Η επίσκεψη του Τζολάνι στη Μόσχα και στην Ουάσιγκτον θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως μια εκδοχή «υπαρκτού σουρεαλισμού».
Του Θέμη Τζήμα *
Η επίσκεψη του Τζολάνι στη Μόσχα και στην Ουάσιγκτον θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως μια εκδοχή «υπαρκτού σουρεαλισμού»: ο μέχρι πρότινος επικηρυγμένος επικεφαλής της Αλ Κάιντα, στη Συρία, «τόπος» σύμπτωσης της διεθνούς κοινότητας της διεθνούς κοινότητας ως προς την ομόθυμη καταδίκη του, αναβαπτισμένος πια στη διάλυση ενός κράτους και στην παράδοσή του σε ΗΠΑ, Ισραήλ και Τουρκία γίνεται δεκτός ως ο ηγέτης που θα «ξαναφέρει» τη Συρία (ποια Συρία αλήθεια;) στους «κόλπους» της διεθνούς κοινότητας.
Τα θύματα και τα εγκλήματα όχι τυχαία ξεχάστηκαν εύκολα. Όσοι τόνιζαν από καιρό ότι η Αλ Κάιντα, το Ισλαμικό Κράτος και άλλες οργανώσεις-βιτρίνα δεν στράφηκαν ποτέ εναντίον του Ισραήλ ενώ κατά βάση επιτίθονταν εναντίον Μουσουλμάνων, προβοκάροντας τον σεχταρισμό και αποδυναμώνοντας κατά βάση εχθρικά προς τις ΗΠΑ αραβό-ισλαμικά κράτη, εύκολα κατηγορούνταν ως συνωμοσιολόγοι. Τελικώς μάλλον συνωμοσίες όντως λάμβαναν και λαμβάνουν χώρα.
Στην πιο δεκτική στο σόου Ουάσιγκτον σε σχέση με τη Μόσχα, ο Αλ Τζολάνι δεν παρέλειψε να παίξει ένα μπάσκετ 1Χ1 με τον πρώην διώκτη του, επικεφαλής της CENTCOM Μπραντ Κούπερ.
Στην περίπτωση της Μόσχας θα λέγαμε ότι περισσότερο η ανάγκη (αλλά και η αδράνεια, το λάθος, η αδυναμία) γίνονται φιλοτιμία καθώς η Ρωσία οριακώς κρατιέται στην τελευταία ναυτική της βάση στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ στην περίπτωση των ΗΠΑ έχουμε τον μείζονα νικητή μαζί με το Ισραήλ και την Τουρκία στην Συρία, να καλωσορίζει τον υποτακτικό της.



