«Χωρίς σύνορα»: είναι ψεύτικα ή μήπως υπάρχουν;

Του Andrea Zhok

Ενόψει των γεγονότων στη Θέουτα, οι προοπτικές «χωρίς σύνορα» έχουν επανεμφανιστεί, μεταξύ άλλων.

Το «χωρίς σύνορα» αναφέρεται σε μια σειρά ιδεών σύμφωνα με τις οποίες η κατάργηση των συνόρων μεταξύ κρατών θα ήταν σωστή, καλή και μια αποζημίωση για την εκμετάλλευση των δυτικών αποικιών.

Αυτές οι τρεις ιδέες έχουν αποτύχει.

1) Η ιδέα ότι η κατάργηση των συνόρων θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να βελτιώσει τη δικαιοσύνη είναι παράλογη. Τα σύνορα μεταξύ κρατών δημιουργούνται για να ορίσουν τις περιοχές δικαιοδοσίας στις οποίες ισχύουν οι νόμοι ενός κράτους. Χωρίς σύνορα, δεν θα γνωρίζαμε αν θα έπρεπε να εφαρμοστεί στο Βιτέρμπο η ιταλική, η κινεζική ή η σουδανική νομοθεσία.
Το αποτέλεσμα της κατάργησης των συνόρων θα ήταν η μη εφαρμογή του νόμου και, ως εκ τούτου, θα επικρατούσε η κυριαρχία του ισχυρότερου.

2) Μερικοί άνθρωποι βλέπουν την κατάργηση των συνόρων απλώς ως μια αυτόματη άδεια για καθολική κινητικότητα, ελεύθερη είσοδο σε κάθε χώρα. Αλλά κάθε σύστημα δημόσιων υπηρεσιών (οδικές υποδομές, ανακούφιση για τους άπορους, νοσοκομειακές υπηρεσίες, υποχρεωτική εκπαίδευση, καθαρισμός δρόμων, υπηρεσίες ασφαλείας κ.λπ.) παρέχεται με βάση τις παρελθούσες ανάγκες, για έναν δεδομένο αριθμό ατόμων (ιθαγένεια) και με βάση τις συνεισφορές αυτών των πολιτών με την πάροδο του χρόνου (φόροι). Η παροχή αυτών των υπηρεσιών έχει περιθώρια ελαστικότητας, αλλά όχι άπειρα. Οι μετακινήσεις πληθυσμού που αλλοιώνουν σημαντικά τις ανάγκες διαταράσσουν τις δημόσιες υπηρεσίες.
Το αποτέλεσμα της απεριόριστης διασυνοριακής κινητικότητας θα ήταν απλώς η εξαφάνιση των δημόσιων υπηρεσιών (η ώθηση για την ιδιωτικοποίησή τους).

Στη “βρώμικη συμμαχία” κατά της Ισπανίας και ο Μητσοτάκης

Σε όλες τις μεγάλες μεταναστευτικές κρίσεις, όπως μεταξύ άλλων το 2016 και το 2020 στην Ελλάδα, οι πολιτικές ηγεσίες σχεδόν όλων των κρατών – μελών της ΕΕ και οι Βρυξέλλες, έσπευσαν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους προς τις χώρες που δέχονταν τα μεταναστευτικά – προσφυγικά τσουνάμι.

Τώρα, στην περίπτωση της Ισπανίας, τη στιγμή που ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός της, Πέδρο Σάντσεθ, έκανε λόγο για “εισβολή” από το Μαρόκο, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι το μεταναστευτικό κύμα εργαλειοποιείται από γεωπολιτικά συμφέροντα, σειρά ευρωπαϊκών κυβερνήσεων εγκατέλειψε κάθε έννοια ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, και εστράφη κατά του Σάντσεθ. Ο τελευταίος, εκτός των άλλων, καλλιεργεί το πολιτικό προφίλ του ηγέτη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, ενώ επανειλημμένως έχει βρεθεί στο στόχαστρο του Τραμπ και του Νετανιάχου.

Στην “παρέα” των Ευρωπαίων που γύρισαν την πλάτη στον “εταίρο” Ισπανία, εντάχθηκε πρόθυμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην αγωνιώδη προσπάθειά του, προεκλογικά, να ψαρέψει ψήφους στα θολά νερά του χώρου δεξιότερα της δεξιάς και της ακροδεξιάς, αλλά πρωτίστως να σταματήσει τις διαρροές της Νέας Δημοκρατίας προς την κατεύθυνση του Αντώνη Σαμαρά. Ο Κ. Μητσοτάκης, η κυβέρνηση του οποίου, επί επταετίας της, έχει κάνει οργανωμένη “εισαγωγή” εκατοντάδων χιλιάδων “νόμιμων” φτηνών εργατικών χεριών – μεταναστών.

Παρά τους πολιτικάντικους αριβισμούς Μητσοτάκη και άλλων κυβερνήσεων της ΕΕ, τα όσα πρωτοφανή συνέβησαν αυτές τις ημέρες στον θύλακο της Ισπανίας στη βόρειο Αφρική, Θέουτα, πρέπει να αποτελέσουν ένα ακόμη μάθημα για την Ελλάδα, η οποία σε περίπτωση κρίσης, είναι πολύ πιθανόν να βρεθεί για μια ακόμη φορά εγκαταλειμμένη από τους Ευρωπαίους “εταίρους” της.