Του Δημήτρη Σαββίδη
Με απόλυτη ειλικρίνεια θέλω να μοιραστώ όσα ένιωσα παρακολουθώντας την παρουσίαση του νέου κινήματος της κυρίας Καρυστιανού.
Στο πρώτο μέρος της εκδήλωσης ξεχώρισα τον κύριο Αυγερινό. Σοβαρός, λιτός, μεστός. Χωρίς υπερβολές, χωρίς θεατρινισμούς. Με ένα απλό μπλουζάκι κατάφερε να περάσει λόγια αιχμηρά και ουσιαστικά. «Έγκλημα και τιμωρία». Ίσως μέσα σε αυτή τη φράση να συμπυκνώθηκε όλη η ουσία της εποχής που ζούμε.
Ύστερα εμφανίστηκε η κυρία Μουτσάτσου. Θυμήθηκα το παλιό βίντεο «I am Hellene», που κάποτε με είχε αγγίξει βαθιά. Από τότε όμως δεν την είχα δει να έχει ενεργή παρουσία στα κοινά. Σήμερα τη βλέπω σε πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα τόσο κρίσιμο εγχείρημα και, δυστυχώς, ένιωσα πως ήταν απροετοίμαστη — κάτι που παραδέχθηκε και η ίδια.
Για μένα, όταν καλείσαι να σταθείς μπροστά σε έναν λαό που διψά για ελπίδα, δεν αρκεί μόνο η καλή πρόθεση. Χρειάζεται προετοιμασία, ουσία, αλήθεια. Αν ακόμη και χωρίς προετοιμασία καταφέρεις να μιλήσεις στις καρδιές των ανθρώπων, να εμπνεύσεις, να ξυπνήσεις συνειδήσεις, τότε ίσως αυτό να συγχωρείται. Εμένα όμως δεν με συγκίνησε. Ίσως γιατί δεν μπόρεσα να ταυτιστώ. Ίσως γιατί βλέπω ανθρώπους να εμφανίζονται δημόσια μόνο σε προεκλογικές περιόδους και αυτό πάντα με κάνει επιφυλακτικό.
Επίσης, το πρώτο μέρος περιείχε μια μακρά εισαγωγή με τοποθετήσεις ομογενών. Και το λέω αυτό όντας κι εγώ ομογενής: δεν ήταν αυτό που περίμενα να ακούσω πρώτο. Θα ήθελα να ακουστεί πρώτα η φωνή του Έλληνα που παλεύει καθημερινά μέσα στην Ελλάδα. Του ανθρώπου που δεν βγάζει τον μήνα. Του γονιού που στερείται για να ταΐσει τα παιδιά του. Του εργαζόμενου που δουλεύει σε συνθήκες γαλέρας. Που κοιμάται και ξυπνάει μες στην εξάντληση και την ανασφάλεια. Αυτές είναι οι φωνές που σήμερα πονάνε περισσότερο. Και αυτές περίμενα να ακουστούν πρώτες.
