Υπάρχει η δεξιά και η αριστερά των βιβλίων ιστορίας. Υπάρχει η αριστερά και η δεξιά των δικών μου αναμνήσεων. Με αφορμή τα γεύματα στης Μαριέττας, ας μιλήσουμε όσο πιο περιληπτικά, για τη δεξιά. Η δεξιά του Κωνσταντίνου Καραμανλή με το «Ε! Ε! Έρχεται!» της άφιξής του από το Παρίσι και των εγκαινίων της μεταπολίτευσης. Θυμάμαι έναν ηγέτη με στόχους, που προπορευότανε του λαού, που υποστήριζε με σθένος την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και εργάστηκε μεθοδικά έχοντας όλο το πολιτικό σύστημα της εποχής εναντίον του. Που λογάριαζε, σεβόταν τους αντιπάλους του και μιλούσε όταν είχε κάτι σημαντικό να πει. Που στεκόταν ισάξιος στους ευρωπαίους ηγέτες και έλεγε «Δεν μπορεί να βρίσκεται στην ΕΟΚ η Γερμανία που αιματοκύλησε την Ευρώπη και να λείπει η Ελλάδα, που έδωσε τα φώτα στην Ευρώπη»… Δεκαετία 70 αυτά. Θυμάμαι τη φράση «Θα σας ρίξω στη θάλασσα και θα μάθετε να κολυμπάτε» από κάποιον που άντεχε να φέρει ακέραια την ευθύνη των επιλογών του, των συνεργατών του, ακόμα και των φίλων του. Οραματιστή, πρακτικό, θερμοκέφαλο, ανοιχτόμυαλο, σκληρό και με τον εαυτό του ακόμα. «Στέγνωσα την ψυχή μου για να κυβερνήσω». Μετά θυμάμαι έναν Ράλλη. Κυρίως για μια φράση πολιτισμού, που τότε μας φαινόταν πολύ αστεία, «Δεν θέλω ΟΥ!». Που απευθυνότανε στους ίδιους τους οπαδούς της ΝΔ και καθοδηγούσε τον τρόπο που πρέπει να συμπεριφερόμαστε σε «αντιπάλους». Σε μια εποχή που έβραζαν τα αίματα των μπλε και πράσινων καφενείων και των πρασινοφρουρών στη συνέχεια. (Ήταν η ίδια εποχή που ο Λεωνίδας Κύρκος του ΚΚΕ Εσωτερικού έκλεινε με φυσαρμόνικα μια πολιτική συγκέντρωση). Έχει, όμως, νόημα να πιάσω έναν-έναν τους αρχηγούς της ΝΔ; Μπόλικοι ήταν. Οι ψηφοφόροι της παράταξης δεν είχαν κολλήματα. Με συνοπτικές, δημοκρατικές διαδικασίες ενεργούσαν. Σε γενικές γραμμές πάντως, το κόμμα εκπροσωπούσε τον κεντροδεξιό πολίτη, τον συντηρητικό, τον μετριοπαθή, που πίστευε στην ελεύθερη οικονομία, στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας. Στοιχεία που δεν τα εκτιμούσαμε στα «επαναστατικά» μας νιάτα αλλά τα αξιολογήσαμε μετά.
Κάποτε, λοιπόν, μετά από χρόνια και χρόνια διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ (με ένα διάλειμμα Μητσοτακικό) που οι της ΝΔ κυρίως παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα του σοσιαλισμού, που ξεκίνησε με όνειρα και λαμπερούς στόχους και κατέληξε σε πάρτι μασκέ που μετάλλαζε το ίδιο το dna μας, ανέλαβε η ΝΔ τη διακυβέρνηση υπό τον Κώστα Καραμανλή τον νεότερο. «Επανίδρυση» το σύνθημα και ο στόχος. Κι αν δεις το έργο προς τα πίσω... Τόσο χρήμα, εξασφάλιση και ρουσφέτι! Η επιφοίτηση του λαού για «επανίδρυση» ήταν από ιερά διαισθητική μέχρι και παρά φύση! Ο Καραμανλής σύντομα αντέδρασε ως λαγός που εμφανίζεται μπροστά του νταλίκα με αναμμένα φώτα. Όχι ότι ήταν εύκολο να σπάσεις το μπετόν με βελούδινα χεράκια… Έμεινε έκτοτε σε καναπέ υπό κατάσταση σοκ! Έκανε τη μουγκαμάρα στιλ. Θα το μετρούσα και ανθρώπινο αν δεν είχαμε τα χειρότερα… Παρέδωσε την παραεξουσία-εξουσία (ποιος τελικά κυβερνάει ετούτον τον τόπο) σε «μικρούς» που ήθελαν να γευτούν βουλιμικά, όσα οι άλλοι χόρταιναν τόσα χρόνια. Ο λαός βέβαια χτύπαγε καμπάνες… Του έδωσε και δεύτερη ευκαιρία μετά από τις πυρκαγιές στην Ηλεία (φαντάσου απόγνωση!)… Προσλήψεις και δώστου προσλήψεις. Παυλοπούλεια θάματα. Μέχρι και πριν παραδώσουν. Ενώ είχαν γνώση του μαύρου τέλους του έργου της χώρας μας. Η συνέχεια... Γιώργος Παπανδρέου «λεφτά υπάρχουν». Καστελόριζο. Λεφτά δεν υπάρχουν. Ταπί, καθόλου ψύχραιμοι και συγχρόνως ραχάτι! (τι συνδυασμό αντανακλαστικών ζήσαμε στο δράμα μας επάνω!!!). Και εμφανίζεται ο Αντώνης Σαμαράς να κυβερνήσει. Με το γνωστό ελληνικό σύστημα. Ζάππεια προς άγραν πελατείας και μεταστροφή μετεκλογική προς κατεύθυνση αληθείας. Ελληνικό έθιμο… Σαν τις μπαλωθιές. Και ξήλωμα αυτόματα του προηγούμενου μοντέλου Παιδείας (κρίμα τον αγώνα της Διαμαντοπούλου)… Κι αυτό ως έθιμο. Και μια Χρυσή Αυγή στα ντουζένια της πολιτείας. Και Βενιζέλος αλλά μπρατσέτα. Τον Αντώνη Σαμαρά, οφείλω να υπενθυμίσω, επέλεξαν οι πιστοί ενός κόμματός που ο ίδιος είχε πυροβολήσει κατάστηθα. Οφείλεις να τους σεβαστείς όσο τίποτα. Όπως οφείλει να σεβαστεί η Ν. Μπακογιάννη ότι δεν την υπολόγισαν, και μάλιστα με ακραίο τρόπο, για να της εμπιστευτούν το μέλλον της παράταξης. Του έτυχε λοιπόν η «επανίδρυση» του πλέον «νεοϊδρυθέντος» κράτους. Πριν είχαμε παράγκα. Έχει αγώνα η επανίδρυση. Κόπο, δάκρυα, γκρεμίσματα, ακυρώσεις. Δεν λειτουργεί με κουμπάκι αυτοματισμού η επόμενη σελίδα ιστορίας. Έχει και σκληρά μέτρα. Θέλει να σε νιώθει ο πολίτης κοντά του. Να τον ενημερώνεις, να του επικοινωνείς το έργο κάθε μέρα. Βρήκαν την ευκολία… Από τις ίδιες και ίδιες πηγές. Χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης. Υπάκουοι στους έξω και κουφοί στους μέσα. Πόσο να αντέξουν οι έρμες ίδιες πηγές; Μέχρι στυγνή ανεργία; Μέχρι ΕNΦΙΑ; Γεύση ματαιότητας και διαρκές ηχητικό εφέ «πρωτογενές πλεόνασμα». Οργή λαού, φωνή λαού. Αρχηγός, υπουργοί, βουλευτές; Τι παθαίνουν και δεν ακούνε; Και τι επιλογές! Σημειολογικά… Ζαγοράκης για Ευρωβουλή. Μα τον ψήφισε ο λαός!... Τι άλλοθι! Ανασχηματισμός. Βούλτεψη (Δ. Στυλιανοπούλου, κατά Πετρουλάκη) και Γιακουμάτος. Δηλαδή αυτό είχε καταλάβει ο αρχηγός ότι τους έλειπε; Μπαλτάκος σε συνομιλίες- συνεννοήσεις με Χρυσή Αυγή. Και στην προεκλογική περίοδο, συνέντευξη σε δυο γλάστρες-δημοσιογράφους μιας ΕΡΤ που έγινε ΝΕΡΙΤ και μπήκε το κομματικό νερό στ΄ αυλάκι. Βιντεάκια χωρίς ούτε οσμή ελπίδας παρά φόβου και υπερ-ενίσχυση φόβου από στόματος κνώδαλου. Τα χαρτιά υγείας θα μας πόναγαν!... Και άρνηση για κοινή συνέντευξη με τον Αλέξη Τσίπρα. Και πώς εν τέλει θα ενημερωνόμασταν οι Έλληνες; Πότε, αν όχι ακόμα και τότε, θα επικοινωνούσαν για ό,τι έπραξαν και όχι για ό.τι τους φόβιζε ότι θα πράξει ο άλλος;
Διαβάζω για τα γεύματα στης Μαριέττας. Να τους προτείνω ν΄ αφήσουν τα γεύματα και να αρχίσουν διαλογισμό. Με τη φωτογραφία του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως γκουρού τους. Να μελετήσουν, να εμβαθύνουν στις δύο περιόδους του. Έχουν να μάθουν πολλά. Να θυμηθούν από πού προήλθε ο Καραμανλής. Ήταν από τζάκι; Ν' ανοίξουν το δικό τους επάγγελμα, τόσο που κόπτονταν για το άνοιγμα των επαγγελμάτων. Το «Μητσοτακέικο» και «Καραμανλέικο» είναι φρικτά μονότονη ιστορία. Νομίζουν ότι κρατάνε κλειδιά «μαγαζιού» στα χέρια. Θλιβεροί συνέταιροι που τους προσπέρασε η εποχή. Αλληλο-μισιούνται αλληλο-υποψιάζονται, αλληλο-κατηγορούνται, αλλά συνυπάρχουν μέχρι να το κλείσουν; Ή μήπως και το κρατήσει κανέναν παιδί για να βγάζει μεροκάματο…. Μυρίζει μούχλα. Αλλάξαμε και αιώνα.
Τον εγκαινίασε ένας νέος πολιτικός με ωραίο χαμόγελο. Ο Αλέξης Τσίπρας. Ένα χαμόγελο τόσο πλατύ και ζεστό, από την είσοδο ακόμα του πελάτη, που καταφέρνει ν΄ αποσπά την προσοχή από τη χοντρή ανακαίνιση που χρειάζεται και το δικό του μαγαζί, το γεμάτο αραχνιασμένες «συνιστώσες». Κάποιος με ηγετικά χαρίσματα, καθόλου τυχαίος, που έχει μεγάλη ανάγκη γενναίας και έντιμης αντιπολίτευσης, για να στεριώσει σ' αύριο, τούτη η έρμη χώρα. Ας αφήσουν, λοιπόν, τις τακτικές των κλειστών γευμάτων. Ανοιχτά. Να τους χτυπήσει καθαρός αέρας. Δεν έχουμε περιθώρια για άλλα κρίματα. Και ζούμε γκαστρωμένες μέρες.
Υ.Γ: Προκόπης Παυλόπουλος, ως πρόταση της Αριστεράς, για Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Θα προκόψουμε!
Foto: Menelaos Myrillas / SOOC
Ανάρτηση από: http://www.protagon.gr
