Του Αλέκου Μιχαηλίδη
Εγώ με τις ιδέες μου
κι εσείς με τα λεφτά σας,
νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά δικά σας,
δε θέλω την κουβέντα σας
ούτε τη γνωριμιά σας.
κι εσείς με τα λεφτά σας,
νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά δικά σας,
δε θέλω την κουβέντα σας
ούτε τη γνωριμιά σας.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ
Σε εκδήλωση που διοργάνωσαν το ΚΕΒΕ και το Τουρκοκυπριακό Εμπορικό Επιμελητήριο με θέμα «Το όραμα για την οικονομία της Κύπρου μετά τη λύση», μίλησε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και ο Μουσταφά Ακιντζί, 12 μέρες πριν την 41η επέτειο της τουρκικής εισβολής.
Πέραν των γνωστών, περί διζωνικής «λύσης» που «θα εξαλείψει τους φόβους του παρελθόντος» (συνέχεια δημιουργούν ονομασίες της κατοχής), ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναφέρθηκε εκτενώς, όπως προϋπέθετε και ο τίτλος της εκδήλωσης, στην ανάπτυξη που θα έρθει και θα γεμίσει ευρώ (ή τουρκικές λίρες) τις τσέπες των Κυπρίων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
Μέσα στη νεκρή ζώνη, στο Λήδρα Πάλλας, ο Πρόεδρος επεσήμανε ότι «μια τέτοια λύση θα διασφαλίζει την πλήρη αξιοποίηση των μεγάλων δυνατοτήτων και προοπτικών για οικονομική ανάπτυξη, για όλους τους Κυπρίους, αφού ο συνδυασμός πολιτικής και οικονομικής ασφάλειας και σταθερότητας, η ιδιότητα του κράτους μέλους της ΕΕ καθώς και η ανακάλυψη αποθεμάτων φυσικού αερίου στη βάση της Λεβαντίνης θα υπερτονίσουν τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της Κύπρου που πηγάζουν από τη γεωγραφική της θέση και το γεωστρατηγικό της ρόλο», σημειώνοντας ότι αυτά θα έχουν ως αποτέλεσμα τη σημαντική βελτίωση του επενδυτικού κλίματος, την προώθηση σε διεθνείς αγορές, την ενθάρρυνση τομέων της οικονομίας που τώρα αντιμετωπίζουν προβλήματα, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και τη δραστική αντιμετώπιση της ανεργίας, την αύξηση του τουρισμού, την ανάπτυξη έργων υποδομής και έργων ανοικοδόμησης, όπως στα Βαρώσια, καθώς και την περαιτέρω ανάπτυξη του τομέα της ναυτιλίας με τη χρήση τουρκικών λιμανιών τα οποία θα ανοίξουν για τα υπό κυπριακή σημαία πλοία μετά τη λύση του Κυπριακού.
Υπενθύμισε δε ότι σύμφωνα με μελέτες του ΚΕΒΕ και άλλων οργανισμών, υπολογίζεται ότι με μια λύση του Κυπριακού το ΑΕΠ της Κύπρου θα διπλασιαστεί σε 20 χρόνια, ενώ σημείωσε ότι η επίλυση του κυπριακού προβλήματος «αναμφίβολα θα αναβαθμίσει το ρόλο μας στις ενεργειακές εξελίξεις στην περιοχή». Ζήτησε βέβαια τη στήριξη της επιχειρηματικής κοινότητας «ώστε να μη χαθεί αυτή η ευκαιρία».
Ο κύριος Ακιντζί, στο ίδιο κλίμα αλλά πιο ξεκάθαρος όσον αφορά τη στόχευση της προπαγάνδας περί οικονομικής άνθησης μετά τη λύση, δήλωσε ότι «η σύγκλιση των δύο οικονομιών όχι μόνο θα ενισχύσει τη λαϊκή υποστήριξη στην όποια λύση αλλά θα επιτρέψει να προωθηθούν συνέργειες, αποκαλύπτοντας τη κρυμμένη δυναμική η οποία για μεγάλο χρονικό διάστημα παραμένει αναξιοποίητη λόγω της πολιτικής κατάστασης», σημειώνοντας ότι το όραμα για την οικονομία της Κύπρου θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη την ευημερία όλων των Κυπρίων, ανεξαρτήτως κοινοτικής προέλευσης, μιλώντας για «εταίρους» που κάθονται απέναντί του στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Συνέχισε, αναφερόμενος στο νερό, στους υδρογονάνθρακες, στον τουρισμό και στη… μείωση των στρατιωτικών δαπανών.
Ο πρόεδρος του ΚΕΒΕ και ο πρόεδρος του τ/κ εμπορικού επιμελητηρίου, συμφώνησαν, εμμέσως πλην σαφώς, πως το «μομέντουμ» δεν πρέπει να χαθεί γιατί οι Κύπριοι θα στερηθούν τα οικονομικά οφέλη της επικείμενης «λύσης». Αυτό είναι το ζήτημα, τα οικονομικά οφέλη.
Πριν καταθέσουμε τη δική μας ταπεινή άποψη, να σημειώσουμε ότι η όλη εκδήλωση διεξήχθη στο πλαίσιο του προγράμματος «Leading by Example», το οποίο συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ουδέν σχόλιο.
Τέρμα τα δημοσιογραφικά. «Σ’ αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί», λέει ένα παλιό άσμα. Ομολογούμε ότι μας εξοργίζει περισσότερο η ρητορική περί ανάπτυξης μετά τη λύση, παρά η ρητορική του «λύση τώρα» ή του «διζωνική τώρα». Είναι κάπως εξωφρενικό, 41 μόλις χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων, να προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο πως πρέπει να λυθεί το Κυπριακό για να μη χαθεί η ευκαιρία για οικονομική άνθηση. Πολύ εξωφρενικό.
Μπορεί να είμαστε εμείς οι τρελοί. Μπορεί να περνούν λεφτά μπροστά στα μάτια μας και να μην τα βλέπουμε επειδή μας τυφλώνει το παρελθόν και οι φόβοι του. Μπορεί να βρίσκεται μπροστά μας η επούλωση ΚΑΙ της οικονομικής κρίσης, μαζί με τα άλλα, και να την αρνιόμαστε γιατί είμαστε θολωμένοι επειδή τάχα έγινε εισβολή το 1974 και τη στιγμή που συνεχίζεται η παράνομη κατοχή των χωριών των γιαγιάδων και των μανάδων μας ασχολούμαστε με την προσφυγιά, τον εποικισμό, τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μπορεί απλώς να είμαστε και προκατειλημμένοι απέναντι στον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ο οποίος θέλει το καλό του τόπου, πιστεύει όντως πως η «λύση» θα φέρει ανάπτυξη, θέσεις εργασίας, επενδύσεις, επιχειρηματικές εκρήξεις, ευκαιρίες κλπ κλπ.
Κι όμως, επειδή όλα τα επιχειρήματα περί βιώσιμης λύσης τύπου ΔΔΟ είναι καταδικασμένα να αποτύχουν, στρατολογούν, οι αθεόφοβοι, εν μέσω οικονομικής κρίσης, τα πιο πάνω. Επιχειρούν να πείσουν τον κόσμο, που δεν τα βγάζει πέρα, ότι μετά τη λύση θα πλουσιέψει, θα έχει λεφτά και με το παραπάνω, θα γεμίσουν οι τσέπες του εκατομμύρια. Ε, δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό, κάποιος μας κάνει πλάκα.
Είμαστε σε οριακά σημεία. Συζητάμε για κατεχόμενα εδάφη, λες και είναι στρέμματα προς πώληση, δεν λέμε κουβέντα για τους πρόσφυγες, για τις περιουσίες τους, αλλά όλα θα φαίνονται αγγελικά μετά τη λύση. Μα ποιά λύση; Καταλαβαίνουν, έχουν αντίληψη της πραγματικότητας, η οποία φωνάζει για 200.000 πρόσφυγες, για 37% κατεχόμενων εδαφών, για εποίκους, για εγγυήσεις; Κατανοούν ότι είναι προκλητικό να αραδιάζουν λόγια βαριά περί δισεκατομμυρίων και επενδύσεων, τη στιγμή που μανάδες θάβουν ακόμα τους αγνοούμενους γιους τους, τη στιγμή που γεννιούνται ακόμα πρόσφυγες; Θα συνεχίσουν για καιρό να αγνοούν επιδεικτικά την αλήθεια αυτού του τόπου και αυτού του λαού; Αν είναι δυνατόν, 12 μέρες πριν την 41η επέτειο…
«Παίρνεις την αλήθεια μου και μου την κάνεις λιώμα
απ’ το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα.»
απ’ το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα.»
Υ.Γ. Κι αφού αγνοούν την αλήθεια, ας μην στέλνουν τις ομιλίες τους προς δημοσίευση, ας μην καλούν τα ΜΜΕ γιατί προκαλούν τον κόσμο. Πού να καταλάβουν ότι κάποιοι, μέσα στη σαπίλα της κοινωνίας, ούτε επενδύσεις θέλουμε, ούτε μετοχές, ούτε κεφάλαια, ούτε εκατομμύρια, ούτε επενδυτές, παρά μόνο να καταφέρουμε μια μέρα να ανάψουμε το καντήλι της γιαγιάς της Ελεγκούς στον Καραβά, να κάτσουμε λίγη ώρα στο μπαλκόνι της γιαγιάς της Σοφούλας που βλέπει το βουνό, πριν κατεβούμε στο χωράφι με τις λεμονιές και βαδίσουμε στο Μάρε Μόντε για μια τελευταία βουτιά; Μετά, ας ξεψυχήσουμε. Ψυχή βαθιά…
Ανάρτηση από: https://antistasitwra.wordpress.com
