Του Γιάννη Τόλιου, διδάκτωρ οικονομικών-ερευνητής
Η 7χρονη Δικτατορία αποτέλεσε κρίσιμη
καμπή στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας, ενώ η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν
μια ηρωική πράξη αντίστασης της φοιτητικής νεολαίας και του ελληνικού λαού.
Οι εγχώριες αντιδραστικές δυνάμεις,
στην προσπάθεια τους να ανακόψουν την δυναμική του ριζοσπαστικού λαϊκού
κινήματος στη δεκαετία ‘60, για πραγματική δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και
πολιτιστική αναγέννηση, επέβαλαν στις 21 Απρίλη 1867, τη Χούντα των
συνταγματαρχών, με τη στήριξη των Αμερικανο-Νατοϊκών ιμπεριαλιστών. Η επιβολή
της εξυπηρετούσε ταυτόχρονα και τα γεωπολιτικά τους σχέδια στην ευρύτερη
περιοχή, εν όψει της κυοφορούμενης σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, που ξέσπασε τον
Ιούνιο 1967 με τον πόλεμο των 7 ημερών, μεταξύ Ισραήλ-Αιγύπτου.
L’ Etait se moi!
Για την εγχώρια ολιγαρχία, η Χούντα ήταν ευκαιρία έντασης της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, καθώς και τη διασφάλιση της κυριαρχίας της αστικής τάξης και των πατρόνων της. Από την πρώτη ημέρα επιβολής της Δικτατορίας, έγιναν μαζικές συλλήψεις κυρίως αριστερών πολιτών (στην ουσία κομμουνιστών δεδομένου ότι το ΚΚΕ ήταν παράνομο), με διώξεις, συλλήψεις, βασανιστήρια, φυλακίσεις, εξορίες και άγρια λογοκρισία. Στην κοινωνία επεβλήθη καθεστώς …«άκρα του τάφου σιωπή»! Οι απριλιανοί δικτάτορες (Παπαδόπουλος-Παττακός-Μακαρέζος) αυτοανακηρύχτηκαν σε «επίσημο κράτος» (L’Etait se moi!), που «έλυναν και έδεναν» σε κάθε ζήτημα. Θεμελιώδη πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες καταπατήθηκαν, ενώ απαγορεύτηκαν οι λαϊκές συγκεντρώσεις. Χιλιάδες αριστεροί αγωνιστές από την ΕΔΑ και τη Νεολαία Λαμπράκη, καθώς και άλλες αριστερές οργανώσεις και δημοκρατικούς φορείς, συνελήφθησαν και εκτοπίστηκαν στη Γυάρο, ενώ πολλοί βασανίστηκαν στο κάτεργο της Μπουμπουλίνας, μεταξύ αυτών και ο γράφων, ως μέλος τότε της «Νεολαίας Λαμπράκη» και του «Συλλόγου Εργαζομένων Μαθητών Μέσης Εκπαίδευσης» (ΣΕΜΜΕ).



.jpg)



.jpg)