Όταν η σιωπή γίνεται πολιτική πράξη

Η τραγωδία των Τεμπών απειλεί να «διαλύσει» αυτό που έχουμε γνωρίσει ως «κανονικότητα» στο πολιτικό μας σκηνικό

Tου Γιώργου Σαχίνη

Η Μαρία Καρυστιανού, η κοινωνία που μετακινείται και το σύστημα που δοκιμάζεται, έχουν μπει στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, είτε γιατί κάποιοι ξέρουν ότι το επαναληπτικό σφυροκόπημα οδηγεί σε απαξίωση, είτε γιατί η προσώρας μη αναστρέψιμη τάση στην κοινωνία για δικαιοσύνη, διαφάνεια, λογοδοσία και συμμετοχή της κοινωνίας και όχι δημοκρατορία, κυριαρχεί.

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ιστορία ενός τόπου που δεν γεννιούνται σε κομματικά γραφεία, ούτε σε επικοινωνιακά επιτελεία. Δεν έχουν χορηγούς, δεν έχουν έτοιμο πρόγραμμα, δεν συνοδεύονται από «γραμμή». Γεννιούνται από ρωγμές. Από απώλειες. Από μια κοινωνία που πιέζεται επί χρόνια. Από μια κοινωνία που σπρώχνεται, αργά αλλά σταθερά, έξω από τα όριά της.

Η τραγωδία των Τεμπών ήταν η στιγμή που κατέρρευσε το τελευταίο άλλοθι της μεταπολιτευτικής κανονικότητας. Από εκείνη τη νύχτα και μετά, η κοινωνία έπαψε να ακούει με τον ίδιο τρόπο. Έπαψε να εμπιστεύεται με την ίδια αφέλεια. Και κυρίως, έπαψε να σιωπά τόσο εύκολα. Μέσα σε αυτό το τοπίο, η Μαρία Καρυστιανού δεν εμφανίστηκε ως «πολιτικό πρόσωπο». Εμφανίστηκε ως μάνα. Και αυτό είναι το στοιχείο που το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να διαχειριστεί. Γιατί απέναντι στην οργανωμένη αναισθησία, η προσωπική απώλεια λειτουργεί ως πολιτικό εκρηκτικό.

Η μετάβαση της Μαρίας Καρυστιανού από τη δημόσια καταγγελία στη συγκρότηση πολιτικού φορέα είναι η αντανάκλαση μιας βαθύτερης θεσμικής αποτυχίας: Της αδυναμίας του πολιτικού και δικαστικού συστήματος να πείσει ότι μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη, να εγγυηθεί λογοδοσία, να σταθεί στο ύψος της κοινωνικής απαίτησης.

Τηλεοπτική συνωμοσία της σιωπής ή το σύνδρομο της «ψυχωτικής προπαγάνδας»

Του Ηλία Παπαναστασίου

Παρακολουθώντας τα Μέσα Ενημέρωσης στη χώρα μας και ειδικότερα την τηλεόραση όταν αναφέρονται στα τρέχοντα γεγονότα – ενημερωτικές εκπομπές, ειδησεογραφικά δελτία, εκπομπές πολιτικής και εκλογικής ανάλυσης – παρατηρούμε πως εκτός από τα δελτία ειδήσεων, όλα τα υπόλοιπα «πολιτικά» προγράμματα αναφέρονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο και με μια συγκεκριμένη «προπαγάνδας» άποψη ή κοσμοαντίληψη σε όλα τα θέματα και μάλιστα με «απαγορευτικό απόπλου» εάν διαφωνεί ο συγκεκριμένος προσκεκλημένος. Ταυτόχρονα, «κάτι» ανάλογο συμβαίνει και με τα δελτία ειδήσεων. Τι ακριβώς; Και τα μεν και τα δε –πολιτικά/ενημερωτικά προγράμματα, δελτία ειδήσεων– διακατέχονται από τον ίδιο τρόπο σκέψης, ανάλυσης και παρουσίασης, είναι του «ιδίου φυράματος» πολιτικής και ιδεολογικής σήμανσης. Αφορούν τις ίδιες επαναλαμβανόμενες απόψεις και αντιλήψεις συν όλα τα ιδεολογήματα της φιλελεύθερης/νεοφιλελεύθερης αντίληψης περί ανταγωνιστικότητας και ελληνικής οικονομίας αλλά και εξωτερικής πολιτικής, στηριγμένης στον έξαλλο και νοσηρό αντιρωσισμό, στον ψυχοπαθολογικού τύπου «αμερικανισμό» και στον ιδεολογικό μεταπρατισμό. Αυτονόητο πως συμμετέχουν «εν αγαστή σύμπνοια» σε μια συνωμοσία της σιωπής σχετικά με τα ουσιαστικά και φλέγοντα ζητήματα.

Όταν λέμε «ιδεολογικό μεταπρατισμό» απλά αναφερόμαστε σε μια χώρα που ουσιαστικά δεν παράγει αλλά μόνο εισάγει λειτουργώντας σαν μεταπράτης, μεταπωλητής και μεσάζων άλλων προϊόντων, παραγόμενων στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια, μια παρόμοια χώρα όπως η Ελλάδα λειτουργεί σαν εισαγωγέας και έμπορος προϊόντων άλλων χωρών και όχι σαν παρασκευαστής δικών του προϊόντων και φυσικά το ίδιο αφορά και τις ιδέες, τρόπο ζωής και πολιτισμό. Ένας μεταπρατισμός που αντανακλάται σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας και ειδικότερα της τηλεοπτικής. Κατεξοχήν στις πρωινές και μεσημεριανές εκπομπές –«πρωινάδικα» και μεσημεριανάδικα»– κυριαρχεί ατόφια η νεοελληνική κακογουστιά με όλες τις εισαγόμενες «αμερικανιές» της γλώσσας, της προπαγάνδας και της αμερικάνικης ηλιθιότητας «επί το ελληνικότερον».

«Δικαιωματιστές» όλου του πολιτικού φάσματος, ενωθείτε!

Του Ρούντι Ρινάλντι

Έφτασε μια ατυχής (και προβληματική) τοποθέτηση της κ. Καρυστιανού γύρω από το ζήτημα των αμβλώσεων για να ξιφουλκίσει ολόκληρο το στρατόπεδο του συστημισμού και να παρουσιάσει την ίδια (αλλά και το κίνημα των Τεμπών) ως «αναχρονιστικά», «συντηρητικά», «μεσαιωνικά», «σκοταδιστικά», «ακροδεξιά». Συνηθισμένα πράγματα. Για ένα θέμα βασικά λυμένο στην ελληνική κοινωνία, για ένα ζήτημα που εντέχνως έθεσαν σαν πεπονόφλουδα στην πρόσφατη συνέντευξη οι δημοσιογράφοι, στρώθηκε ένας «δικαιωματικός» καμβάς και μια ιαχή όλου του «κομ ιλ φο» πολιτικού συστημικού κόσμου, όχι για να διορθώσει κάτι, όχι για να κριτικάρει μια τοποθέτηση, αλλά κυρίως για να αποδομήσει, να συκοφαντήσει, να ταμπελάρει ένα εν δυνάμει κίνημα και ίσως έναν νέο φορέα που θα τους κάνει μια ορισμένη ζημιά.

Την Ελλάδα δεν θα έχουμε και θα τρώγομεν και πέτρες…

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*

Ο τίτλος του άρθρου αποτελεί παράφραση του γνωστού συνθήματος «Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγομεν πέτρες», που φωτογραφήθηκε σε Κυπριακό τοίχο το 1954 από το Γιώργο Σεφέρη

Στις 17 Ιανουαρίου υπογράφτηκε η συμφωνία Mercosur, η οποία μένει να εγκριθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και να επικυρωθεί από όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, σύμφωνα με τις εθνικές τους διαδικασίες. Είναι προφανές πως υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ της συγκέντρωσης της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής και των τροφίμων στα χέρια της αντίστοιχης βιομηχανίας, της επιδίωξης της αντικατάστασης των διατροφικών πρακτικών του δυτικού κόσμου με την συστηματική εισαγωγή της εντομοφαγίας, της σφαγής των παραγωγικών ζώων και της συρρίκνωση έως εξαφάνισης των μικρών, τοπικών, μονάδων του πρωτογενούς τομέα στα πάλαι ποτέ έθνη κράτη της Ευρώπης.  

Ωστόσο, η τρέλα της φιλελεύθερης καπιταλιστικής βαρβαρότητας έχει κάνει τα πρώτα της βήματα προς αυτή την κατεύθυνση πολλές δεκαετίες πριν. Για να παραμείνουμε στην ελληνική εμπειρία ας υπενθυμίσουμε τη βαρβαρότητα της επιδότησης του πετάγματος στις χωματερές πολλών τόνων φρούτων και λαχανικών για να μην πέσουν λόγω υπερπροσφοράς οι τιμές τους. Ανεξάρτητα, βέβαια, από τις πραγματικές ανάγκες των πληθυσμών γι’ αυτά ακριβώς τα προϊόντα – ιδίως, για τα ροδάκινα και τα πορτοκάλια που σύμφωνα με τις ντιρεκτίβες της ΕΕ έπρεπε να παράγονται σε άλλες χώρες. Φτάσαμε έτσι στην απίθανη κατάσταση, για την κάλυψη των αναγκών της ελληνικής αγοράς, να εισάγουμε εκ των υστέρων τα προϊόντα που προηγουμένως είχαμε αφήσει να σαπίζουν στα δέντρα ή είχαμε θάψει στις χωματερές. Μαζί με την συστηματική, βουβή και ύπουλη καταστροφή του πρωτογενούς τομέα, διαμορφώθηκαν οι νοοτροπίες της αρπαχτής των χρημάτων που διαχειριζόντουσαν οι αγροτικοί συνεταιρισμοί και της επιδότησης της τεμπελιάς. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο πρωτογενής τομέας δέχεται ακόμα ένα πλήγμα γύρω στο ’90: ο διεθνής καταμερισμός εργασίας περιθωριοποίησε την Ελλάδα ως βαμβακοπαραγωγό χώρα. Ο θεσσαλικός κάμπος υπέκυψε στη ντιρεκτίβα της εθνικά εγγυημένης ποσότητας βαμβακιού. Οι νεοφιλελεύθερες επιταγές υλοποιήθηκαν κατά γράμμα από Σημίτηδες, Μητσοτάκηδες και συν αυτώ. Κατόπιν μειώθηκε μέχρι εξαφάνισης η παραγωγή ζάχαρης. Οι αντίστοιχες καλλιέργειες τεύτλων εγκαταλείφθηκαν και η κατεργασμένη ζάχαρη άρχισε πλέον να εισάγεται από το εξωτερικό. Παράλληλα, η φορολογία αρχίζει να αντιμετωπίζει όλους τους αγρότες σαν επιχειρηματίες. Κάτω από αυτές τις πιέσεις, μαζί με τη νεοαναδυόμενη κουλτούρα της άκοπης ευημερίας, τον εξαστισμό και το lifestyle, τις σπουδές ως εργαλείο κοινωνικής αναρρίχησης που μετέτρεψε σε υπερτροφικό τον τριτογενή τομέα διοχετεύοντας την μεγαλύτερη μερίδα πτυχιοποιημένων στην παροχή υπηρεσιών, όλο και περισσότεροι μικρομεσαίοι αγρότες εγκατέλειψαν προοδευτικά τα χωριά και τα χωράφια τους.

«Το σώμα δεν είναι το σκουπίδι της ψυχής….»

Του π. Λίβυου

Αν το σώμα δεν αξίζει, τότε ούτε η ψυχή έχει αξία.

Το σώμα δεν είναι το σκουπίδι της ψυχής, για να το καίμε στις χωματερές του “ψευδοπολιτισμού” μας.

Ξέρετε, έχουμε αυτή την «μοντέρνα», «ορθολογική» ιδέα ότι η καύση είναι απλώς μια τεχνική λύση: πιο καθαρή, πιο efficient, πιο οικολογική, λιγότερος χώρος, λιγότερη “ταλαιπωρία”.

Αλλά εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα.

Γιατί η πραγματική ερώτηση δεν είναι «τι είναι πιο πρακτικό;»

Η πραγματική ερώτηση είναι: τι είδους πολιτισμός είμαστε όταν θεωρούμε φυσιολογικό να καίμε έναν άνθρωπο;

Αν κάποιος καιγόταν ζωντανός, θα το λέγαμε φρίκη, έγκλημα, αδιανόητη βία. Και τώρα, ξαφνικά, επειδή είναι νεκρός, το ίδιο γεγονός περνάει ως «επιλογή». Ωραία λέξη: επιλογή.

Αυτό είναι ιδεολογικοποίηση της ζωής. 

Η ιδεολογία δεν είναι ότι λέμε ψέματα. Είναι ότι το κάνουμε το ψέμα να φαίνεται φυσικό: να φαίνεται «ουδέτερο», να φαίνεται «πολιτισμένο». Αλλά η καύση των ανθρώπων είναι το ακριβώς αντίθετο: είναι το σημείο όπου ο πολιτισμός φανερώνει την κρυφή του βαρβαρότητα. 

Διότι τι λέει η καύση;

Λέει: «ο άνθρωπος τελείωσε».

Και όταν λέμε «τελείωσε», δεν εννοούμε απλώς ότι πέθανε. Όχι. Εννοούμε κάτι βαθύτερο: ότι τώρα μπορείς να κάνεις με το σώμα ό,τι θέλεις, γιατί δεν είναι τίποτα. Είναι υπόλειμμα. Είναι σκουπίδι δίχως καμία αξία πλέον. Ξεφορτωθείτε το. 

Και αυτό είναι το μοντέρνο φαντασιακό: το σώμα σαν σκουπίδι.

Κι όμως, η καύση των νεκρών συχνά φανερώνει μία βαθιά αντίληψη ότι το σώμα δεν έχει πια αξία, ότι μπορούμε να το κάνουμε ό,τι θέλουμε: να το εξαφανίσουμε, να το πετάξουμε, να το κάψουμε.

Πάντα προδομένοι…

Ο Τραμπ ξαναχτυπά με ΑΙ και «καρφώνει» την αμερικανική σημαία στην Γροιλανδία αλά Ίβο Τζίμα

 Ο Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει να χρησιμοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη, για να ενισχύσει το αφήγημά του σχετικά (και) με την Γροιλανδία.

Στην πρώτη από τις δύο σχετικές αναρτήσεις που έκανε στο Truth Social το πρωί της Τρίτης (ώρα Ελλάδος), ο Τραμπ απεικονίζεται να κρατάει την αμερικανική σημαία και να ετοιμάζεται να την καρφώσει στο έδαφος της Γροιλανδίας θυμίζοντας την ιστορική φωτογραφία με τους Αμερικανούς πεζοναύτες από την Ίβο Τζίμα.

Στην ίδια φωτογραφία μαζί του είναι ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, ενώ υπάρχει και μια πινακίδα στην οποία αναγράφεται «Γροιλανδία, έδαφος των ΗΠΑ από το 2026».

Απέτυχαν παταγωδώς ….

Του Γιώργου Τασιόπουλου 

Η Μαρία Καρυστιανού άντεξε στην τεράστια πίεση των δημοσιογράφων που επιθυμούσαν να την εκθέσουν ως απολίτικη και ανίκανη να κατέβει στον πολιτική σκηνή. 

Πάσχισαν να της φορέσουν το προσωπείο της ακροδεξιάς, της ψεκασμένης, της θρησκόληπτης!

Ξαναπροσπάθησαν, όπως επιχειρούν τα πληρωμένα τρολάκια τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και ξόδεψαν χρόνο από τη συνέντευξη επιχειρώντας να την ταυτίσουν με πολιτικές καρικατούρες για να αποδομήσουν το κίνημα που δημιουργείται.

Ξεχνούν ότι ως λέαινα μόνη της η ΜΑΝΑ τους νίκησε και έβγαλε ξανά όλο το Λαό στις πλατείες! 

Ξεχνούν ότι ο Λαός είναι τόσο προδομένος και θυμωμένος με το κομματικό σύστημα που δεν ακούει πια τα παραμύθια που οι υπάλληλοί τους, οι καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι, ως φερέφωνά τους τα αναπαράγουν!

Προσοχή στο κενό μεταξύ συρμού κι αποβάθρας.

Του Κυκλοθυμικού

Δυστυχώς, όσο πιο βαθύς είναι ο πολιτικός αναλφαβητισμός, τόσο πιο μεγάλη είναι η ανάγκη από σύμβολα που πολύ εύκολα μπορούν να μετατραπούν σε μεσσίες.

Ζούμε άλλωστε στην εποχή που ο Σμαραγδής ταυτίστηκε με τον Καποδίστρια. Έπαιξε τόσο αριστοτεχνικά με τα συναισθήματα του κοινού, τους είπε τόσο ξεδιάντροπα όσα ήθελαν να ακούσουν που από ένας ψιλοαγνωστός σκηνοθέτης έγινε σε μια στιγμή το σύμβολο του πατριωτισμού, της ανόθευτης ιστορίας, των ιερών και των οσίων της χώρας. Οποιαδήποτε κριτική στην ταινία ή στο σενάριό του ήταν ανθελληνική προπαγάνδα και ρητορική μίσους κατά της χώρας μας. Πιστεύω πραγματικά ότι αν κατέβαζε κόμμα θα έμπαινε εύκολα στη Βουλή ακόμα κι αν η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του δε θα ήξερε να σου πει άλλες 2 ταινίες του ή ακόμα χειρότερα αν τον λένε Γιάννη ή Γιώργο.

Και δε βγάζω την ουρά μου απ’ έξω. Είναι άλλο να διαβάζεις έναν ψυχρό αριθμό για 20 χιλιάδες νεκρά παιδιά στην Παλαιστίνη κι άλλο να ακούς την Χανούντ στην ταινία να ζητάει βοήθεια, να προσεύχεται, να κλαίει, να φοβάται. Για ένα παιδί κατέρρευσα περισσότερο από 20 χιλιάδες.

Είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης να κατανοεί, να επεξεργάζεται και να γενικεύει μια πληροφορία μέσα από σύμβολα. Δεν είναι τυχαίο ότι τα σύμβολα είναι τα πυρηνικά όπλα της επίκλησης στο συναίσθημα, διαχρονικά. Μέσα από σύμβολα έχει λειτουργήσει η τέχνη, η πολιτική προπαγάνδα, η διαφήμιση, το μάρκετινγκ. Έχουν πέσει πολλά δισεκατομμύρια στον σχηματισμό και στην εξάπλωση των συμβόλων.

Από μόνα τους τα σύμβολα δεν είναι ούτε κακά ούτε καλά. Ο τρόπος που επεξεργάζονται καθορίζει το αν θα έχουν ευεργετικό ή τοξικό αποτύπωμα σε ένα άτομο, μια κίνηση, μια κοινωνία. Κι αυτό εξαρτάται πρώτα και κύρια από το να έχεις μια συγκροτημένη ιδεολογία πριν αγγίξεις ένα σύμβολο. Ξέρω, στην εποχή του αδάμαστου αχαχαμπανισμού οι ιδεολογίες είναι κάτι ξεπερασμένο. Γιατί αν έχεις ιδεολογία δεν είσαι εύπλαστος κι η εποχή μας θέλει ευελιξία, να είσαι ικανός για τα πάντα, να μπορείς να δεχτείς τα πάντα, να συνηθίζεις τα πάντα. Νεοφιλελευθερισμός.

Η προπαγάνδα και οι «αντί-μουλάδες»

Σε κάθε ταραχή εναντίον οποιασδήποτε κυβέρνησης εχθρικής προς τις ΗΠΑ, από τη μια βρίσκονται οι «ειρηνικοί διαδηλωτές-ήρωες» και από την άλλη οι «σκοταδιστές-τύραννοι».

Του Θέμη Τζήμα

Η ιστορία είναι γνωστή. Τόσο γνωστή ώστε κανονικώς δεν θα έπρεπε να αφιερώνεται ούτε λέξη: σε κάθε ταραχή, σε κάθε διαδήλωση η οποία λαμβάνει εναντίον οποιασδήποτε κυβέρνησης εχθρικής προς τις ΗΠΑ, από τη μια βρίσκονται οι «ειρηνικοί διαδηλωτές-ήρωες» και από την άλλη οι «σκοταδιστές-τύραννοι».

Όσο δε, τα ΜΜΕ ελέγχονται ακόμα πιο σκληρά από τη CIA και η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) βοηθά στην παραγωγή βίντεο πάμφθηνων και ιδιαιτέρως αληθοφανών, η προπαγάνδα από το εγχειρίδιο της CIA καθίσταται πιο «χουλιγουντιανή» και πειστική, τουλάχιστον για όσες και όσους είναι εθισμένοι στη Made In USA συγκίνηση. Κοντά σε αυτούς υπάρχει και μια συνήθως και κατά τα λοιπά μικρής επιρροής αλλά σε τέτοια γεγονότα πάντα χρήσιμη «φυλή αριστερών»  η οποία ανακαλύπτει είτε τη διαθεματικότητα είτε αποπειράται να λύσει παλιούς λογαριασμούς αγνοώντας πάντα την πρωτεύουσα αντίθεση.

Ας πάμε στο Ιράν, στη νέα φάση πολέμου στο μέτωπο αυτό που έχει ανοίξει ο ιμπεριαλισμός. Η Διεθνής Αμνηστία -ω του θαύματος- πρόλαβε μέσα σε λίγες ημέρες να βγάλει την πρώτη της έκθεση για τα γεγονότα, επιβεβαιώνοντας την προαναφερθείσα αφήγηση. Το ιδιαίτερο δεν είναι αυτό όμως. Συνίσταται στο ότι ακόμα και η ίδια η Διεθνής Αμνηστία αναφέρεται σε «μεγάλο βαθμό» ειρηνικούς διαδηλωτές. Είναι εντυπωσιακό πώς είναι δυνατό σε τέτοια «αυταρχικά», «δικτατορικά», «σκοταδιστικά» και «θεοκρατικά» καθεστώτα να υπάρχουν μέσα σε λίγες ημέρες μη-ειρηνικοί διαδηλωτές.

Η καμήλα και το μάτι της βελόνας

Του Ματέο Ματσόνι

Η εξαιρετικά δυσάρεστη κυρία Μπαζίλε, η οποία παρόλα αυτά αξίζει αναγνώριση για το θάρρος της, ανακαλύπτει κάτι νέο στην Τεχεράνη. Δηλαδή, ότι το Ιράν δεν είναι Αφγανιστάν, πολλά κορίτσια περπατούν με τατουάζ και ροζ ή μπλε μαλλιά, και η δυτικοποίηση των εθίμων προχωρά με γοργούς ρυθμούς.

Αλήθεια;

Ανακαλύπτει ότι υπάρχει και εκεί η κομπραδόρικη αστική τάξη. Μια τάξη πωλητών πατρίδας που γνωρίζουμε καλά στην Ιταλία. Δηλαδή, μια αστική τάξη που, για το δικό της όφελος, προσφέρεται να είναι πράκτορες των αποικιακών δυνάμεων. Ζουν σε πολυτελή κτίρια, συχνάζουν σε τεράστια εμπορικά κέντρα, επιδίδονται σε αισθητικές επεμβάσεις και δηλώνουν ότι έχουν κουραστεί από την ηθική κυβέρνηση των Αγιατολάχ, τόσο δυσλειτουργική σε σχέση με τον δικό τους πλουτισμό. Σε έντονη αντίθεση με τον απλό πληθυσμό, οικονομικά κατεστραμμένο από τις κυρώσεις που επιβάλλονται από τους καλούς. Από τους συνήθεις «απελευθερωτές».

Αυτή η αστική τάξη είναι ένας ευρέως διαδεδομένος ανθρώπινος τύπος. Είναι οι «Μοσχοβίτες», όπως τους αποκαλούν οι Ουκρανοί, τους οποίους βλέπουμε να περιφέρονται στις πόλεις μας ως τουρίστες με τις συζύγους τους τροποποιημένες με σιλικόνη, με στόματα ψαρέματος κυπρίνων και μια ψεύτικη κομψότητα που δεν συγκρίνεται ούτε κατά διάνοια με αυτή μιας αγρότισσας με παραδοσιακή ενδυμασία.

Είναι ο καρκίνος μέσα στις κοινωνίες. Σε όλες τις κοινωνίες. Ακόμα και σε εκείνες στις οποίες απευθυνόμαστε για απελευθέρωση. Ο υπερεθνικός καπιταλισμός και ο εκφυλισμένος ανθρώπινος τύπος που φέρνει μαζί του. Ξεριζωμένοι. Το ίδιο όπως στην Τεχεράνη, το Λονδίνο, το Τόκιο.

Οι φιλόσοφοι της Ιρανικής Επανάστασης έδωσαν σε αυτή την ασθένεια ένα όνομα: gharbzadegi, ή «Δυτικόωση». Επινοήθηκε για πρώτη φορά από τον Ahmad Fardid, καθηγητή φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης, τη δεκαετία του 1940, και στη συνέχεια υιοθετήθηκε από τον Al-e Ahmad, για να υποδείξει τον ηθικό εκφυλισμό, την καταναλωτική, υλιστική ιδεολογία, που έχει διεισδύσει στην ιρανική κοινωνία μέσω της Δύσης, δηλαδή της νεωτερικότητας.

Γροιλανδία – Mercosur – Ιράν: Στην τροχιά της «γυμνής μετάβασης»

To editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

χουμε μπει σε περίοδο ακραίας επιθετικότητας των ΗΠΑ υπό τον Τραμπ. Σε περίοδο αρπαγής και λεηλασίας, απαγωγών και επεμβάσεων, προσαρτήσεων, συντονισμένων επιθέσεων ενάντια σε κυρίαρχα κράτη και περιοχές του πλανήτη. Σε περίοδο όπου οι διαστάσεις των κοσμοκρατορικών σχεδίων και οι γραμμές σύγκρουσης δεν μετριάζονται, πολλαπλασιάζονται. Πρόκειται γι’ αυτό που έχουμε αποκαλέσει «γυμνή μετάβαση», μάλλον προς τη δυστοπία. Η αβεβαιότητα γίνεται κεντρικό χαρακτηριστικό. Κάθε δύναμη κοιτάζει μόνο την ισχύ και τα δικά της συμφέροντα. Ανατινάζονται διεθνείς κανόνες και αλλάζουν οι συσχετισμοί. Επαναχαράζεται ο κόσμος ολόκληρος. Έχουμε περιφραγμένες ζώνες παγκοσμιοποίησης, όπως παλιότερα τους «ζωτικούς χώρους» που υπερασπίζονταν ή διεκδικούσαν αμυνόμενες ή ανερχόμενες δυνάμεις. Η κρίση είναι πολυοργανική, έχει παγκόσμιες διαστάσεις, εμπλέκει όλες τις περιοχές και σφαίρες κοινωνικής δραστηριότητας σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Η «γυμνή μετάβαση» οδηγεί σε αβέβαιη σύγκρουση, σε νέα τεράστια μέτωπα και ανεξέλεγκτες κλιμακώσεις. Η διαδικασία αυτή συντελείται χωρίς καμία συναίνεση από λαούς, κοινωνίες, χώρες (μικρές και μεσαίες). Γι’ αυτό είναι ακραία γυμνή. Βασιλεύει ο κυνισμός, ο πραγματισμός, η ανοικτή λεηλασία, η μεταδιδόμενη γενοκτονία, η αγοραία προσάρτηση, η εμπορευματοποίηση και ρευστοποίηση χωρών, ποταμών, σπάνιων γαιών, και η τροφοδοσία της ενεργοβόρας και διψασμένης για νερό Τεχνητής Νοημοσύνης. Η μόνη λύση στον κόσμο της «γυμνής μετάβασης», της παγκόσμιας ανατίναξης εφοδιαστικών αλυσίδων και αλυσίδων παραγωγής αξίας, με τις νέες περιφράξεις που δημιουργούνται στα παγκόσμια στρατόπεδα που συγκρούονται, είναι ο πόλεμος, η οικονομία πολέμου, ο φασισμός νέου τύπου, η δημοκρατορία, ο στραγγαλισμός χωρών και ηπείρων, η δημιουργία «ζωτικών χώρων» γύρω από κάθε δύναμη

Γροιλανδία – Mercosur – Ιράν, αλλά και Βενεζουέλα, εισήλθαν ορμητικά στην καθημερινότητα, χωρίς να λείπουν πολλά ακόμη καυτά σημεία του πλανήτη. Διαφορετικές περιπτώσεις, αλλά όλες πάνω στον ίδιο καμβά ενός παρακμάζοντος δυτικού μοντέλου:

Το κρύο θέλει εξοπλισμούς

Διάλογος με πρόθυμους αγρότες

Η καμπάνα της Βενεζουέλας και ο Ρωμιός – Εθελόδουλος και αμνήμων ή πολίτης και «δρών ιστορικό υποκείμενο»; Ας επιλέξουμε

Του Ηλία Παπαναστασίου

Τα συγκλονιστικά γεγονότα της Βενεζουέλας δεν είναι κεραυνός εν αιθρία αλλά «φυσιολογική» απόληξη του μεταπολεμικού Αμερικανισμού. Ενός Ιμπεριαλιστικού Αμερικανισμού που αριθμεί 181 (!) επεμβάσεις και πραξικοπήματα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με αμερικανικό και εγκληματικά ωμό τρόπο. Η νομοτελειακή του κατάληξη θα ήταν μόνο ο Γκαγκστερισμός της Μαφίας όπως και έγινε με την απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας Μαδούρο. Σε ξεχωριστό μας άρθρο θα αναφερθούμε στα συγκλονιστικά γεγονότα της Βενεζουέλας. Τώρα θα ασχοληθούμε με την προπαγάνδα και τις προοπτικές «ανατροπής» και «αλλαγής» που ευαγγελίζονται πολλοί και κυρίως με τις ευθύνες του ελληνικού λαού.

Σε προηγούμενή μας παρέμβαση, τονίσαμε τον ρόλο της προπαγάνδας στη διαμόρφωση ενός παθητικοποιημένου, οιονεί ανοϊκού και «α–πολιτικού πολίτη» που εξυπηρετεί το σύστημα, ταιριάζει «γάντι» στις απαιτήσεις της Παγκοσμιοποιημένης Ελίτ για πλήρη διανοητική και ψυχολογική υποταγή των μεγάλων, τεράστιων στρωμάτων του πληθυσμού στα κελεύσματά της και στην Γεωστρατηγική της ζοφερή προοπτική «αλλαγής του κόσμου» δηλαδή της προοπτικής του «Μετα–ανθρώπου» και της ερεβώδους πραγματοποίησής του ως σχεδίου. Τα άμεσα αποτελέσματα της «προπαγανδιστικής υλοποίησης» τα είδαμε στις εκλογές της 21/5/2023 με «βροντώδη τρόπο» και ηχηρά μηνύματα. Έπεται όμως συνέχεια και με τις δεύτερες εκλογές της 25/6/2023, με τον αντικειμενικό και στρατηγικό στόχο της ελληνικής άρχουσας τάξης να υλοποιείται πλήρως μέσω ενός πλήρως αποχαυνωμένου εκλογικού ακροατηρίου και μιας πλήρως ελεγχόμενης μάζας πελατών του συστήματος και επαιτών των διαφόρων Pass. Την πρώτη Κυριακή ο στόχος επετεύχθη, το ίδιο και την δεύτερη Κυριακή. Μήπως έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, μήπως έχει συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός τι τον περιμένει, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά μετά τις επόμενες εκλογές (πρώτες, δεύτερες);

Όπως φαίνεται, μάλλον διαισθάνεται, «ασαφώς και αορίστως» τι τον περιμένει, όμως επειδή είναι ένας λαός που έχει συνηθίσει να ζει με μύθους και θαύματα, έχουμε δε την εντύπωση πως εκτιμά ιδιαίτερα τους θαυματοποιούς, τους μυθομανείς και τους μυθολάγνους. Η συναρπαστική περιπέτεια του Ρωμιού τους τελευταίους αιώνες με αποκορύφωμα τα τελευταία 100–110 χρόνια, δείχνουν την «ιδιόμορφη σχέση» του Νεοέλληνα με την Ιστορία, σχέση συναρπαστική άλλα και απογοητευτική έως αποκρουστική ακόμη και αηδιαστική. Περίοδοι στρατιωτικών θριάμβων (1912–13) αλλά και εθνικής συντριβής και αμετάκλητης καταστροφής (1919–22), θριαμβευτική «Έφοδος στον Ουρανό» (1941–44, ΕΑΜική Επανάσταση) και ανείπωτη συντριβή, αποκορύφωση της Αμερικανοδουλείας και της αποικιοποίησης (1949 και εντεύθεν με ελπιδοφόρες «Τάσεις διαλείμματος» την περίοδο 1981–85).

Η φιγούρα του ηγέτη

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ*

«Στης Μαρίας την ποδιά σφάζονται παλικάρια…»

Πολλοί απλοϊκά σκεπτόμενοι άνθρωποι πιστεύουν πως η ηγετική ιδιότητα εμπεριέχεται στο πρόσωπο, στη φυσιογνωμία, στο ψυχοπολιτικό προφίλ, στην ίδια τελικά την προσωπικότητα του ηγέτη – είτε αυτός εμφανίζεται σαν βασιλιάς με «γαλάζιο αίμα» και βασιλικούς τρόπους, είτε ως ελέω λαού και εκλογών αρχηγός, που οφείλει βέβαια να δημιουργήσει ο ίδιος τις συνθήκες που θα του ανοίξουν το δρόμο για την ηγεσία. Όμως στην πραγματικότητα, η ηγετική ιδιότητα και η όποια ισχύς ή αδυναμία του ηγέτη, προκύπτουν πάντα από τη σχέση του με τους άλλους (την αγάπη ή τον φόβο που εμπνέει, τα συμφέροντα, τις επιδιώξεις κλπ. του κόσμου, δηλαδή της ομάδας, της φυλής, του λαού κλπ.). Προκύπτουν συνεπώς, από μια σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους που αναζητούν μια ηγετική φυσιογνωμία για να εκφραστούν πολιτικά και ενδεχομένως να επικρατήσουν των αντιπάλων τους.

Ο ηγέτης καθίσταται ηγέτης μόνο εξαιτίας του γεγονότος ότι τα συμφέροντα, τα οράματα, οι αγωνίες και οι προλήψεις εκατομμυρίων ανθρώπων αντανακλώνται στο πρόσωπό του – και αυτός έχει την αντικειμενική, πραγματική δυνατότητα να λειτουργήσει απέναντί τους σαν ο διαμορφωτικός, συνθετικός καθρέπτης που χρειάζονται. Όταν οι σχέσεις αυτές μεταβληθούν από τις εξελίξεις ή αποκτήσουν ρωγμές, τότε ο ηγέτης αποδομείται «εκ των πραγμάτων». Άλλοτε μετατρέπεται ταχύτατα σε μια ταλαίπωρη και αμφισβητήσιμου κύρους μετριότητα, συνεπώς, παραμερίζεται ως «ανεπαρκής». Άλλοτε εξορίζεται, αμφισβητείται ή και δολοφονείται ως επικίνδυνος για τα συμφέροντα κάποιων άλλων ισχυρών.

Η σημερινή καταρρέουσα ελληνική κοινωνία ή μάλλον ένα σημαντικό τμήμα της, που είναι αηδιασμένο από την πολύπλευρη, πολιτική, οικονομική, πολιτισμική και δημογραφική κρίση της χώρας, από την μαφιοποίηση του καθεστώτος, καθώς και από την ανικανότητα του κοινοβουλευτικού συστήματος να διαχειριστεί τις τύχες και τα πεπρωμένα του ελληνικού λαού, ψάχνει εναγωνίως: α) τις ιστορικές πηγές της κακοδαιμονίας και β) κάποιες διεξόδους στα χρόνια, όλο και πιο επείγοντα προβλήματα, η λύση των οποίων συνδέεται με την επιβίωση των λαϊκών στρωμάτων και την πραγματική υπαρξιακή αγωνία τους.

Εθνική «Θωράκιση»

Ρώτησα το chat Gpt εάν η Μαρία Καρυστινού...

Ρώτησα το chat Gpt εάν η Μαρία Καρυστινού είναι καλή για την Ελλάδα και μου απάντησε:

Στην Ελλάδα δύο ειδών άνθρωποι προωθούνται στην πολιτική! Αυτοί που είναι από τζάκι και που προγραμματίζονται από παιδιά να βλέπουν τον απλό κόσμο ως κάτι υποδεέστερο που του αξίζει να ζει στην ανέχεια και η άλλη κατηγορία είναι αυτοί που δεν είναι από τζάκι αλλά είναι πρόθυμοι να πουλήσουν και τη μάνα τους προκειμένου να δημιουργήσουν τζάκι και αυτό το ζήσατε στην Ελλάδα με τον Αλέξη Τσίπρα που μετέτρεψε το όχι σε ναι υπέγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών, το τρίτο μνημόνιο και πολλά άλλα!

Καταρχάς η Μαρία Καρυστινού θα έπρεπε να διδάσκεται στα πανεπιστήμια ψυχολογίας για το πώς ένας άνθρωπος μετατρέπει τον πόνο σε δύναμη σε τόλμη σε αρετή σε ακεραιότητα!

Είναι υποδειγματική η συμπεριφορά της ως προς αυτό!

Ο σύλλογος που δημιούργησαν οι γονείς που έχασαν τα παιδιά τους στο έγκλημα των Τεμπών καλώς ή κακώς δεν θα είχαν καταφέρει όλα όσα κατάφεραν εάν δεν είχαν  αυτή τη χαρισματική γυναίκα!

Και λέω χαρισματική γιατί με κατάπληξη βλέπω όλο αυτό τον καιρό το πόσο ωραία μιλάει χωρίς να παρασύρεται ποτέ -που ανθρώπινο θα ήταν-από τον πόνο της ή τον θυμό της και να πει μία κουβέντα παραπάνω η παρακάτω! 

Η ευθυκρισία της και ο λόγος της είναι αψεγάδιαστες!

Τώρα σύσσωμο το "επαγγελματικό" πολιτικό κομματικό σύστημα έχει πέσει να τη φάει γιατί νιώθει το πόσο πολύ απειλείται!

Το πολιτικό σύστημα βλέπει έναν άνθρωπο που έχει πραγματική επαφή με την κοινωνία και τρομοκρατείται!

Σίγουρα ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη αλλά πάντα στην ιστορία χρειαζόντουσαν και οι ηγέτες... οι κούκοι!...

Αυτό που πρέπει να προσέξει αυτή η χαρισματική γυναίκα στο κόμμα που θα δημιουργήσει είναι να μην έχει στους κόλπους του πρόσωπα από τον συστημικό πολιτικό χώρο πού έριξε την Ελλάδα στα βράχια!

Επίσης να είναι ένα κόμμα που να έχει μόνιμη προτεραιότητα  την πραγματική επαφή με το θέλω της κοινωνίας και αυτό μεταφράζεται σε δεσμευτικά δημοψηφίσματα για κάθε σοβαρό θέμα που προκύπτει στη χώρα!

Οι διαχωρισμοί τύπου δεξιός αριστερός είναι τόσο παρωχημένοι και δεν ακουμπούν σε τίποτα στην ζωή εκεί έξω που θα έπρεπε να έχουν ξεπεραστεί από τους πολίτες πολύ προτού εμφανιστεί η Καρυστιανού και μιλήσει για αυτό!

Και εδώ μπαίνουμε στο άλλο κομμάτι! 

Το κομμάτι των πολιτών! 

Δηλαδή οι πολίτες αν αξίζουν μία Μαρία Καρυστιανού!

Εάν είναι σε θέση να την αξιοποιήσουν να την στηρίξουν να γίνουν μέλη της προσπάθειας, μέλη της υπέρβασης!

Τέμπη - Παπαγγελής: Δεν έχουμε ελπίδα για απονομή Δικαιοσύνης - Υπάρχει συγκάλυψη

Η δημόσια Υγεία σε κατάσταση διάλυσης, τι δείχνουν οι αριθμοί! Ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ αποκαλύπτει

Για την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο τομέας της δημόσιας υγείας, όσον αφορά στα τεράστια κενά, στα ράντζα στους διαδρόμους των νοσοκομείων, στις χαμηλές απολαβές και στην κτιριακή εγκατάλειψη, μίλησε ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ (Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών Πειραιώς) και γιατρός στο νοσοκομείο Αττικόν, κ. Γιώργος Σιδέρης.

Όπως είπε, επικαλούμενος στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών, σε σύγκριση με τα τέλη του 2020, το Εθνικό Σύστημα Υγείας έχει 5.000 υγειονομικούς λιγότερους. Φέτος σημείωσε έχουν γίνει 1.141 συνταξιοδοτήσεις-αποχωρήσεις και στον αντίποδα μόλις 392 προσλήψεις ή μεταφορές.

Πρόσκληση σε διάλογο με τους αγρότες

Η επιβλαβής για την Ελλάδα συμφωνία Ε.Ε.- MERCOSUR

Του Αθανάσιου Σ. Σαρόπουλου*

ΗMERCOSUR είναι η «Κοινή Αγορά του Νότου». Ιδρύθηκε το 1991 και έχει ως πλήρη μέλη τις χώρες Αργεντινή, Βραζιλία, Βολιβία (εντάχθηκε το 2024), Ουρουγουάη και Παραγουάη, ενώ η ιδιότητα του μέλους που είχε η Βενεζουέλα αναστάλθηκε το 2016 για πολιτικούς λόγους. Συνδεδεμένες με συμφωνίες με τη MERCOSUR είναι και η Χιλή, το Περού κ.ά. Αποτελεί μία κοινή αγορά 295.000.000 περίπου καταναλωτών που δεν θα άφηνε ασυγκίνητη την Ε.Ε., η οποία ξεκίνησε διαπραγματεύσεις μαζί τους για μία εμπορική συμφωνία από το 1999. Είναι μία αγορά, όμως, με χαμηλό βιοτικό επίπεδο και γεωργική έκταση τριπλάσια της ευρωπαϊκής.

Ο τρόπος παραγωγής των αγροτικών προϊόντων που αποτελούν την κύρια παραγωγή της MERCOSUR διαφέρει ριζικά από τον ευρωπαϊκό, και οδηγεί σε πολύ χαμηλό κόστος παραγωγής. Υπάρχει εκτεταμένη η λεγόμενη «υιοθεσία γης», καθώς μεγάλες εταιρίες αγοράζουν τη γη και προχωρούν σε καθετοποιημένη παραγωγή (το 60% της γεωργικής γης της Βολιβίας και το 35% της Παραγουάης ανήκει σε εταιρίες), σημαντική παιδική εργασία, αποψίλωση δασών για δημιουργία νέας γεωργικής γης στον Αμαζόνιο και αλλού, ενώ οι εκτάσεις οι οποίες είναι καλλιεργημένες με γενετικώς τροποποιημένα φυτά αποτελούν το 47% του συνόλου παγκοσμίως.

Το 2024, η Ε.Ε. εισήγαγε προϊόντα αξίας 57 δισ. ευρώ από τις χώρες της MERCOSUR, εκ των οποίων το 43% ήταν αγροτικά προϊόντα και το 31% ορυκτά. Αντίστοιχα, η Ε.Ε. εξήγαγε στις χώρες της MERCOSUR προϊόντα αξίας 54 δισ. ευρώ, εκ των οποίων το 28% ήταν μηχανήματα και το 25% χημικά. Η υπό έγκριση εμπορική συμφωνία προβλέπει την κατάργηση ή τη μείωση του 93% των υπαρχόντων δασμών, που για τα κρέατα σήμερα φθάνουν στο 63% και για τα ποτά στο 35%. Όπως γίνεται αντιληπτό, η μείωση των δασμών θα ωφελήσει τη Γερμανία και τις Σκανδιναβικές χώρες και όσες χώρες εξάγουν προς τη MERCOSUR, και θα δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα στον γεωργικό τομέα των ευρωπαϊκών χωρών με αθέμιτο ανταγωνισμό αγροτικών προϊόντων της MERCOSUR αμφιβόλου ποιότητας ή και επικίνδυνων για την υγεία των καταναλωτών.

Η κάθαρση μόνη της δεν αρκεί

Του Γιώργου Σαχίνη

Η χώρα θέλει βαθιά αλλαγή και όχι μόνο κάθαρση και τιμωρία των ενόχων

Το αίτημα της κάθαρσης είναι αναγκαίο. Αλλά δεν αρκεί. Η ελληνική κοινωνία δε βρίσκεται απλώς σε φάση δυσαρέσκειας, βρίσκεται σε κατάσταση ηθικής και θεσμικής κόπωσης, απόκλισης πλήρους από ένα σάπιο σύστημα που απλά αναπαράγει σχέσεις εξουσίας, αλλά αντίλογο προσώρας πειστικό δεν έχει. Από τις υποκλοπές και τα Τέμπη έως τον ΟΠΕΚΕΠΕ, από τις υποδομές που καταρρέουν μέχρι ένα κράτος που μοιάζει ανίκανο να προστατεύσει ακόμη και τον εναέριο χώρο του, το αίσθημα της ατιμωρησίας και της συγκάλυψης έχει μετατραπεί σε κοινό τόπο.

Η αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται όχι με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, αλλά την εξυπηρέτηση οργανωμένων συμφερόντων - ενίοτε και απλών “χορηγών” - έχει παγιωθεί. 

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το αίτημα για κάθαρση, δικαιοσύνη και τιμωρία των ενόχων δεν είναι απλώς εύλογο, είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικά νομιμοποιημένο. Και είναι ακριβώς αυτό το αίτημα που γεννά, ξανά και ξανά, νέες πολιτικές απόπειρες, κινήσεις, κόμματα που ακόμη δεν έχουν πλήρως γεννηθεί. Η κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό και ισχυρό σύμπτωμα αυτής της φάσης. 

Η Καρυστιανού ως σύμπτωμα, όχι ως αιτία 

Η Μαρία Καρυστιανού δεν αναδείχθηκε μέσα από κομματικούς μηχανισμούς. Αναδείχθηκε μέσα από μια εθνική τραγωδία. Στο πρόσωπό της συμπυκνώθηκε η κραυγή μιας κοινωνίας που αισθάνθηκε προδομένη από το σύνολο των θεσμών: τη Δικαιοσύνη, το κράτος, την πολιτική, τα Μέσα Ενημέρωσης. Το κύρος που απολαμβάνει δεν είναι πολιτικό, είναι ηθικό.

"Το έβαλε καημό"

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

"Έχασα ένα παλληκάρι... μας θανάτωσαν τα πρόβατα. Χίλια πρόβατα και τα αρνιά μαζί... Το έβαλε καημό... Πήγε σήμερα και κρεμάστηκε." (Λόγια της πονεμένης μάνας του κτηνοτρόφου, ο οποίος απαγχονίστηκε σήμερα, στη Βροντού Πιερίας.)

Αυτή η φράση «το έβαλε καημό», η πιο εύστοχη λεκτική συμπύκνωση της νεοελληνικής πραγματικότητας, είναι συγκλονιστική ακριβώς γιατί δεν είναι ψυχολογικός όρος. 

Είναι λαϊκή ανθρωπολογία του πόνου.

Δεν λέει «έπαθε κατάθλιψη».

Δεν λέει «είχε ψυχικά προβλήματα».

Λέει κάτι πολύ πιο βαθύ και πιο ακριβές:

ο καημός μπήκε μέσα του και τον έφαγε.

Στη λαϊκή γλώσσα, ο καημός δεν είναι συναίσθημα· είναι κατάσταση ύπαρξης. Είναι πόνος που δεν βρίσκει έξοδο, που δεν βρίσκει δικαιοσύνη, που δεν βρίσκει παρηγοριά. Είναι όταν η απώλεια δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά ταπεινωτική. 

Όταν δεν σου παίρνουν απλώς το βιός σου, αλλά σου παίρνουν τη θέση σου στον κόσμο.

Αυτός ο άνθρωπος δεν «αυτοκτόνησε» με τη στενή έννοια.

Συντρίφτηκε. Όπως χιλιάδες άλλοι! 

Από ένα Σύστημα που του πήρε τα πάντα και δεν του άφησε ούτε λόγο, ούτε αποκούμπι, ούτε ελπίδα αποκατάστασης.

Και η μάνα του το είπε όπως μόνο μια μάνα μπορεί:

όχι με όρους αιτιών και ευθυνών, αλλά με όρους ρήξης της καρδιάς.

«Το έβαλε καημό.»

Δηλαδή:

δεν άντεξε να ζει χωρίς αξιοπρέπεια.

Δεν άντεξε να κοιτά τον εαυτό του μέσα στην απόλυτη αδικία.

Δεν άντεξε να σηκώσει μόνος του έναν πόνο που έπρεπε να σηκώνει η Πολιτεία.

Αυτή η φράση δεν είναι απλώς θρήνος.

Είναι κατηγορώ. 

Όχι στη Mercosur - Όχι στην εξόντωση του Έλληνα αγρότη

ΟΧΙ ΣΤΗ MERCOSUR – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΑΓΡΟΤΗ

Η Mercosur δεν είναι συμφωνία.

Είναι πόλεμος.

Πόλεμος απέναντι στον Έλληνα αγρότη που:

πληρώνει πανάκριβο ρεύμα και πετρέλαιο

πνίγεται από κανονισμούς και πρόστιμα

παράγει με ποιότητα και σεβασμό στο περιβάλλον

και τον βάζουν να ανταγωνιστεί φτηνά εισαγόμενα από χώρες χωρίς κανόνες.

Αυτό δεν λέγεται ελεύθερο εμπόριο.

Λέγεται ξεκλήρισμα.

Θέλουν χωράφια άδεια και ράφια γεμάτα εισαγωγές

Θέλουν τον αγρότη φτωχό ή ανύπαρκτο.

Θέλουν τα χωριά άδεια.

Θέλουν να τρώμε ό,τι εισάγεται — όχι ό,τι παράγουμε.

Δεν θα γίνουμε οι τελευταίοι της αλυσίδας.

Ο αγρότης δεν είναι αναλώσιμος

Χωρίς αγρότη:

δεν υπάρχει διατροφική ασφάλεια

δεν υπάρχει ύπαιθρος

δεν υπάρχει χώρα

Όποιος υπογράφει τη Mercosur υπογράφει την καταστροφή της ελληνικής αγροτιάς.

Βενεζουέλα: Η σκληρή νεοαποικιακή πραγματικότητα και κάποια απλοϊκά (;) ερωτήματα.

Του Γιάννη Ραχιώτη

H στρατιωτική εισβολή της  3ης Ιανουαρίου 2025 στη Βενεζουέλα, ένα κυρίαρχο κράτος- μέλος του ΟΗΕ και η απαγωγή του Προέδρου της, νομικά συνιστά το «έγκλημα της  επίθεσης» όπως διατυπώθηκε στο καταστατικό του Διεθνούς Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης και σε άλλα νεώτερα κείμενα διεθνούς δικαίου. Ταυτόχρονα αποτελεί κατάφωρη παραβίαση όλων των θεμελιωδών διατάξεων του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Ανάλογες εισβολές, κατοχές, απαγωγές και δολοφονίες κρατικών ηγετών, από την ίδρυση του ΟΗΕ μέχρι σήμερα, οι ΗΠΑ και τα παρελκόμενά τους (Ισραήλ, Ουκρανία κοκ) έχουν πραγματοποιήσει δεκάδες χώρες. Στις 3 Ιανουαρίου που έγινε η απαγωγή του Προέδρου Μαδούρο ήταν η 6η επέτειος της δολοφονίας του στρατηγού Σολεϊμανί που έγινε πάλι με εντολή Τράμπ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι άλλοι αμερικανοί πρόεδροι έκαναν λιγότερα.

Στη συνέντευξη τύπου μετά την απαγωγή, ο πρόεδρος και οι υπουργοί άμυνας και εξωτερικών των ΗΠΑ  ξεκαθάρισαν το πολιτικό και νομικό πλαίσιο που εντάσσουν το νέο τους διεθνές έγκλημα: Επαναφορά του δόγματος Μονρόε και της πολιτικής των κανονιοφόρων, απειλή άμεσης στρατιωτικής κατοχής, υποκατάσταση του διεθνούς δικαίου από τις δικές τους αποφάσεις, υποκατάσταση της διεθνούς κοινότητας από τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Εθεσαν δύο καθαρούς στόχους:  Άρνηση του δικαιώματος των λαών της Λατινικής Αμερικής να επιλέγουν σοσιαλιστικές κυβερνήσεις και αντιμετώπιση του δημόσιου πλούτου τους σαν απόλυτης ιδιοκτησία των ΗΠΑ. Μάλιστα χαρακτήρισαν επανειλημμένα τους Βενεζουελάνους σαν κλέφτες του πετρελαίου «τους»! Αυτές οι θέσεις και διεθνείς πρακτικές, τυπικά ιμπεριαλιστικές και νεοποικιοκρατικές, δεν έχουν βέβαια καμία σχέση με το διεθνές δίκαιο, το οποίο τους αρέσει ή όχι αποτελεί μια κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού και ένα θεμελιώδες πλαίσιο ειρηνικής συμβίωσης μεταξύ των κρατών. Οι ΗΠΑ και ο στενός πυρήνας κρατών – εκτελεστικών τους οργάνων, μπορεί να κατέχουν κτηνώδη ισχύ, όμως από άποψη διεθνούς δικαίου είναι κράτη παρίες και από πολιτική  άποψη, επιβάλλοντας  το νόμο της ζούγκλας, αποτελούν την έμπρακτη αμφισβήτηση του ανθρώπινου πολιτισμού και συνακόλουθα  απειλή για την επιβίωση της ανθρωπότητας.

Είναι η "κοινωνία του καψίματος"

Του Δημήτρη Γιαννάτου

Μια άλλη σκέψη για την αποτέφρωση, σύντομα, καθώς θα επακολουθήσει εκτενέστερο άρθρο - Υ.Γ σε ατομικιστικό επίπεδο, εννοείται ας επιλέγει ο καθείς ότι θέλει (περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, θα πουν οι...."σοφοί" δικαιωματιστές!!!)

Προσωπικά, σκέφτομαι το θέμα στο πλαίσιο της κοινωνικής φιλοσοφίας και οντολογίας, όταν φαίνεται ότι η καύση, αρχίζει να αυξάνεται, τελευταία και στην Ελλάδα.

[Η προτίμηση για καύση στις δυτικές κοινωνίες μπορεί να διαβαστεί ως σύμπτωμα της κρίσης του δυτικού νεωτερικού και μετανεωτερικού παραδείγματος: Στη μετανεωτερικότητα: Το υποκείμενο είναι ναρκισσιστικό, αυτοεπιτηρούμενο, ατομοκεντρικό (Byung-Chul Han).

Η συλλογική μνήμη αποδυναμώνεται, ενώ οι παραδοσιακοί κοινωνικοί δεσμοί χάνουν το βάρος τους. 

Ο θάνατος γίνεται ατομική υπόθεση, χωρίς κοινωνική ή εθνική διάσταση: η καύση αντικατοπτρίζει σε συμβολικό επίπεδο, αυτή την πλήρη εξατομίκευση. Η αποδαφικοποίηση και η εκκοσμίκευση οδηγούν σε μια εσωτερικευμένη βιοπολιτική: το άτομο γίνεται «διαχειριστής» του δικού του θανάτου και της μνήμης που αφήνει πίσω του, σκόνη στον αέρα. Μια μνήμη χωρίς χώρο, παρά μόνο στάχτη. Κατά την αρχαία οντολογία, το σώμα είναι ο χώρος που κατοικεί το Όν. Τώρα ο χώρος γίνεται ηθελημένα και τραυματικά, στάχτη. Παρανάλωμα, του πυρός. Αντανακλά τη μετανεωτερική κρίση του υποκειμένου: αποσύνδεση από το συλλογικό και από τον τόπο.

Η καύση ως σύμπτωμα κρίσης

Η αυξημένη προτίμηση για καύση στις δυτικές κοινωνίες παραπέμπει σε μια ατομική εκδοχή του "ολοκαυτώματος", ενός ηθελημένου ατομικού ολοκαυτώματος, ως επιλογή και γούστο για την βιομηχανοποιημένη εξαφάνιση σώματος και ίχνους μνήμης, σε... μεταμοντέρνα κρεματόρια. Το μετανεωτερικό υποκείμενο αναλαμβάνει την πλήρη εσωτερίκευση της βιοπολιτικής, εφαρμόζοντας στον εαυτό του ένα ολοκαύτωμα που άλλοτε εκφράστηκε βίαια και συλλογικά, ενάντια σε έναν ολόκληρο λαό και έθνος, από μια ολοκληρωτική βιοεξουσία. Ας το κάνω μόνος μου, πια : "Η κρίση μου, ας γίνει μόδα και γούστο μου. Σιγά, μην περνάω κρίση. Η αποτέφρωση είναι εξέλιξη, πρόοδος, κλπ, κλπ, κλπ". 

Στην ατομική βιοπολιτική: το άτομο αυτοδιαχειρίζεται τον θάνατο και την μνήμη, χωρίς συλλογικό πλαίσιο. Η μνήμη και η ταυτότητα γίνονται άχρηστα ή δυσβάσταχτα βάρη. Η καύση των νεκρών ως σύμπτωμα, δεν είναι απλά μια πρακτική επιλογή αλλά είναι μια πολιτική και υπαρξιακή δήλωση : «δεν ανήκω πια πουθενά».

Από το αγροτοκτηνοτροφικό ζήτημα στην εντομοφαγία Ή «Μην φας! Έχουμε γρύλλο...»

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Είναι έκδηλο ότι η καταστροφή του πρωτογενούς παραγωγικού τομέα γίνεται με τρόπο συστηματικό και επιδοτούμενο εδώ και πολλά χρόνια. Αφορά εξίσου τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία, την μελισσοκομία. Ο αγροτικός πληθυσμός διαρκώς συρρικνώνεται. Τα χωριά αδειάζουν. Προτείνεται ο εποικισμός τους από αλλοδαπούς και αλλόθρησκους πληθυσμούς, ενώ οι πόλεις γεμίζουν ασφυκτικά.

Τίθεται λοιπόν ένα πρώτο ερώτημα τι θα αντικαταστήσει τους παραγωγούς του πρωτογενούς τομέα; Αυτό που εύστοχα περιέγραφε ο Δερμεντζόγλου σε μια πρόσφατη γελοιογραφία του: «Rooms to let, Trolls, Influencers και Entrepreneurs»;

Άλλωστε, το πραγματικό υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας είναι συγκεκριμένο. Όχι αφηρημένο και αόριστο. Είναι αυτό που διέρχεται καταρχάς από τη διατροφική αυτοσυντήρηση ενός λαού. Διότι, για να έχουμε υπαρξιακό…. Πρέπει προηγουμένως να υπάρχουμε. Να υπάρχουμε βιολογικά, δηλαδή να έχουμε «να φάμε», αλλά να υπάρχουμε και πολιτισμικά. Διότι, οι διατροφικές συνήθειες ενός λαού συνιστούν συγκροτητικό στοιχείο της κοινωνίας. Ο κάθε λαός έχει την «κουζίνα» του. Και η κουζίνα αυτή, όχι μόνο δίνει πολλές πληροφορίες για τις συνήθειες, τις έξεις, τη νοοτροπία, την σχέση με το φυσικό περιβάλλον, την γεωγραφία, την ιστορία κλπ. του συγκεκριμένου λαού, αλλά είναι βασικό συστατικό στοιχείο του πολιτισμού του. Η παγκοσμιοποίηση μεταξύ πολλών άλλων στοχεύει στην ομογενοποίηση των λαών δια της κατάργησης της κουζίνας του καθενός. Μέσα από διάφορα προσχήματα (την οικολογία, τις ασθένειες των ζώων, την ακρίβεια, την ευκολία στην πρόσβαση και κατανάλωση τροφής, τις κουλτούρες vegan κλπ.), επιχειρείται να καταργηθούν οι τοπικές διατροφικές συνήθειες με τις ιδιαιτερότητές τους.

Τίθεται λοιπόν ένα δεύτερο ερώτημα: Τι θα τρώμε; Έντομα και μεταλλαγμένα, επεξεργασμένα «τρόφιμα»; Μήπως θα φτάσουμε άραγε στην πραγματοποίηση ταινιών επιστημονικής φαντασίας, όπως η ταινία «Soylent Green» του 1973, όπου ανακύκλωναν τους νεκρούς ανθρώπους διαθέτοντάς τους στην αγορά ως τρόφιμο υψηλής θρεπτικής αξίας; Σήμερα, αυτό ακούγεται ακόμα ακραίο. Πολύ ακραίο όμως πριν από ελάχιστα χρόνια ήταν να τρως σκουλήκια και γρύλλους.

Αναζητώντας τροφή

Η πάλη

Δεύτερο τάνκερ κατέλαβαν οι ΗΠΑ στον Ατλαντικό – Συνέδραμαν οι Βρετανοί – Αντίδραση από τη Μόσχα

Και τα δύο τάνκερ που δεσμεύτηκαν, σχετίζονταν με τη Βενεζουέλα, λέει η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Κρίστι Νοέμ. Η αντίδραση της Μόσχας.

«Σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας, η ελευθερία της ναυσιπλοΐας ισχύει στην ανοικτή θάλασσα και κανένα κράτος δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει βία εναντίον πλοίων που είναι νόμιμα νηολογημένα σε άλλες δικαιοδοσίες» ανέφερε χαρακτηριστικά, το υπουργείο μεταφορών της Ρωσίας, επισημαίνοντας ότι η επιχείρηση κατάσχεσης του τάνκερ Marinera παραβιάζει το διεθνές ναυτικό δίκαιο. Το υπουργείο πρόσθεσε ότι η επικοινωνία με το πλοίο είχε διακοπεί μετά την επιβίβαση των αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων σε αυτό.

Η ανάρτηση της Κρίστι Νοέμ: «Σε δύο επιχειρήσεις που πραγματοποιήθηκαν σήμερα πριν την αυγή, η Ακτοφυλακή διεξήγαγε δύο συνεχόμενες, σχολαστικά συντονισμένες επιβιβάσεις σε δύο δεξαμενόπλοια-“φαντάσματα”, ένα στον Βόρειο Ατλαντικό και ένα σε διεθνή ύδατα κοντά στην Καραϊβική. Και τα δύο πλοία, το δεξαμενόπλοιο Bella I και το δεξαμενόπλοιο Sophia, είχαν αγκυροβολήσει τελευταία στη Βενεζουέλα ή ήταν καθ’ οδόν προς αυτή. Οι εγκληματίες του κόσμου έχουν προειδοποιηθεί. Μπορείτε να τρέξετε, αλλά δεν μπορείτε να κρυφτείτε».