Εις μνήμη...

Ο ελληνικός γραφειοκρατικός καπιταλισμός, τροχοπέδη στην ανάπτυξη της χώρας

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Τον όρο «γραφειοκρατικός καπιταλισμός» ή μάλλον «γραφειοκρατική αστική τάξη» που αποδίδει το ίδιο νόημα, χρησιμοποίησε πρώτος ο Μάο Τσε Τούνγκ, αντιπαραθέτοντας αυτήν την μερίδα του κινεζικού καπιταλισμού με την «εθνική αστική τάξη», την οποία κατέτασσε στις κοινωνικές δυνάμεις που έπρεπε να συνασπισθούν για την πραγμάτωση της «Νέας Δημοκρατίας», όπως ονόμαζε το καινούργιο εργατοαγροτικό κράτος που οραματίζονταν.

 Σε αντίθεση με την «εθνική», η οποία αναπτύσσονταν από μόνη της στον χώρο της οικονομίας, η «γραφειοκρατική» αστική τάξη αναπτύσσονταν στον χώρο της κρατικής εξουσίας και χάρη σ’ αυτήν. Ήταν μια τάξη δεμένη με την κρατική εξουσία.

 Ο Μάο δεν προχώρησε  περισσότερο την ανάλυση του, άλλωστε  όλη του η προσπάθεια  ήταν να κερδίσει συμμαχίες στον αγώνα του για την εξουσία κι όταν το κατάφερε, έστειλε όλη την αστική τάξη, εθνική και γραφειοκρατική στα κάτεργα.

 Την εποχή που έδρασε ο Μάο, το κινεζικό έθνος ήταν ένα «αποτυχημένο έθνος» σύμφωνα με τον ορισμό που έδωσαν οι Ντάρον Ατζέμογλου και Τζέιμς Α. Ρόμπινσον, στο βιβλίο τους «Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη» (εκδ. Λιβάνη). Ήταν η κατάληξη μιας διαδικασίας που είχε αρχίσει πριν από πέντε περίπου αιώνες, όταν τα έθνη της Δύσης είχαν αρχίσει την εξόρμηση τους προς ανατολάς, προς τις Ινδίες, ενώ την ίδια στιγμή η Κίνα κλεινόταν στον εαυτό της, απαγορεύοντας ταξίδια και επαφές με άλλες χώρες.  

«Βραβείο Σθένους» στον Τσίπρα: όταν η αστική τάξη παραδίνει μαθήματα τακτικής και στρατηγικής….

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Πολλοί ειρωνεύτηκαν, ενώ άλλοι γέλασαν με το Βραβείο Πολιτικού Σθένους που απένειμε  η γαλλική επιθεώρηση «Politique Internationale» στον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα.

Και όμως…Είναι μια αφορμή να δούμε βαθύτερα τα πράγματα.

Ο εκδότης της επιθεώρησης Patrick  Wajsman  στην ομιλία του κατά την απονομή είπε ότι ο κύριος λόγος που αποφάσισαν να κάνουν αυτή την τιμή στον Έλληνα πρωθυπουργό ήταν:

«το γεγονός ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας, παρά τους αντίθετους προσανατολισμούς που αρχικά είχε ο πολιτικός του χώρος, βρήκε το θάρρος να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη, αποφεύγοντας έτσι καταστροφικές συνέπειες για όλους μας».

Και συνέχισε:

«Είχε το θάρρος να πάρει αποφάσεις προς όφελος της Ελλάδας και της Ευρώπης. Είναι άνθρωπος μεαποφασιστικότητα και σιγουριά (…) Οι πραγματικοί ηγέτες είναι άνθρωποι ικανοί να κατανοούν το μήνυμα της ιστορίας και να βάζουν τις προσωπικές τους πεποιθήσεις σε δεύτερη μοίρα όταν χρειάζεται, όπως έκανε ο κ. Τσίπρας».

Η εργατική τάξη θα εκπροσωπηθεί από τον εργοδότη της;

Του Θοδωρή Αθανασιάδη

Κάτι η κουβέντα που άνοιξε χάρη στο προχτεσινό κείμενο για την Κύπρο, κάτι που δεν μπορώ να καταπιώ με τίποτε αυτόν τον Μάικ Σπανό που υποστηρίζει το ΑΚΕΛ για πρόεδρο στις προσεχείς προεδρικές εκλογές και κάτι που η φούρια της δουλειάς με πιέζει από παντού, θυμήθηκα ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα στο κυπριακό ιστότοπο "Αγκάρρα". Το αναδημοσιεύω με μερικές ανώδυνες επεμβάσεις στην δομή και την ορθογραφία του. Σημειώστε ότι ο αρθρογράφος αναφέρεται στο ΑΚΕΛ όχι ως κομμουνιστικό κόμμα αλλά ως "αριστερά" (τα εισαγωγικά δικά του):]

"Τα κράτη δεν ασχολούνται πλέον με την διοίκηση και αφοσιώνονται στην αστυνόμευση. Οι πρόεδροι μετατρέπονται σε διαχειριστές ξένων εταιριών. Οι υπουργοί οικονομικών είναι καλοί διερμηνείς. Οι βιομήχανοι μετατρέπονται σε εισαγωγείς. Οι πολλοί εξαρτώνται ολοένα και περισσότερο από τα περισσεύματα των λίγων. Οι εργαζόμενοι χάνουν τις δουλειές τους. Οι αγρότες χάνουν την γη τους. Τα παιδιά χάνουν την παιδική τους ηλικία. Οι νέοι χάνουν την επιθυμία να πιστεύουν. Οι ηλικιωμένοι χάνουν την σύνταξή τους. “Η ζωή είναι λαχείο”, ισχυρίζονται όσοι κερδίζουν"  (Eduardo Galeano).

Για τον κυρ-Σταύρο και τους άλλους «Ευεργέτες»,,, Γνωρίζετε ;;;

Του Στέλιου Κανάκη

Πολλές οι συζητήσεις και οι δημοσιεύσεις που κυμαίνονται μεταξύ άκρατου θαυμασμού για το έργο και δέους για το ύψος της «δωρεάς».

 Κάτι σαν «το αφεντικό τρελάθηκε»! 

Αλλά και προβληματισμοί για το πρέπον σε εποχή κρίσης, ακόμη και επιφυλάξεις για την επιλογή της τοποθεσίας και την προσβασιμότητα προς αυτήν.

 Κάτι ακούστηκε και για… νοσοκομεία, ανέργους κλπ, αλλά θεωρήθηκαν υποβολιμαία, ίσως και κακόβουλα.

Να ‘ναι καλά ο «ευεργέτης»! 

Η ΕΛΣ1 και η Εθνική Βιβλιοθήκη απόκτησαν (υπό όρους) σύγχρονη στέγαση, 

οι περίοικοι και οι επισκέπτες ένα πάρκο για να κόβουν τις βόλτες τους και να «τσιμπάνε» κάτι στα εστιατόρια του χώρου. 

Από την άλλη, οι επίγονοι του κυρ-Σταύρου και το ομώνυμο Ίδρυμα, έναν αξιοπρεπέστατο και επικερδέστατο τρόπο για να βάλουν χέρι στον πολιτισμό και επί πλέον, να μνημονεύονται οι ίδιοι και ο μακαρίτης.

Η θρησκεία του κεφαλαίου…

Η κατήχηση των εργατών

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς ονομάζεσαι;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μισθωτός.
Ε: Ποιοι είναι οι γονείς σου;
Α: Ο πατέρας μου ήταν μισθωτός, καθώς και ο παππούς μου και ο προπάππος μου. Αλλά οι πρόγονοί μου ήταν δουλοπάροικοι και σκλάβοι. Η μάνα μου ονομάζεται Φτώχεια.
Ε: Από πού έρχεσαι και πού πηγαίνεις;
Α: Έρχομαι από τη Φτώχεια και πηγαίνω στην Εξαθλίωση, περνώντας από το νοσοκομείο όπου το κορμί μου θα χρησιμεύσει για τα πειράματα στα καινούργια σας φάρμακα και για τις έρευνες των γιατρών που περιθάλπουν τους προνομιούχους του Κεφαλαίου.
Ε: Πού γεννήθηκες;
Α: Σε μια σοφίτα, κάτω από την στέγη του σπιτιού που έχτισε ο πατέρας μου και οι συναδελφοί του.
Ε: Ποια είναι η θρησκεία σου;
Α: Η θρησκεία του Κεφαλαίου.
Ε: Ποια καθήκοντα σου επιβάλλει η θρησκεία σου;
Α: Δυο κύρια καθήκοντα: το καθήκον της παραίτησης και το καθήκον της εργασίας. Η θρησκεία μου μου επιβάλλει να παραιτηθώ από τα δικαιώματά μου πάνω στη γη, την κοινή μας μητέρα, πάνω στα πλούτη που κρύβουν τα σπλάχνα της, πάνω στην γονιμότητα του εδάφους της και την γονιμοποίησή της από τη ζέστη και το φως του ήλιου. Μου επιβάλλει να παραιτηθώ από το δικαίωμα να έχω έλεγχο πάνω στην εργασία των χεριών και του μυαλού μου, μου επιβάλλει ακόμα να παραιτηθώ από τα δικαιώματα πάνω στον ίδιο μου τον εαυτό: από τη στιγμή που περνάω το κατώφλι του εργαστηρίου μου, δεν ανήκω πια στον εαυτό μου, είμαι κτήμα του αφεντικού μου. Η θρησκεία μου μου επιβάλλει να δουλεύω από μικρός ως τον θάνατό μου, να δουλεύω με το φως του ήλιου και της ασετυλίvης, να δουλεύω μέρα νύχτα, να δουλεύω πάνω στη γη, κάτω από τη γη και μες στη θάλασσα. Να δουλεύω παντού και πάντα.

Aγαπούσε πολύ την Ελλάδα και την Ευρωζώνη...

Για τους βολευτές & "στελέχη" του συριζα, που δεν ομολογούν ότι τους αγόρασε -και μάλιστα πολύ φθηνά- ο νεοφιλελευθερισμός...

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Αστικό σκυλολόϊ…Ένας καθόλου τυχαίος έρωτας… για τον Βασίλη Λεβέντη…

Κανείς δε μπορεί να γνωρίζει τι είδους υπόγεια πολιτικά αλισβερίσια έχει κάνει μαζί του, ούτε και τι ανταλλάγματα προσμένει το αστικό σκυλολόι από το Βασίλη Λεβέντη. Αυτό που όλοι ξέρουμε είναι πως όλη αυτή η μηντιακή Λεβεντειάδα που οδήγησε τελικά το κόμμα του στη βουλή, στηρίχθηκε στις παλιές προφητείες του υποτίθεται δικαιωμένου σήμερα μετριοπαθή πολιτικού.
Είναι όμως παραπάνω από σαφές ότι τα ΜΜΕ δεν υπερ-προβάλλουν το Λεβέντη για αυτά που έλεγε κάποτε, αλλά για αυτά που λέει σήμερα. Το κόμμα του δε θα έβρισκε ούτε ενα δευτερόλεπτο παραπάνω από τον υποχρεωτικό χρόνο προβολής, και κανένα από τα κανάλια δε θα είχε εκτιμήσει το δικαιωμένο πολιτικό του αισθητήριο, αν εκείνος κατέβαινε στον πολιτικό στίβο με αντιμνημονιακές ή ριζοσπαστικές θέσεις. Οι προφητείες του όμως καθίστανται αξιοποιήσιμες από τους μηχανισμούς της προπαγάνδας, ακριβώς επειδή σήμερα εκφράζει έναν άκρατα νεοφιλελεύθερο και φιλοευρωπαϊκό λόγο. Ο συνειρμός που προκαλείται λοιπόν στο κατάλληλα εκπαιδευμένο μυαλό του μέσου τηλεθεατή με τη θαμμένη κάτω από τόνους τηλε-σκουπιδιών κριτική σκέψη είναι άμεσος. Αφού τα έλεγε σωστά τότε(που εμείς γελούσαμε), δε μπορεί παρά να τα λέει σωστά και σήμερα (που πρέπει να τον πάρουμε στα σοβαρά).

…αστική τάξη

Όταν αυτό που σκέφτεσαι το βρίσκεις γραμμένο σε ένα τοίχο. 

"Ισαύρων και Μαυρομιχάλη" γωνία.

Ανάρτηση από: http://geromorias.blogspot.gr

Μεϊμαράκης: «Θα παρέμβουν οι δυνάμεις της αστικής τάξης»

Σε νέες απειλές εναντίον της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, μετά μάλιστα από τη συντριπτική νίκη του ΟΧΙ, προχώρησε ο μεταβατικός αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας Ευάγγελος Μεϊμαράκης.

Το πρώην μέλος τωντων ταγμάτων εφόδου της ΟΝΝΕΔ (Κένταυροι – Rangers) ξύπνησε μνήμες από τις πιο σκοτεινές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας με την ακόλουθη δήλωση:

Το ΟΧΙ ήταν νίκη ταξική. Τσακίστε τη διαπλοκή

Ακούω κατσαρόλες

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Πριν από λίγο ο Μεϊμαράκης απείλησε πως, «αν ο Πρωθυπουργός δεν φέρει συμφωνία εντός 48 ωρών, όπως υποσχέθηκε, τότε την Τετάρτη θα απαντήσουμε τελείως διαφορετικά».  Σε ερώτηση δημοσιογράφων τι εννοεί απάντησε, πως «πρέπει οι παραγωγικοί άνθρωποι, η αστική τάξη (!) να ανασυγκροτηθούν και να μιλήσουν».

 Είναι η πρώτη φορά που η Δεξιά μιλά σαν εκπρόσωπος της αστικής τάξης και φυσικά η πρώτη φορά που καλεί αυτή την τάξη σε πόλεμο, σε ταξική μάχη.

Η σημερινή αστική και μικροαστική κριτική της κρίσης – 1

Του Λευτέρη Ριζά

Μιλώντας  στο ετήσιο συνέδριο του ECONOMIST  ο πρωθυπουργός κ. Αλ. Τσίπρας – φανερά κολακευμένος που τώρα πια μιλούσε σε αυτό για τέταρτη φορά, αλλά για πρώτη ως πρωθυπουργός – και γι αυτό υπερβάλλοντας τη σημασία  αυτού του συνεδρίου, είπε: «Είναι χαρά μου να συμμετέχω σ’ αυτόν τον ετήσιο οικονομικό θεσμό, σε αυτό το οικονομικό φόρουμ που κάθε χρόνο δίνει τη δυνατότητα να ακουστούν και να συζητηθούν οι διαφορετικές πολιτικές και οικονομικές αντιλήψεις που ορίζουν τις γραμμές του δημόσιου διαλόγου τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο». Για να προσθέσει βιαστικά και με πρόθεση να δώσει μεγαλύτερο κύρος σ’ αυτό το φόρουμ, πώς «Μιλάμε για πολιτικές και οικονομικές αντιλήψεις που δεν προέρχονται από τις ασκήσεις σε συνθήκες εργαστηρίου των οικονομολόγων, αλλά ορίζονται από τις καταστατικές κοινωνικές αντιθέσεις που είναι εγγενείς σε όλες τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Στην πραγματικότητα οι πολιτικές και οικονομικές αυτές αντιλήψεις συνέχονται από ιδεολογικές παραδοχές που είναι εξορισμού μη συμβιβάσιμες. Υποχρέωση, λοιπόν, της πολιτικής ηγεσίας και της συντεταγμένης Πολιτείας είναι αυτό το παράδοξο να το επιλύει με τον πιο αποτελεσματικό κάθε φορά τρόπο. Διότι είναι η πολιτική σε τελευταία ανάλυση που θα ορίσει σε κάθε στιγμή τι είναι δίκαιο και τι είναι άδικο, τι είναι θεμιτό και τι αθέμιτο, τι είναι εφικτό και τι ανέφικτο.»

H νοοτροπία της κλεψιάς και της απάτης

Του mitsos175.

Η νοοτροπία των καπιταλιστών τοκογλύφων είναι γνωστή, απλή και σιχαμερή: Τα πάντα για τον εαυτό τους, ενώ για τους υπόλοιπους, τα θύματα τους, τίποτα. Μια αλαζονική συμπεριφορά, που ξεπερνά σε διαφθορά ακόμα και το χειρότερο εγκληματία.

Γιατί ο μαφιόζος γνωρίζει, πως αυτά που κάνει είναι παράνομα, άδικα. Οι πλούσιοι θεωρούν "φυσικό" την εκμετάλλευση, όπως παλαιότερα θεωρούσαν "φυσική" τη δουλεία. Χρειάστηκαν αγώνες, επαναστάσεις, πόλεμοι για να καταργηθεί επίσημα η δουλεία, ή μάλλον να αντικατασταθεί από τη μισθωτή σκλαβιά.

Η επικίνδυνη νοοτροπία ξεκινάει από το ρατσισμό: Ο πλούσιος είναι πάνω από όλους. Μπορεί να επιβάλει τη θέλησή του μόνο και μόνο επειδή έχει. Υπάρχει, είναι, επειδή έχει χρήμα κι όχι επειδή είναι άνθρωπος. Στην ουσία δεν είναι. Σύμφωνα με αυτόν τα πάντα πουλιούνται κι αγοράζονται. Ακόμα και συνειδήσεις, συναισθήματα, συνάνθρωποι.

Η λογική υποστηρίζει πως, όταν υπάρχει επάρκεια πόρων και αγαθών, μπορούν να ζήσουν όλοι αξιοπρεπώς, μοιράζοντας μεταξύ τους τα απαιτούμενα, σύμφωνα με τις ανάγκες τους.

Πιο παραστατικά, αν έχεις 10 ανθρώπους και 12 μερίδες φαΐ δίνεις μια μερίδα στον καθένα και περισσεύουν 2.

Ο πλούσιος όμως τι κάνει: Παίρνει 9 μερίδες για τον εαυτό του και αφήνει στους υπόλοιπους το ένα τρίτο από αυτό που πραγματικά δικαιούνται. Έτσι η αφθονία μετατρέπεται σε έλλειψη. Άπειρες οι εφαρμογές αυτής της πρακτικής.

«Την Άρτα και τα Γιάννενα θα μας ζητήσουν τώρα…»

Είναι εντυπωσιακό και ταυτόχρονα εξοργιστικό! Συντονισμένα τα αστικά ΜΜΕ κινούνται στο ίδιο μοτίβο και με τον ίδιο τρόπο. Απροκάλυπτα επικαλούνται το «χάσιμο χρόνου» από την κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις και στην αντιμετώπιση της οικονομικής κατάστασης, που έχει περιέλθει η χώρα μας, λόγω έλλειψης ρευστότητας, προκειμένου να την πιέσουν να  εγκαταλείψει κάθε επιφύλαξη στις απαιτήσεις, που προβάλλουν οι λεγόμενοι εταίροι μας, για να γίνει δυνατό το «ξεκλείδωμα» της χρηματοδότησης.

Από κοντά και τα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης, που υποστηρίζουν την «πάση θυσία»   παραμονή της χώρας μας στο ευρώ και που στην ίδια κατεύθυνση και με πανομοιότυπη επιχειρηματολογία εξασκούν δριμεία κριτική στην κυβέρνηση και από κοντά στον Αλέξη Τσίπρα, ότι υποκλίνεται στην αριστερή κομματική μειοψηφία και θέτει σε κίνδυνο την παραμονή της χώρας μας στο ευρώ.

Την ίδια στιγμή τα αστικά ΜΜΕ δημιουργούν ένα κλίμα καταστροφολογίας και διατείνονται ότι τα «πράγματα έχουν φτάσει στο μη παρέκει» και «οι δανειστές θα μας ζητήσουν τώρα την Άρτα και τα Γιάννενα», αναγνωρίζοντας, έστω και μ’ αυτόν τον τρόπο, ότι το πάνω χέρι σ’ αυτήν τη διαπραγμάτευση το έχουν οι δανειστές, γιατί «εμείς έχουμε ανάγκη από λεφτά»!

Μπάχαλο και αβεβαιότητα στο αστικό πολιτικό σκηνικό

Του mitsos175

Αντώνη! Δημοψήφισμα! Πλάκα του κάνω, αλλά μ' αρέσει να τον τρομάζω, όπως μας τρόμαζε αυτός με τα χαράτσια. Χλομιάζει, κατεβάσει την κεφάλα του και παίρνει κείνη την έκφραση, που είχε στην πρώτη ψηφοφορία για Πρόεδρο, όταν κατάλαβε πως δεν έπιασαν τα κόλπα του κι ότι θα πάμε σε εκλογές.

Αντώνη! Εκλογές! Αυτές που έχασες εννοώ, μη λιποθυμάς. Έχασε "μόνο" με 8,5 μονάδες. Που, αν ψήφιζαν κι οι 100.000 νέοι, και δεν είχε τον κρατικό μηχανισμό στην υπηρεσία του, θα ήταν η διαφορά πολύ μεγαλύτερη. Εκλογές δε βλέπω να θέλουν οι δανειστές. Ευτυχώς για τον Σαμαρά. Θα ήταν πολύ δύσκολο γι αυτόν, να συρθεί σε μια νέα εκλογική εκστρατεία, χωρίς να έχει την κουτάλα της εξουσίας. Θα πήγαινε το ληγμένο γιαούρτι σύννεφο.

Βλέπω τη Ντόρα στη γωνιά, να περιμένει με το καλαμάκι στο χέρι. Τι το θέλει το καλαμάκι; Να του πιεί το αίμα. Κατάλαβε η "λύκαινα της ΝΔ" πως "αριστερή παρένθεση" δεν υπάρχει. Ούτε παρένθεση, ούτε όμως κι αριστερή. Γιατί η ΝΔ "έκανε πολλά" και ο κόσμος σίγουρα τα θυμάται. Τα θυμόμαστε κι ανατριχιάζουμε. Η οικονομική πολιτική συνεχίζεται η ίδια, αλλά τουλάχιστο δεν έχουμε τις "εντολές Σαμαρά". Ή τον Άδωνη υπουργό. Εντάξει, έχουμε Πανούση, δε χάθηκαν όλα για την επιθεώρηση. Για να μη πω για την "εκπρόσωπο Σοφία". Σοφάκι, στα έλεγα, ότι θα σε θάψουν οι ίδιοι οι δικοί σου. Πού είσαι; Χάθηκες από κανάλια κι η κωμωδία έγινε φτωχότερη.

Τι έκαναν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ επί 5 χρόνια; Τουμπεκί!

Η πολιτική της διαφήμισης και η εξαθλίωση της πολιτικής

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Μια αγαπημένη ατάκα των δικηγόρων, όταν δασκαλεύουν τους μάρτυρες τι και πως θα καταθέσουν είναι, «δεν λέμε ψέματα, απλώς λέμε την αλήθεια κάπως διαφορετικά». Ο κ. Τζήμερος, παρότι δεν είναι δικηγόρος, εφαρμόζει αυτή την αρχή, ασυνείδητα ίσως λόγω επαγγέλματος, συνειδητά όμως όταν τον ωθούν οι πολιτικές του φιλοδοξίες.

 Στο πόνημα του, «Πόλεμος κατά λάθος», που δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική εφημερίδα Protagon του Στ.θεοδωράκη, εφαρμόζει ξανά την αγαπημένη μέθοδο δικηγόρων,  διαφημιστών αλλά και των πολιτευτών βεβαίως, βεβαίως.

 «Πόσοι συνειδητοποιούμε ότι από το 1981 έως σήμερα, έχουμε εισπράξει 660 δις. Ευρώ δάνεια, 290 δισεκατ. Ευρώ καθαρές επιδοτήσεις και 26 δισεκατ. Ευρώ άτοκες επενδυτικές επιχορηγήσεις;» διερωτάται ο καλός μας διαφημιστής- πολιτικός.

 Αυτό είναι αλήθεια, δεν είναι όμως όλη η αλήθεια, δεν είναι καν η μισή αλήθεια. Και φυσικά, σύμφωνα με την διαφημιστική λογική ν’ ανακατεύουμε τα μπουκάλια με το γάλα για να τονίσουμε καλύτερα το προϊόν που λανσάρουμε, ενώνει όλη την περίοδο από το 1981 μέχρι σήμερα, ξεχωρίζοντας μονάχα την περίοδο 2006-2009, που κυβερνούσε ο «καναπεδάτος» Κώστας Καραμανλής.

“Όταν η μάζα των φτωχών γίνει πιο ισχυρή από τη μάζα των πλουσίων, τότε…”

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Δόθηκε και φέτος στη δημοσιότητα από το περιοδικό «Forbes» η ετήσια «λίστα των δισεκατομμυριούχων» του πλανήτη. Ας παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της σχετικής λίστας:

• Το 2008, προ κρίσης δηλαδή, οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη μετρήθηκαν στους 793 και η συνολική περιουσία τους ανερχόταν στα 2,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2010 ο αριθμός τους έφτασε τους 1.011 και τα πλούτη τους στα 3,5 τρισεκατομμύρια δολάρια…
• Το 2011 οι δισεκατομμυριούχοι ανήλθαν στους 1.216 και η περιουσία τους ανήλθε στα 4,5 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2012 οι δισεκατομμυριούχοι αυξήθηκαν στους 1.426 με την συνολική τους περιουσία να αυξάνεται στα 5,4 τρισεκατομμύρια δολάρια. 
• Το 2013 ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ανέβηκε στους 1.645 και η περιουσία τους έφτασε στα 6,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Όσο για το 2014, σύμφωνα με τα χτεσινά στοιχεία, οι δισεκατομμυριούχοι ανήλθαν στους 1.826 και η περιουσία τους εκτινάχτηκε στα 7,05 τρισεκατομμύρια!