Λίγες ημέρες προτού ο Μανώλης Γλέζος βάλει το ξαφνικό ερώτημα του για «το που θα βρεθούν τα λεφτά» για να πραγματοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις εξαγγελίες του, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έδινε συνέντευξη στην «Ελλάδα» στις 25/10, συνέντευξη που τουλάχιστον τα βασικά και πιο αιχμηρά της σημεία αναδημοσιεύτηκαν στα κυριότερα ΜΜΕ και σχολιάσθηκαν ποικιλοτρόπως.
Θέλοντας προφανώς να τονίσει και να ξαναθυμίσει την «αριστερή» του τοποθέτηση, ξεκαθάρισε ότι θα υπάρξει σύγκρουση και ρήξη με τις επιλογές της Γερμανίας και της ΕΕ, αφού τα πρώτα μέτρα μιας αριστερής κυβέρνησης θα είναι «η ακύρωση των μνημονίων, η διαγραφή του χρέους, ή τουλάχιστον του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους του, η διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων και η επιστροφή του κατοχικού δανείου, η κατάργηση της προκλητικής φοροασυλίας του μεγάλου πλούτου και του μεγάλου κεφαλαίου, στο πλαίσιο μιας δίκαιης και βιώσιμης φορολογικής μεταρρύθμισης και η εθνικοποίηση των τραπεζών».
Αυτά τα «πρώτα μέτρα» μιας αριστερής κυβέρνησης καταλαμβάνουν με το ζόρι 150 περίπου λέξεις, έναντι 930 περίπου λέξεων συνθηματολογικού και γενικόλογου χαρακτήρα χωρίς ουσία. Τα πρώτα μέτρα, (διαγραφή χρέους μαζί με τις πολεμικές επανορθώσεις - επιστροφή κατοχικού δανείου και η φορολόγηση των πλουσίων) φαίνεται να απαντούν προκαταβολικά στον Γλέζο και σε κάθε κακόπιστο για το «που θα βρεθούν τα λεφτά», αφού σύμφωνα με τον Π.Λαφαζάνη, «θα ανακουφίσουν τον προϋπολογισμό και ειδικά από το μεγάλο βάρος των τοκοχρεωλυσίων», ενώ η εθνικοποίηση των τραπεζών θα είναι προφανώς η βάση «για μια στοχευμένη σεισάχθεια των ιδιωτικών δανείων και μια νέα αναπτυξιακή πιστωτική πολιτική».
Λεφτά υπάρχουν λοιπόν!
Αρκεί να έχουμε το θάρρος να συγκρουσθούμε, να έρθουμε σε ρήξη, να απαιτήσουμε όσα μας έκλεψαν, όσα μας άρπαξαν, όσα και ότι κατέστρεψαν οι γερμανοί κατακτητές.
Εκείνο που κάνει εντύπωση στις διακηρύξεις Λαφαζάνη, είναι η απουσία δύο μέτρων. Το πρώτο είναι η αναζήτηση και επιστροφή των κεφαλαίων που φυγαδεύτηκαν και περιγράφονται στη λίστα Λαγκάρντ, ή τουλάχιστον η φορολόγηση τους, που θα ήταν κι αυτή μια σοβαρή ανακούφιση του προϋπολογισμού. Το δεύτερο είναι η υπόσχεση του ΣΥΡΙΖΑ για επαναφορά του ύψους των μισθών και συντάξεων στα προ μνημονίων επίπεδα. Φαίνεται και τα δύο σαν να «ξεχάστηκαν», η παράλειψη τους όμως έχει τη σημασία της.
Σύμφωνα με τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου «στις τελευταίες εκλογές οι μισθωτοί και οι άνεργοι πολώθηκαν ισχυρά όχι προς την Ακροδεξιά, αλλά προς την Αριστερά» (βλ. Φασισμός και «επικίνδυνες τάξεις», ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 6/10/2013).
Οι χαμηλόμισθοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι λοιπόν, είναι σίγουροι. Αυτοί στην πλειοψηφία τους ψήφισαν Αριστερά και θα την ξαναψηφίσουν γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή. Και θα συνεχίσουν να την υποστηρίζουν σαν κυβέρνηση, ακόμη και με την αθέτηση της υπόσχεσης για επαναφορά του βασικού μισθού και των συντάξεων, στα προ μνημονίων επίπεδα. Έχουν συνηθίσει τις θυσίες και θα συνεχίσουν να τις υπομένουν αγόγγυστα, ελπίζοντας σ’ ένα καλύτερο μέλλον.
Στόχος τώρα είναι η «μεσαία τάξη», τα υψηλότερα εισοδήματα, αλλά και οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες.
Άλλωστε τη μεσαία τάξη στοιχειώνει η υπόθεση του κατοχικού δανείου και των πολεμικών επανορθώσεων, όπως και της ΑΟΖ (που κι αυτή παραλείπεται στη συνέντευξη του κ. Λαφαζάνη, τυχαίο; μάλλον όχι). Οι συζητήσεις αυτές γίνονται κυρίως στο Διαδίκτυο κι όχι στα λεωφορεία και στις ουρές του ΙΚΑ όπου στριμώχνεται ο λαουτζίκος. Στη μεσαία τάξη απευθύνονται οι λεονταρισμοί του κ. Λαφαζάνη, κι όχι στον φτωχό εργαζόμενο λαό που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί και νοιάζεται ο «αριστερός» κ. Λαφαζάνης.
Τα μεσαία στρώματα, δεν είναι συμπαγής κοινωνική τάξη κι ούτε πρόκειται ποτέ να γίνουν. Ειδικά για την Ελλάδα, το μόνο συνεκτικό στοιχείο των επιμέρους και διαφορετικών συμφερόντων τους, ήταν και εξακολουθούν να είναι οι πελατειακές σχέσεις που ανέπτυσσαν με τα εκάστοτε κυβερνώντα κόμματα. Έτσι όμως, η οποιαδήποτε συμμαχία ήταν εξαιρετικά ασταθής, καθώς τα μεσοστρώματα μετατοπίζονταν εκλογικά, ανάλογα με τις απαιτήσεις, ή τα θιγόμενα μικροσυμφέροντα τους, δίνοντας την εξουσία πότε στο ΠΑΣΟΚ και πότε στη ΝΔ.
Οπωσδήποτε,η συμμαχία των εργαζομένων με ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, κυρίως μεσαία, είναι απαραίτητος όρος μιας πραγματικά δημοκρατικής, προοδευτικής και φιλολαϊκής διακυβέρνησης. Άλλωστε, η αδυναμία της Αριστεράς στη μεσοπολεμική Ευρώπη να συγκροτήσει μιαν τέτοια συμμαχία, ήταν αυτή που άνοιξε το δρόμο των μεσοστρωμάτων προς τον φασισμό. Όμως η συμμαχία αυτή δεν μπορεί να στερεωθεί σε ψέματα και απατηλές υποσχέσεις.
Διότι, η απαίτηση των πολεμικών επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου, μπορεί πραγματικά να ευοδωθεί, μπορεί όμως και όχι, μιάς και θα πρέπει να υπάρξουν αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων και οργανισμών, μια χρονοβόρα και επίπονη διαδικασία. Τα χρέη όμως και τα προβλήματα της οικονομίας και του λαού είναι σημερινά, άμεσα και επιτακτικά και απαιτούν δραστικές λύσεις. Κρύβοντας το πρόβλημα και υποσχόμενος ψεύτικους παραδείσους, η Αριστερά κατρακυλά στο επίπεδο του ΠΑΣΟΚ και του Γ.Παπανδρέου. Προετοιμαζόμενος για την εξουσία, ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνει από το κουκούλι της επανάστασης και μετασχηματίζεται σε γνήσιο συντελεστή του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης.
Αυτός είναι κι ο λόγος που ξεχνιέται και η λίστα Λαγκάρντ, καθώς αυτή περιλαμβάνει πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες. Η «παράλειψη», κοινώς θάψιμο της λίστας, είναι ένα ακόμη εισιτήριο για την ανοχή του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου σε μιαν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Έτσι, η βιασύνη του κ. Λαφαζάνη κι ολόκληρης της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να κλείσει όπως όπως συμμαχία με τα μεσαία στρώματα και να μετατοπιστεί σε πιο «κεντρώες» θέσεις, προκειμένου να κυβερνήσει, είναι επικίνδυνη γιατί αυτή η συμμαχία και η κυβέρνηση που θα προκύψει θα βρίσκεται κάτω από την πίεση των διαθέσεων και των συμφερόντων αυτών των στρωμάτων.
Το χειρότερο όμως είναι, ότι θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη παθητικότητα τα φτωχά λαϊκά στρώματα, που θα δούνε για μιαν ακόμη φορά τις ελπίδες τους να συντρίβονται.
Τελικά, ο Μεγάλος Αλεξανδρινός είχε δίκηο.
Είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία!
