» ότι η γυναίκα παραμένει υπό εκμετάλλευση ως το πιο κερδοφόρο είδος στον πλανήτη.

Αλλού δηλαδή είναι γυναίκα με μπούργκα, που απαγορεύεται να φανεί ο αστράγαλός της, και που ο γυναικολόγος κοιτάζει με καθρεφτάκι τη μήτρα της γιατί θα τον αποκεφαλίσουν αν κοιτάξει την κλειτορίδα της επειδή ανήκει σε άλλον, εδώ είναι γυναίκα με ψυχική αναπηρία, που ένα ολόκληρο σύστημα την κάνει από τότε που γεννιέται -συμπεριλαμβανομένης και της γεμάτης αγάπη θρησκείας που την αποκαλεί «σκεύος ακαθαρσιών»- να νιώθει μισός άνθρωπος αν δεν παστωθεί πατόκορφα με διάφορα σκευάσματα, σε σημείο μετάλλαξης, για να είναι αποδεκτή από τα κοινωνικά πρότυπα.