Του Διονύση Σκλήρη
Μοιράζομαι μαζί σας μια συνέντευξη για την καθημερινή ζωή στην Κούβα, που έλαβα από τον καθηγητή Τάκη Πολίτη, ο οποίος ζει και εργάζεται εκεί.
Πώς αντιμετωπίζουν οι Κουβανοί τον αποκλεισμό;
Ο Τάκης Πολίτης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και προσκεκλημένος καθηγητής στο Universidad Central «Marta Abreu» de Las Villas στη Σάντα Κλάρα, αναπτύσσει στο «Βήμα» τηλεφωνικά από την Κούβα την κατάσταση που επικρατεί:
«Μετά τον αποκλεισμό του Ιανουαρίου, προτεραιότητα είναι να αντεπεξέλθει η χώρα στις ενεργειακές απαιτήσεις. Επιχειρείται κάλυψη των αναγκών με κουβανικό αργό πετρέλαιο και φωτοβολταϊκά. Για τα τελευταία υπάρχει ενίσχυση από την Κίνα. Όλα αυτά φτάνουν για ένα μικρό ποσοστό των αναγκών. Από τον Ιανουάριο έχει φτάσει μόνο ένα πετρελαιοφόρο στην Κούβα, ρωσικό, στις 30 Μαρτίου. Ως προς την ανθρωπιστική βοήθεια, συνδράμει το Μεξικό με την έκτη αποστολή τροφίμων και φαρμάκων να έχει φτάσει πριν από δύο εβδομάδες, ενώ αυτή την εβδομάδα έφτασε κινεζικό πλοίο με 16.000 τόνους ρύζι. Οι ΗΠΑ, ωστόσο, έχουν παγώσει την προμήθεια πετρελαίου από το Μεξικό.
Το οξύ ενεργειακό πρόβλημα έχει πολλές αρνητικές συνέπειες. Τα πανεπιστήμια υιοθέτησαν την εξ αποστάσεως εκπαίδευση, καταργήθηκαν δρομολόγια υπεραστικών λεωφορείων ενώ κάποιες υπηρεσίες δε λειτουργούν. Εργαζόμενοι δεν μπορούν να μεταβούν στην εργασία τους επειδή πολλές τοπικές συγκοινωνίες έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους.
Όμως η μακροχρόνια πίεση δημιουργεί και επινοητικότητα. Επίσης, οι Κουβανοί έχουν ανεπτυγμένη συλλογική συνείδηση. Η αλληλεγγύη είναι εμφανής στην καθημερινή ζωή. Λ.χ. επειδή στο νοσοκομείο της Σάντα Κλάρα οι καθαριστές δεν μπορούν να μετακινηθούν – και για αυτό έχουν αναλάβει άλλες εθελοντικές εργασίες στον τόπο διαμονής τους –, εργαζόμενοι σε άλλους φορείς ανέλαβαν εθελοντικά το έργο. Καθηγητές από τη σχολή μου πάμε στο νοσοκομείο για να το καθαρίσουμε κάθε τρίτη Δευτέρα. Άλλες μέρες πάνε άλλοι συνάδελφοι από άλλες σχολές. Παρόμοιες πρακτικές είναι αδιανόητες στον δυτικό κόσμο. Στην Κούβα ένας πρύτανης πανεπιστημίου μπορεί μια μέρα να είναι καθαριστής στο νοσοκομείο ή μια άλλη να εργάζεται στα χωράφια με γλυκοπατάτες, χωρίς καμία έπαρση ότι εγώ είμαι καθηγητής πανεπιστημίου και δεν μπορώ να κάνω τέτοιες δουλειές.
