Μετά το σοσιαλισμό αναμφίβολα η πιο συκοφαντημένη έννοια είναι αυτή του πατριωτισμού.
Σύμφωνα με τους δεξιούς ψάλτες της «αριστεράς» ο πατριωτισμός είναι έκφραση συνώνυμη με την υποχώρηση της ταξικότητας και της «εργατικής πολιτικής». Οι κήρυκες του ταξικισμού παραθέτουν τα εξής επιχειρήματα σ’ αυτόν το σαθρό και μετέωρο συλλογισμό τους:
■ Ο πατριωτισμός ταυτίζεται με το έθνος και την εθνική ανεξαρτησία άρα υπονοεί και τη συνεργασία των τάξεων.
■ Ο πατριωτισμός δεν έχει νόημα σήμερα διότι η χώρα μας ούσα στην ΕΕ και το ευρώ είναι ανεξάρτητη και κυρίαρχη.
■ Ο πατριωτισμός υποκρύπτει εθνικισμό και δεξιά πολιτική.
■Ο πατριωτισμός σημαίνει αφοπλισμό και παράδοση του εργατολαϊκού και αριστερού κινήματος στην άρχουσα τάξη.
Πρόκειται για επιχειρήματα που ανθούν στους κύκλους των ακαδημαϊκών διανοουμένων οι οποίοι πατούν στο έδαφος ενός κούφιου κοσμοπολιτισμού «είμαστε πολίτες του κόσμου» και υπονομεύουν σοβαρά τις αναγκαίες γέφυρες που πρέπει να έχει η αριστερά με το λαό μιας χώρας και εν προκειμένω με το λαό και τη νεολαία μας.
Όλες αυτές οι φαντασμαγορικές θεωρίες αφαίρεσαν ηθικοπολιτικά όπλα από την «αριστερά του ΕΑΜ» και άνοιξαν – συνειδητά ή ασυνείδητα- τον δρόμο για τη γέννηση και ανάπτυξη του εθνικισμού και των φασιστικών ιδεών που καπηλεύονται. Περιλαμβάνει η έννοια της πατρίδας όσους σήμερα συνεργάζονται με τους «ξενομπάτες» Ευρωπαίους και Αμερικανούς; Όσους απεργάζονται δεινά για ντόπιους και ξένους εργάτες; Για όσους ξεπουλάνε τόπο και ανθρώπους για ένα κομμάτι ψωμί; Φυσικά όχι. Και προσφέρουν πολύ κακή υπηρεσία όσοι στ’ όνομα της καθαρής τάξης προσφέρουν τη θολή πατρίδα βορά στον καραδοκούντα εθνικισμό, τη μισαλλοδοξία και το φασισμό.■ Ο πατριωτισμός ταυτίζεται με το έθνος και την εθνική ανεξαρτησία άρα υπονοεί και τη συνεργασία των τάξεων.
■ Ο πατριωτισμός δεν έχει νόημα σήμερα διότι η χώρα μας ούσα στην ΕΕ και το ευρώ είναι ανεξάρτητη και κυρίαρχη.
■ Ο πατριωτισμός υποκρύπτει εθνικισμό και δεξιά πολιτική.
■Ο πατριωτισμός σημαίνει αφοπλισμό και παράδοση του εργατολαϊκού και αριστερού κινήματος στην άρχουσα τάξη.
Πρόκειται για επιχειρήματα που ανθούν στους κύκλους των ακαδημαϊκών διανοουμένων οι οποίοι πατούν στο έδαφος ενός κούφιου κοσμοπολιτισμού «είμαστε πολίτες του κόσμου» και υπονομεύουν σοβαρά τις αναγκαίες γέφυρες που πρέπει να έχει η αριστερά με το λαό μιας χώρας και εν προκειμένω με το λαό και τη νεολαία μας.
Το ΚΚΕ ηγήθηκε του εθνολαϊκού ξεσηκωμού ενάντια στο Γερμανοφασίστα κατακτητή και βγήκε από τα στενά σύνορα μιας πολιτικής σέχτας όταν πήρε την ηγεμονική πρωτοβουλία να βγει μπροστά για λευτεριά και ανεξαρτησία. Αν δεν ολοκλήρωσε το σκέλος της «λαοκρατίας» δεν είναι γιατί έφερε την εργατική τάξη να ηγείται της αντίστασης αλλά γιατί δεν είδε την αλλαγή του πολιτικού καιρού με την αγγλική επέμβαση. Γιατί έτρεφε αυταπάτες για το ρόλο των ξένων και λίγες προσδοκίες στο σύνθημα «να στηριζόμαστε, βασικά, στις δυνάμεις μας».
Σήμερα την πατρίδα, δηλαδή τους ανθρώπους του μόχθου, την παραγωγή και τον πολιτισμό δεν τον υπερασπίζονται παλιοί και νέοι τροϊκανοί, παλιοί και νέοι διαχειριστές της εξουσίας ανεξάρτητα από το «σε ποιο θεό πιστεύουν».
Την πατρίδα υπερασπίζεται εκείνο το πολιτικό ρεύμα και οι άνθρωποί του που κοιτάνε στα μάτια τον ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους υπηρέτες του και λένε «όχι» στο ξεπούλημα και την υφαρπαγή.
Μπορεί πρόσκαιρα και αποπροσανατολιστικά στην πατρίδα και την εξάρτηση ν’ αναφέρονται δημαγωγοί και καιροσκόποι ακόμα και πολιτικά μορφώματα της οπισθοδρόμησης και της κούφιας «ελληνολογίας».
Η πράξη όμως είναι το κριτήριο της αλήθειας και το αλεξικέραυνο της καταιγίδας. Και η πράξη αποδείχνει πως ένας μικρός πυρήνας αριστερών κρατάει σήμερα την πλάστρα φωτιά αναμμένη και τον αντιιμπεριαλισμό άσβεστο. Αυτή η σπίθα που χρειάζεται για ν’ ανάψει πυρκαγιά στον κάμπο και να σαρωθούν όλα τα κακά τέρατα.
Ως τότε μας οδηγεί η φωνή του Μπελογιάννη «θα υπερασπιζόμαστε την πατρίδα ακόμα και με τη ζωή μας».
Ανάρτηση από: http://www.m-lkke.gr
