Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

Μάλλον στραβά αρμενίζουμε

Σεβ. Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος
Σίγουρα δέν εναι στραβός ὁ γιαλός. μες εμαστε πού ρμενίζουμε στραβά. Προσπαθῶ νά καταλάβω πς τελικά σάλεψε ὁ νος μας καί τά ατονόητα τά διαγράψαμε πό τήν ζωή μας.
Μέχρι τώρα θεωρούσαμε ατονόητο τό πόσο δύσκολο εναι να παιδί νά μεγαλώσει χωρίς μάνα. ναπτύξαμε μάλιστα μιά λόκληρη ψυχολογική ποστήριξη πρός μία τέτοια κατεύθυνση.
Ετε ἡ μάνα φευγε πό τήν ζωή, ετε γκατέλειπε τήν οκογένεια της, ἡ θέση τοῦ πατέρα ταν πολύ δύσκολη. χι σπάνια ὁ πατέρας ναζητοσε μιά λλη μάνα γιά τά παιδιά του καί ξαναπαντρευόταν μιά λλη γυνακα γιά νά τήν βάλει στή θέση τς μάνας.
Δικαιολογημένα ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. γνάτιος τοτες τίς μέρες λεγε: «πορῶ πς σκέπτονται κάποιοι τι εναι δυνατόν νά μεγαλώσουν παιδιά πού θά στερηθον τή λέξη καί τό πρόσωπο τς μητέρας. Ποιός εναι ατός πού μπορεῖ νά νομοθετήσει τι να παιδί θά μεγαλώσει χωρίς μάνα, ταν λοι ξέρουμε τί σημαίνει μάνα στήν ζωή μας. Ατό ξεπερνᾶ τήν λογική μου. Καλός ὁ ἐκσυγχρονισμός καί οἱ μοντέρνες δέες, λλά κάπου χρειάζεται να ριο.»
Σέ ατό τόν προβληματισμό τοῦ Σεβασμιωτάτου θέλω νά παντήσουν λοι οἱ βουλευτές τν πολιτικν κομμάτων, θέλω νά τόν ξιοποιήσουν οἱ Βουλευτές τοῦ ΣΥΡΙΖΑ πού δικαιολογημένα ντιδρον, θέλω νά παντήσουν ὁ κ. Βενιζέλος καί ἡ κ. Μπακογιάννη πού πίστευα τι δέν τούς χει λείψει ὁ κοινός νος.
Δέν μιλῶ γιά τό ΠΟΤΑΜΙ γιατί τό βλεπα πάντα θολό. Θθελα νά μοῦ ἀπαντήσουν ν μιά τέτοια νομοθεσία συνιστᾶ ἐκσυγχρονισμό καί πρόοδο ἤ ἐπιστροφή στήν βαρβαρότητα. Στήν ποχή πού ὁ ἄνθρωπος θεωρετο res, ντικείμενο δηλαδή καί χι πρόσωπο.
Σέ μιά ποχή πού κόπτονται πολλοί γιά τά νθρώπινα δικαιώματα δέν πάρχουν βουλευτές πού νά σκεφθον τά δικαιώματα τν παιδιν, ατν τν θώων πλασμάτων;
Ποιός μς δωσε τό δικαίωμα νά τά περιφρονομε τόσο βαθειά καί νά τά χρησιμοποιομε γιά νά μαζέψουμε ψήφους ἤ γιά νά παραστήσουμε τούς μοντέρνους;
Ποῦ εναι ἡ περίφημη «Παγκόσμια μέρα τοῦ Παιδιο;» Γιά νά κανοποιήσουμε μιά μερίδα νθρώπων, γιά νά νιώσουν ατοί πιό φυσιολογικοί πρέπει νά θυσιάσουμε τά παιδιά;
Νά τά καταδικάσουμε νά ζον σέ μιά μή φυσιολογική τμόσφαιρα γιά νά νιώσουν καλύτερα κάποιοι λλοι; λεος πιά! Πρόκειται γιά παραφροσύνη!
Δέν μετράει ἡ ψυχολογία τν παιδιν, δέν μετράει ὁ τρόπος μέ τόν ποο να παιδί γεννιέται, πό μιά μάνα καί ναν πατέρα, δέν μετρνε οἱ κραυγές τν παιδιν πού εχαν ατή τή δυστυχία, που τό να στειλε στό δικαστήριο τούς ποτιθέμενους «γονες» του καί τό λλο κραυγάζει: «μήν κάνετε ατό τό λάθος» μέ φορμή τήν δική του μπειρία; Τόσο κουφοί γίναμε λοι ἤ τόσο σκληροκάρδιοι καί πάνθρωποι;
Σέβομαι τό δικαίωμα τοῦ καθενός νά πιλέγει τόν τρόπο τς ζως του, λλά πρέπει νά σέβεται καί τόν τρόπο τς ζως τν λλων. Δέν χουμε μόνο δικαιώματα στήν ζωή, λλά καί ποχρεώσεις.
Θά θελα νά κουγα κάποια μόφυλα ζευγάρια νά χουν τήν δύναμη νά φωνάξουν πό μόνοι τους: «Δέν τόν θέλουμε ατό τό νόμο! Δέν ταιριάζει στά παιδιά μιά τέτοια δική μας σχέση. πιλέξαμε τόν δρόμο μας, δέν θέλουμε μως νά πάρουμε στό λαιμό μας κανένα. Δέν θά πάρετε μέ τέτοιους νόμους τήν ψφο μας!
Θθελα νά πῶ στόν κ. Βενιζέλο τι τό νά χει να παιδί μιά μάνα καί να πατέρα δέν εναι μόνο διδασκαλία τς ρθόδοξης κκλησίας, λλά παγκόσμια ξιακή κληρονομιά, παγκόσμια κοινή συνείδηση, πανανθρώπινη συμπεριφορά καί τάξη.
Πάντοτε πρχαν νθρωποι πού εχαν ποικίλες διαιτερότητες. Εχαν μως να μέτρο, δέν προσπαθοσαν νά πιβάλουν στόν λλο τόν δικό τους τρόπο τς ζως.
Μερικοί βλέπουν τά πράγματα μόνο νομικά καί πιστεύουν τι ἡ ἄρνηση θά καταπέσει στά ερωπαϊκά δικαστήρια. δῶ μπορομε νά θαυμάσουμε τήν πάτη τς ξουσίας.
Νομοθετεῖ τό σύμφωνο συμβίωσης γιά τά τερόφυλα ζευγάρια, ρίχνοντας στάχτη στά μάτια τν νθρώπω, ξέροντας τι θά πιβληθεῖ ἀπό τά ρμόδια ερωπαϊκά ργανα ἡ ἐξίσωση καί πρός τά μόφυλα τά ποα στήν ρχή ποκλείει πό τήν τεκνοθεσία γιά νά μπεῖ στήν συνέχεια ἡ τεκνοθεσία πονηρά πό τήν πίσω πόρτα, πως πιχειρεται τώρα.
Δέν εμαστε περβολικοί διεκδικώντας τό ατονόητο καί τό ναγκαο. να παιδί νά μάθει χι πό τά βιβλία καί τίς φωτογραφίες τή λέξη μάνα καί τό πρόσωπο τς Μάνας, λλά νά τό βιώνει στήν ζωή του.
Ζητομε νά μήν κατασκευάσουμε ργουελικά παιδιά, παιδιά δύο ταχυτήτων. παιτομε τόν σεβασμό στήν παιδική θωότητα. Τό δίλημμα πού θέτει ἡ Πολιτεία, νά πιλέξουμε δηλαδή νάμεσα σέ δύο κακά, τήν δρυματική ζωή καί τήν ζωή νάμεσα σέ μόφυλα ζευγάρια, εναι καί πονηρό καί ασχρό.
Ἡ ἐπιλογή εναι ἡ ὑγεία καί καμιά ρρώστια. Καί άν ὁ νόμος τούς ναγκάζει, νά λλάξουν τόν νόμο. ς παγορεύσουν τήν ναδοχή καί στά τερόφυλα ζευγάρια, φοῦ ἡ ἐπιλογή τοῦ συμφώνου συμβίωσης, ντί στω γιά τόν πολιτικό γάμο, δείχνει τό εθραυστο μις τέτοιας σχέσης, δηλαδή μιά καινούρια περιπέτεια γιά τά παιδιά.
λλοίμονο ν ἡ Ἑλλάδα δέν χει τήν δύναμη νά ψωθεῖ πάνω πό να νομο νόμο. Τελικά δέν εναι στραβός ὁ γιαλός, μες στραβά ρμενίζουμε. 
Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα ("Παιδική συναυλία", 1894) είναι έργο του Γεωργίου Ιακωβίδη.
Ανάρτηση από:h ttp://antifono.gr