Το ιμπεριαλιστικό «βάθος» της Τουρκίας

Του Δημήτρη Μάρτου*

«Η Τουρκία πρέπει να είναι προετοιμασμένη, ώστε να απαντήσει με την απαιτούμενη σκληρότητα σε κάθε γεγονός που απειλεί τους στρατηγικούς της υπολογισμούς».

Αχμέτ Νταβούτογλου

Δεν πρόκειται για δόγμα ασφάλειας της Τουρκίας αλλά για απροκάλυπτη διακήρυξη επέκτασης και ιμπεριαλισμού. Ένας λογικός κόσμος θα καθιστούσε τέτοιες απόψεις ανάγνωσμα μόνο για ψυχοπαθείς.

Το θεωρητικό πλαίσιο που συγκροτεί την περιφερειακή και πλανητική στρατηγική της Τουρκίας, τη λεγόμενη και «Υψηλή Στρατηγική» της, είναι το βιβλίο (2001) του Αχμέτ Νταβούτογλου, π. Υπ. Εσωτερικών και πρωθυπουργού της Τουρκίας: «Στρατηγικό βάθος-Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας». Πρόκειται κάτι σαν τη βίβλο του τουρκικού μεγαλοϊδεατισμού, που καλλιεργείται στην κοινωνία, στα πανεπιστήμια, στα πολιτικά σώματα και στους διπλωμάτες. Προκρίνει μια στρατηγική (πολιτισμική, πολιτική, οικονομική) που θα καταστήσουν την Τουρκία ηγεμονική –κυριαρχική όχι μόνον στους κόσμους του Ισλάμ αλλά και σ’ έναν κόσμο ολιγοεθνικό, όπου η ίδια θα αποτελεί μέλος του κλαμπ των ισχυρών εθνών κρατών, που θα απορροφήσουν τα αδύναμα και μικρά έθνη-πολιτισμούς του κόσμου. Συστηματοποιεί το ιμπεριαλιστικό πνεύμα που αποπνέει από το ιστορικό και γεωγραφικό βάθος της τουρκικής κοινωνίας (οθωμανική αυτοκρατορία και Ισλάμ) και το συναρθρώνει με την εμπειρία του κεμαλικού έθνους-Κράτους, του οποίου η πνευματικότητα εισήχθει από τη Δύση, με τις ιμπεριαλιστικές της επιτηδεύσεις (έλεγχοι-κατακτήσεις-εξοντώσεις). Στα πλαίσια των «στρατηγικών υπολογισμών» μπορεί να ερμηνευτεί και η εξοπλιστική-μιλιταριστική μανία η οποία έχει καταλάβει τα τελευταία χρόνια τις τουρκικές πολιτικοστρατιωτικές ελίτ.

Μάνος Κατράκης η εθνικότητα και οι ρίζες ενός λαού

Η οικουμενική Ορθοδοξία, το εθνικό και το αληθές

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου   

   

Δρ. Θεολογίας, Διευθυντής του περιοδικού «Σύναξη»

Διδάσκων (ΕΔΙΠ) στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθήνας     

                                                          

Ποια μπορεί να είναι η στάση της Εκκλησίας απέναντι στο ερώτημα της «εθνικής συνεννόησης»;

Πιθανολογώ ότι η απάντηση εκ μέρους εκκλησιαστικών ανθρώπων αναμένεται πανεύκολη και στερεότυπη: «Η Εκκλησία πάντα πρωτοστάτησε στους εθνικούς αγώνες», «Η Εκκλησία είναι εθναρχούσα», ή ακόμα «Ορθοδοξία και ελληνικό έθνος ταυτίζονται». Κατά την ταπεινή μου άποψη, ωστόσο, ακριβώς το γεγονός ότι αυτές οι απαντήσεις αναμένονται ως αυτονόητες, μάλλον αποτελεί πρόβλημα για μια στιβαρή προσέγγιση.   

Η απάντηση, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αρθρωθεί αλλιώς. Η Εκκλησία θα συμβάλει τα μάλα στο ερώτημα της «εθνικής συνεννόησης», αν καλλιεργήσει διαύγεια στα κριτήρια. Διαύγεια και σχετικά με το εθνικό, διαύγεια και σχετικά με το εκκλησιαστικό. Το μείζον πρόβλημα σήμερα είναι η ικανή σύγχυση όσον αφορά τα κριτήρια. Και η σύγχυση αυτή αφορά όλες τις πλευρές. Επιτρέψτε μου λοιπόν να σκιαγραφήσω την αναμέτρηση με τα κριτήρια:

Σε τι ωφελεί ο διαμελισμός εθνικού και κοινωνικού;

Του Ρούντι Ρινάλντι

Στο προηγούμενο φύλλο του Δρόμου, εξετάσαμε το ζήτημα της πολιτικής στην Ευρώπη. Στο παρόν, θα ασχοληθούμε, όσο επιτρέπει ο χώρος, με την ενιαία και αδιαχώριστη σημασία που έχουν το κοινωνικό και το εθνικό στη σημερινή εποχή. Με άλλα λόγια, για την (παράλογη ή ανεξήγητη για αρκετούς αριστερούς κύκλους) «επικαιρότητα του εθνικού» πλάι στο κοινωνικό ή ταξικό ζήτημα.

Η εύκολη ένσταση είναι ότι πρόκειται για στροφή προς το παρελθόν, για αναχρονισμό. Χωρίς να ερμηνευτεί το φαινόμενο, οι περισσότεροι χώροι ταυτίζονται με την κυρίαρχη ρητορική της παγκοσμιοποίησης που καταγγέλλει τον «εθνολαϊκισμό» και αναδεικνύει σε μοναδικό εχθρό τον «κίνδυνο του φασισμού».

Η μετατόπιση είναι πασιφανής παρά τις μεταμφιέσεις της. Αντί να ορθωθούν αντιστάσεις στον ολοκληρωτισμό της παγκοσμιοποίησης, τον πιο επικίνδυνο φασισμό στις μέρες μας, συνασπίζονται όλοι μαζί του (ως δημοκρατικό, δικαιωματικό μπλοκ) στο όνομα της «αντιμετώπισης του φασισμού». Για να μη μιλήσουμε για τη ντροπή να ενισχύονται συνειδητά οι ακροδεξιοί για να επιβεβαιωθούν οι αριστεροί…

Το δίπολο “εθνικό – διεθνικό” και η προοπτική επαναστατικής ενοποίησης της ανθρωπότητας

Μια πρόκληση ζωής ή θανάτου για το κίνημα, πέρα από φραστικές υπεκφυγές.

Του Δημήτρη Πατέλη

Το θέμα της συσχέτισης του διπόλου “εθνικό – διεθνικό” με την επαναστατική προοπτική, με την κομμουνιστική ενοποίηση της ανθρωπότητας, δεν προσφέρεται για αφορισμούς, επιφανειακή συνθηματολογία και εντυπωσιασμό με όρους εξαρτημένων αντανακλαστικών.
Η όποια αναφορά στη θέση και το ρόλο του εθνικού ζητήματος και των συνδεόμενων με αυτό θεωρητικών και πρακτικών (ιδεολογικοπολιτικών) ζητημάτων, είναι αφηρημένη και ανεδαφική, στο βαθμό που δεν εκκινεί από:
1 τη συγκεκριμένη διερεύνηση του σύγχρονου σταδίου της κεφαλαιοκρατίας όπως κι αν το αποκαλούμε (ολοκληρωτικό καπιταλισμό, ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση κ.ο.κ.) και της νέας εποχής,
2 τη διακρίβωση της κοινωνικοοικονομικής ιστορίας και της δομής (επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, επίπεδα και μορφές των σχέσεων παραγωγής, ταξική διάρθρωση κ.ο.κ.) της κοινωνίας στην οποία γίνεται αναφορά.,
3 τη διακρίβωση της θέσης και του ρόλου της σε περιφερειακό και σε παγκόσμιο επίπεδο, το είδος και το βαθμό της συμμετοχής της σε ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις, συνασπισμούς κ.ο.κ. και στον παγκόσμιο μηχανισμό απόσπασης υπεραξίας-εκμετάλλευσης, το εάν στην περιφερειακή ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση και στο παγκόσμιο σύστημα έχει -λόγω ανισoμέρειας- εξαρτημένη σχέση έναντι των ισχυρότερων ως προς το κεφάλαιο χωρών (άρα: α. υπόκειται η ίδια σε εκμετάλλευση σε διακρατικό επίπεδο από τις πλέον ισχυρές ως προς το κεφάλαιο χώρες και β. συμμετέχει η ίδια και ως υποκείμενο διακρατικής εκμετάλλευσης στο παγκόσμιο σύστημα μέσω της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης στην οποία συμμετέχει και της ειδικής θέσης της σε αυτήν, μέσω του μεριδίου υπερεκμετάλλευσης μεταναστευτικών ροών εργασιακής δύναμης που της αντιστοιχεί κ.ο.κ.).,

Ξύπνιοι μέσα στα όνειρα κάποιων άλλων

Του Σάββα Σαββίδη

ΣΕ ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΑ ΑΛΩΝΙΑ

Στο αισιόδοξο εξώφυλλο της εφημερίδας Πολίτης, τότε που κέρδιζε τις εκλογές ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ήρθε να απαντήσει πολύ πρόσφατα η χαρακτηριστική χειρονομία του πρωθυπουργού της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ μέσα στην τουρκική βουλή. Μια χειρονομία που έχει να κάνει με το σύμβολο των ακροδεξιών εθνικιστών Γκρίζων Λύκων. Αυτό σημαίνει πολλά και, κυρίως, κατεδαφίζει τα ψεύτικα όνειρα κάποιων εθελόδουλων.

Φυσικά, εμείς που πατάμε στη γη και βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας και πρωτίστως είμαστε ξύπνιοι μέσα στα όνειρα κάποιων άλλων, δεν ξαφνιαστήκαμε με αυτό που είδαμε. Επίσης, ξέρουμε καλά ότι στα μείζονα τουρκικά εθνικά ζητήματα, όπως το Κουρδικό, το Κυπριακό, το Συριακό και τα ελληνοτουρκικά, είτε κοσμικοί κεμαλιστές κυβερνούν είτε συντηρητικοί ισλαμιστές, η πολιτική είναι πάγια και απαράλλαχτη. Όπως φαίνεται ξεκάθαρα από το 2002 και εντεύθεν. Η σύμπραξη τελικώς με τους φασίστες Γκρίζους Λύκους, που έχει να κάνει με το δημοψήφισμα τις 16ης Απριλίου, για να επιτευχθεί, έπρεπε η πλευρά του Ερντογάν να είναι πιο σκληροπυρηνική από ποτέ στα ευαίσθητα εθνικά ζητήματα. Κάτι το οποίο κατάφερε, ειδικά όσον αφορά το Κυπριακό, το Κουρδικό και τα ελληνοτουρκικά (βλέπε Αιγαίο). Δηλαδή, στο μεν Κυπριακό κερδίζει κι άλλο έδαφος στις συνομιλίες με τα θέματα που τέθηκαν στον τραπέζι, ειδικά στο θέμα των εγγυήσεων, των εποίκων και στο εδαφικό. Στο Κουρδικό διέκοψε εδώ και καιρό την «ειρηνευτική» διαδικασία που «συμφώνησε» με τον φυλακισμένο Κούρδο ηγέτη Αμπντουλλάχ Οτσαλάν και ξεκίνησε ξανά τη γενοκτονική πολιτική στις κουρδικές περιοχές, όπως και μια πολιτική δίωξης όλων των νόμιμα εκλεγμένων βουλευτών του HDP, με αποκορύφωμα αυτήν του Σεχατίν Ντεμιρντάς. Και, τέλος, αμφισβητεί πλέον ανοιχτά τη συνθήκη της Λωζάννης και μιλά ξεκάθαρα για συνδιαχείριση και χωρισμό στη μέση για το Αιγαίο. Κάποιοι στη Λευκωσία και στην Αθήνα παραμένουν ηθοποιοί χωρίς ρόλο μπροστά σε όλα αυτά.

Τά παιδιά τῆς ΕΟΚΑ… οἱ ἄλλοι ἥρωες τοῦ ’21!!

Του Δημήτρη Νατσιού

Ἡ Ρωμιοσύνη ἐν’ φυλή συνότζιαιρη τοῦ κόσμου
Κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἠξηλείψει,
κανένας, γιατί σσέπει την πού τά ’ψη ὁ Θεός μου.
Ἡ Ρωμιοσύνη ἐν’ νά χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσμος λείψει!
(Βασίλης Μιχαηλίδης )

Τούτοι οἱ στίχοι πού θά τούς ζήλευε –ἄς μοῦ συγχωρεθεῖ ἡ ὑπερβολή–κι ὁ Σολωμός, εἶναι ἀπό τό ἀριστούργημα τοῦ ἐθνικοῦ ποιητῆ τῆς Κύπρου (καί τῆς Ἑλλάδας ὅλης), Βασίλη Μηχαηλίδη (1849-1917), πού ἔχει τίτλο « Ἡ 9η Ἰουλίου 1821 ἐν Λευκωσίᾳ ἤ τό τραούδιν τοῦ Κυπριανοῦ». Αὐτά τά ἀθάνατα καί ἀνδρεῖα λόγια βάζει ὁ ποιητής στό στόμα τοῦ ἐθνομάρτυρος ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ, νά λέει στούς Τούρκους, λίγο πρίν τόν ἀπαγχονίσουν στήν Λευκωσία. Μαζί του ἀποκεφαλίζονται τρεῖς μητροπολίτες, ὁ Πάφου Χρύσανθος, ὁ Κιτίου Μελέτιος, ὁ Κυρηνείας Λαυρέντιος καί ἑκατοντάδες ἄλλοι κληρικοί, ἡγούμενοι μονῶν, προύχοντες τῆς νήσου, ὡς ἀντίποινα γιά τήν Ἐθνική Ἐπανάσταση τοῦ ’21. (Κατά τά ἄλλα –σύμφωνα μέ τούς γνωστούς διανοούμενους τοῦ συρμοῦ, ἐκκλησιομάχους- ἡ Ἐκκλησία στάθηκε ἀρνητική στόν Ἀγώνα. Ὅσοι ἀσχολοῦνται μέ τήν ἱστορία μας, γνωρίζουν ὅτι ὅλοι οἱ κατακτητές, τούς πρώτους πού κρεμοῦσαν ἦταν οἱ παπάδες. Ἐκεῖνοι γνώριζαν καί γνωρίζουν ὅτι τά λάβαρα τῆς ἀντίστασης καί τῆς ἐπανάστασης τά κρατάει, σέ τούτη τήν πατρίδα, τό τιμημένο ράσο).

Απαιτούνται καθαρές κουβέντες από την Αριστερά για τους Πρόσφυγες και το Προσφυγικό

Του Γιώργου Σιώζου

Πρωτοστατούντος του ΣΕΚ και χοροστατούντος του γνωστού "προσφυγοπατέρα" κου Κωνσταντίνου, πραγματοποιήθηκε στις 18.3.2017 συγκέντρωση και πορεία κατά του "Ρατσισμού" της "Ξενοφοβίας" και "υπέρ των προσφύγων". 
Αν και η εν λόγω οργάνωση απείχε επιδεικτικά από την πρόσφατη εκδήλωση κατά της "αξιολόγησης" και της πορείας που ακολούθησε προς το Χίλτον όπου στεγάζονταν η Τρόικα, με ιδιαίτερο ζήλο, διακρινόμενη για το έντονο μαχητικό της πνεύμα υπήρξε η "ψυχή" της Συγκέντρωσης στις 18.3.2017.

Βεβαίως η συγκεκριμένη οργάνωση, μας έχει συνηθίσει και σε άλλες "παραδοξότητες"; 

Π.χ. όταν κουβάλαγε τα πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάτω από την εξέδρα της ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου, ενώ ο ίδιος αν και Πρόεδρός της ήταν άφαντος, φοβούμενος προφανώς την οργή των εργαζομένων, τους οποίους υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. 

Επαίρεται το ΣΕΚ μέσω τις ιστοσελίδας του, για τη μαζικότητα της εκδήλωσης. 

Εκτιμά, ότι οι συμμετέχοντες ανέρχονταν στις 15.000, τονίζοντας ιδιαιτέρως την πολυπληθή παρουσία των Σύρων Προσφύγων. 

Σε αυτό το τελευταίο που τονίζεται με έμφαση, οφείλουμε να σταθούμε. 

Γιατί όπως αναφέρει και μιά Λαϊκή παροιμία: Θέλει η π.....α να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει. 

«Αριστερά» και The Economist στον ίδιο δρόμο… The Economist: Το όργανο του παγκόσμιου νεοφιλελευθερισμού και του σύγχρονου φασισμού…

Του Θυμιού Παπανικολάου

Την έννοια του «εθνικισμού» πλέον, όπως και του «Ρατσισμού» και CIA, την καθορίζουν και την προσδιορίζουν τα όργανα (πολιτικά και δημοσιογραφικά) της πλανητικής χρηματιστηριακής κακουργίας. 
Ο ΥΠΕΡ-ΕΘΝΙΚΟΣ ιμπεριαλισμός, η Νέα Τάξη δηλαδή, ό,τι δεν υποτάσσεται στους μηχανισμούς της και ό,τι αντιστέκεται στην κυριαρχία της και στα εγκλήματά της, χαρακτηρίζεται «εθνικιστικό», «λαϊκιστικό», «ρατσιστικό» κ.λπ… 
Ο «πλανητικός εθνικισμός», δηλαδή αυτός της παγκόσμιας χρηματιστηριακής μαφίας, ο σωβινισμός των διεθνών ληστών και δημίων, αναθεματίζει σαν «εθνικισμό», «σωβινισμό» κ.λπ, τις ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ των λαών και κάθε εκδήλωση (αγωνιστική ή εκλογική) των λαών για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωσή τους από το ΦΑΣΙΣΜΟ (Νέα Τάξη) των... νέων αποικιοκρατών… 

Προτεινόμενες θέσεις της ΛΑ.Ε για τα εθνικά θέματα

Του Παύλου Γ. Τουμανίδη*

¨Ο λαός και το έθνος σε κίνδυνο. Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες¨

Από τη διακήρυξη της ΚΟΑ του ΚΚΕ προς το Λαό της Αθήνας, μπροστά στο Δεκέμβρη του ΄44.

Η δραματική ταξική τροποποίηση των συσχετισμών σε βάρος της Εργασίας, που πεισμόνως υλοποιεί το μνημονιακό πρόγραμμα υποδούλωσης- αν και δεν ''βγαίνει'', ούτε κατά τη λογική των συντακτών του ,αλλά προφανώς ακριβώς γι΄αυτό- συνδέεται μ΄ένα συνολικό σχέδιο προληπτικής καταστολής της δυνατότητας κρατικής αυτεξουσιότητας, στα όρια απειλής της εθνικής μας υπόστασης.

Το ''δώρο'' στη ντόπια ολιγαρχία αφορά στην έξωθεν σύσταση μιας ''αποκαθαρμένης''-παρασιτικής ελίτ μεταδημοκρατικού τύπου, που θα μεσολαβεί στο ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πόρων υπό το πρόσχημα των επενδυτικών ανοιγμάτων, στην ταχεία άρση των εναπομεινάντων κοινωνικών εμποδίων και τη συγκεντροποίηση του Κεφαλαίου, που προωθεί η ΕΕ, σε σύμφυση με τα συμφέροντα των πολυεθνικών.

Αυτό που τεκταίνεται στις περιώνυμες ''διαπραγματεύσεις'' είναι αν , σε ποιό μέτρο και όριο και με ποιά γεωπολιτικά ανταλλάγματα θα επιτρέπεται στις ντόπιες ελίτ να διατηρούν θύλακες εξουσίας σαν ψευδή εικόνα αναπαραγωγής τους. Ψευδή, γιατί η δημοσιονομική και νομισματική εξουσία έχουν απεμποληθεί, η ντόπια παραγωγή έχει απισχναθεί, η παιδεία έχει προδεσμευθεί στην άμβλυνση της μνήμης και της εθνικής ταυτότητας,η άμυνα της χώρας ετεροπροσδιορίζεται ΝΑΤΟϊκά.

Αρχίζουν τα «εθνικά» να μπαίνουν για συζήτηση…

Και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου  ήταν "αδιάσπαστη" η διαλεκτική  "Εθνικού" - "αντιιμπεριαλιστικού"…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Κάποιος άνεμος προβληματισμού αρχίζει να φυσάει σε κύκλους αγωνιστών που βρίσκονται ΕΝΤΟΣ κι αυτής της «Αριστεράς», ιδιαίτερα στο εσωτερικό της ΛΑΕ. Αρχίζουν να «σπάνε» κάποια ταμπού και προκαταλήψεις. Ακόμα και οι ντούροι εθνομηδενιστές του «αριστερισμού», αναγκάζονται να αφήσουν τους αφορισμούς και να αποδεχτούν την («αφορισμένη», μέχρι χθες, ως «εθνικιστική») συζήτηση για τα «εθνικά ζητήματα»…

Οι εθνομηδενιστές αυτοί του «αριστερισμού», ουσιαστικά, αποδέχονται τις «σύγχρονες» επιδοτούμενες «ιστορικές θεωρίες» (του Λιάκου και CIA) για το «Έθνος»: Ότι είναι φαντασιακό δημιούργημα. 

Διαβάστε σχετική ανάλυση εδώ: 
http://resaltomag.blogspot.gr/2015/12/blog-post_16.html 

Βεβαίως, σήμερα, αυτοί που, μέχρι χθες, βγάζανε σπυράκια όταν ακούγανε για «εθνικά ζητήματα», αναγκάζονται, κάτω από την πίεση των πραγμάτων (των «εθνικών πραγμάτων»), να βάλουν νερό στο κρασί τους… 

Με αφορμή τις σημερινές εκλογές στην Κύπρο

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Ένα συγκλονιστικό απόσπασμα κειμένου ενός Νοτιοαφρικανού μεταπτυχιακού φοιτητή  στην Κύπρο («περήφανο Ζουλού» τον αποκαλούσε ο πρόσφατα αποθανών Σάββας Παύλου), που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ‘Ενωσις»:

«…Κατηγορώ όσους μεθοδικά και υστεροβούλως προσπάθησαν να αποκόψουν τον κυπριακό Ελληνισμό από τις ιστορικές του ρίζες, όσους καλλιέργησαν το φαινόμενο του «νεοκυπριωτισμού» και της εθνογένεσης, εξυπηρετώντας ξένα συμφέροντα. Ως Ζουλού, καυχώμαι για την καταγωγή μου και τις παραδόσεις μου και αναγνωρίζω ότι η κοινωνία, ως ζωντανός οργανισμός, έχει ανάγκη το ιστορικό της παρελθόν, χωρίς να φυτοζωεί χαμένη και ξεκομμένη μέσα σε έναν καινούργιο, τεχνητό και αεθνικό κόσμο που εξυπηρετεί μόνο τις μεγάλες αγορές….

Τα ΜΑΤ και η επιλεκτική «αριστερή» ευαισθησία…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Το «προσφυγικό», αυτή η σχεδιασμένη, κτηνώδης στρατηγική του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου, για την άλωση των κοινωνιών, των εθνικών κρατών και των ιστορικών λαϊκών κατακτήσεων, θα αποτελέσει τον τάφο της «αριστεράς» σε όλες τις εκδοχές της: Και τις αριστερίστικες. Όλοι αυτοί δεν θέλουν να διακρίνουν το νέο καθεστώς της αποικιοκρατικής δουλείας που προωθείται μέσω του «προσφυγικού», παρά το γεγονός ότι τα πράγματα πλέον κραυγάζουν…

Όλοι αυτοί είναι τόσο μικροαστικά διαβρωμένοι και σεχταριστικά αλλοτριωμένοι, όσοι δεν είναι επαγγελματικά ενσωματωμένοι, που έχουν αναγάγει τα «ανοικτά σύνορα» σε νέο «αριστερό» ευαγγέλιο.

Αυτό που χαρακτήριζε ο Λένιν «αναρχία» και «σαλάτα» αυτοί το υμνούν με τα ίδια τρομοκρατικά ιδεολογήματα της Νέας Τάξης περί «ρατσισμού», «εθνικισμού», «φασισμού» και CIA…

Ακρωτηριασμένη Ελλάδα, μικρότερο δημόσιο χρέος, μεγαλύτερη σύνταξη και «ταξικιστικές» νεφέλες…!

Του Δημήτρη Ναπ. Γ.

Απόλυτα εύστοχη δημιουργία, του εκ του Θεσσαλικού κάμπου ορμώμενου υπέροχου φίλου μου Μίνου! Κυνικό, κοφτερό χιούμορ, προς κάθε κατεύθυνση.

Έτσι προφανώς, αντιλαμβάνονται τον οικονομικό αγώνα, τα «ταξικιστικά» (και καθόλου ταξικά) γκρουπούσκουλα και οι ιδεοληπτικοί καταθλιπτικοί «αριστεροί» ενός δυτικού παρασιτισμού: ως συρρίκνωση και ακρωτηριασμό της Ελλάδας.

Οι χρήσιμοι ηλίθιοι

Έργα και ημέρες της κυβέρνησης Σύριζα

Του Σωτήρη Δημόπουλου 

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν έχει προηγούμενο. Ακόμη και οι πιο απαισιόδοξες φωνές δεν θα μπορούσαν να προβλέψουν την τόσο ταχεία κατάρρευση της χώρας.
Επί του ελληνικού σώματος, που βρίσκεται σε ημικωματώδη κατάσταση, έχουν επιτεθεί οι πάντες, ζητώντας μερίδια των ιματίων του. Και όλοι, μα όλοι, όσοι μας επιβουλεύονταν επί χρόνια, κάτι κερδίζουν. Η κυριαρχία του κράτους γίνεται κουρέλια από ανθρώπους που εξαπάτησαν έναν ολόκληρο λαό. Γαντζωμένοι τώρα στην εξουσία, προτιμούν να παρατηρούν άπραγοι τη διάλυση, παρά τις απανωτές ήττες, για να μην χάσουν τα προνόμιά τους, έστω και για λίγες εβδομάδες…

Προσφυγικό - Μεταναστευτικό

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ του κ.Πρωθυυργού και των… συν αυτώ.
Κατάφερε το Μεταναστευτικό πρόβλημα, το οποίο από τις 20 Ιανουαρίου 2015 και μετά έχει ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΘΕΙ (ευφυώς) σε «Προσφυγικό - Μεταναστευτικό», να ΚΑΛΥΦΘΕΙ με τον ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΦΕΡΕΝΤΖΕ του «αντι-ρατσισμού» και του «Ανθρωπισμού». Το τρομακτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. (αποπροσανατολισμένο με τις λεκτικές ευκολίες περί "Διεθνισμού" - "ανοιχτών συνόρων"- τους λιαζόμενους στις Πλατείες της κυραΤασίας -"το δεν υπάρχουν σύνορα στην θάλασσα"), ήλθε να ΠΡΟΣΤΕΘΕΙ ως άλλο ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα στην πλάτη μας... Αφού, δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες και παράνομοι μετανάστες (λαθρομετανάστες), με την μη-αποδοχή τους από άλλες ευρωπαικές χώρες θα εγκλωβιστούν στην Ελλάδα. Η «αναστολή» της Συνθήκης Σέγκεν για κάποιο χρονικό διάστημα μόνον για την Ελλάδα δημιουργεί ένα εφιαλτικό σενάριο, η Χώρα να μεταβληθεί σε «αποθήκη ψυχών» (αφού ΚΑΝΕΙΣ στην Ε.Ε. ΔΕΝ θέλει να υποδεχτεί μετανάστες, παρά μόνο σε πολύ περιορισμένο αριθμό, π.χ. τους πιο εξειδικευμένους),  Καταλαβαίνει κανένας σοβαρός "αλληλέγγυος" τι σημαίνει αυτό; Διότι προφανώς ΔΕΝ είναι λύση η ΔΙΑΛΥΣΗ της Κοινωνικής Συνοχής και η ΑΛΛΟΙΩΣΗ της σύνθεσης του πληθυσμού της Χώρας. Έπρεπε ήδη, εδώ και χρόνια, να έχει ΚΑΤΑΓΓΕΛΘΕΙ το "Δουβλίνο 2" (θυμίζω ο δύσμοιρος ότι το είχε ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΕΙ τότε στην Βουλή και ο ΣΥΝ...).

Μαλβίνα: Έλληνες πάνω απ' όλα

Ανάρτηση από: http://geromorias.blogspot.gr

ΑΚΕΛ, Εθνικό ζήτημα και συναυλίες «Ειρήνης»

Του Γιώργου Τάττη

«Μόνο η αναγνώριση του εκ μέρους των εργατών του έθνους καταπιεστή του δικαιώματος του καταπιεσμένου έθνους για αυτοδιάθεση μπορεί να συντελέσει στην εξάλειψη της εχθρότητας και της καχυποψίας των καταπιεσμένων και να συνενώσει το προλεταριάτο και των δύο χωρών στον διεθνή αγώνα ενάντια στην αστική τάξη». 

Βλαντιμίρ Λένιν

Κάπου στις παραπάνω σειρές, μέσα από την πολιτική σκέψη ενός από τους μεγαλύτερους μαρξιστές διανοούμενους και συνεχιστές του εν μέρει ατελούς έργου του Μαρξ για το εθνικό ζήτημα, έρχεται να συνοψιστεί όλη η ουσία του. Αυτή ήταν η διαφορά του Λένιν από την άλλην άποψη της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Και εξακολουθεί η ίδια αντίθεση να συντηρείται στους κόλπους της Αριστεράς, παρά τα σημάδια που έδειξε η ιστορία. Το γεγονός ότι ο Λένιν συνειδητοποιούσε την άμεση ανάγκη επίλυσης οποιωνδήποτε δημοκρατικών δικαιωμάτων –που ερμηνεύονταν ως τέτοια μέσω μιας ιστορικής και πολιτισμικής σκοπιάς– των ανθρώπων και των συλλογικοτήτων δείχνει την έμφαση στο πολιτικό παιχνίδι, αλλά και τη βαθυστόχαστη πολιτική του σκέψη, αφού έβλεπε μακροπρόθεσμα κλείνοντας τις πληγές και όχι διαιωνίζοντας σχέσεις ανισότητας και άδικης επικυριαρχίας. Αμφιβάλλουμε εάν το ΑΚΕΛ έχει κατανοήσει επαρκώς την ουσία της εθνικοαπελευθερωτικής πάλης ή απλώς αναλώνεται σε μία στείρα ταξική προσέγγιση που αδυνατεί να προσλάβει τον ιμπεριαλισμό και την εθνική καταπίεση ως ένα μέρος ενός ευρύτερου ζητήματος με μία, όμως, αυτόνομη δυναμική.

Κομμουνιστικό Μανιφέστο – Σχόλια 1ο

Προλετάριοι και Κομμουνιστές ή Εργάτες και Πατρίδα

Του Λευτέρη Ριζά

Είναι πασίγνωστο αυτό που γράφεται στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο»: ότι  «Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα». Αυτός ο ισχυρισμός  έχει δημιουργήσει μια από τις μεγαλύτερες  συγχύσεις, θεωρητικές και ιδεολογικο-πολιτικές συγκρούσεις στους ανά τον κόσμο μαρξιστές και κομμουνιστικά κόμματα. Μια σύγχυση και βαθειά διχογνωμία που προστέθηκε σε  μια σειρά προβλήματα ερμηνείας των γραπτών των δύο κλασσικών,  που είχαν άμεση σχέση με την χάραξη της στρατηγικής και τακτικής των εργατικών σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών κομμάτων, μέχρι τις ημέρες μας.

Είναι μάλλον γνωστές οι πιο βασικές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε αυτούς που ερμηνεύοντας κατά λέξη αυτή την θέση θεώρησαν τους εαυτούς τους καθαρούς «διεθνιστές», αποκηρύσσοντας κάθε αναφορά του εργατικού κινήματος στην «εθνική» διάσταση του αγώνα του ενάντια στον καπιταλισμό. Από την άλλη ένα άλλο ρεύμα αποδεχόμενο την «εθνική» διάσταση του αγώνα, εξαφανίζοντας την κοινωνική / ταξική του, οδηγήθηκε σε σοσιαλ-σοβινιστικές θέσεις, υποτάσσοντας τον αντικαπιταλιστικό αγώνα του προλεταριάτου στην υπεράσπιση των «εθνικών» συμφερόντων, όπως αυτά τα όριζε πάντοτε η κυρίαρχη αστική τάξη. Απέναντι σε αυτά τα δύο ρεύματα, ένα τρίτο, αυτό του Λένιν, έκανε ένα πολύ σημαντικό βήμα, τόσο στο θεωρητικό όσο και στο ιδεολογικο-πολιτικό επίπεδο, στον καθορισμό της στρατηγικής και τακτικής του επαναστατικού εργατικού κινήματος, όταν έρχεται μπροστά σε ένα τέτοιο  πρόβλημα: δηλαδή την σχέση του «ταξικού», αντικαπιταλιστικού αγώνα με το εθνικό πρόβλημα, την «εθνική» πλευρά του.

Ο Π.Κονδύλης, ο νέος ελληνισμός και το εθνικό ζήτημα

Περιοδικό: Νέος Λόγιος Ερμής τ.10

Α

 Η ενασχόληση του Π.Κονδύλη με το εθνικό ζήτημα,  τα έθνη εν γένει και  το ελληνικό έθνος ειδικότερα, του χάρισε την πρώτη σημαντική δημοσιότητα στην χώρα μας και του έδωσε την ευκαιρία να τον γνωρίσει ένα κοινό που προηγουμένως δεν είχε ασχοληθεί με το έργο του. 

Βεβαίως το γεγονός αυτό είχε πολλές αρνητικές συνέπειες. Πρώτα-πρώτα δέχθηκε την επίθεση κάποιων δημοσιογράφων  που δεν γνώριζαν ούτε το έργο του, ούτε το τι αυτό εκπροσωπεί. Δεύτερον το μεγαλύτερο μέρος  του κοινού τον ταύτισε με τις όψιμες απόψεις του για το εθνικό ζήτημα, με αποτέλεσμα να ασχοληθούν ελάχιστα με τα υπόλοιπα πολύ σημαντικά δοκίμια του.

Ο ίδιος απέφευγε συστηματικά την δημοσιότητα, ενώ  είχε μια ριζική απέχθεια για την ελληνική πολιτική και πνευματική  πραγματικότητα με αποτέλεσμα  να στέκεται σε μεγάλη απόσταση από αυτή. Τα έργα του μπορεί να εκδίδονται από αναγνωρισμένους ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, όπως το «Θεμέλιο», η «Γνώση», και η «Στιγμή» αλλά τα δοκίμια του δημοσιεύονται σε περιοδικά με περιορισμένο κοινό, όπως ήταν το «Λεβιάθαν», η «Ίνδικτος», και η «Νέα Κοινωνιολογία», ενώ σπανιότερα δημοσιεύονταν σε εφημερίδες όπως η «Καθημερινή» και το «Βήμα».