Του Στάθη Σταυρόπουλου
Πόσο
κοστίζει στο κράτος η σύνταξη;
Μια
ερώτηση που πλανάται άνετα στην επικράτεια. Από καφενέ σε καφενέ κι από κανάλι
σε κανάλι.
Πόσο
αξίζει η ζωή εκείνου που παίρνει τη σύνταξη; Τσιμουδιά!
Άλλα λόγια
να αγαπιόμαστε.
Μια
επιδημία «κοστολόγησης» των πάντων πνίγει το μυαλό μας διαρκώς.
Πόσο κάνει
αυτό, πόσο θα κοστίσει εκείνο – αυτό κυριαρχεί στην ρητορική των κομμάτων. Πόσο
κοστίζει ο μισθός του Μήτσου κι όχι πόσο αξίζει η ζωή του Μήτσου!
Εν πρώτοις
φαίνεται λογικό.
Σε μια
κοινωνία που ο Μήτσος είναι εμπόρευμα, το κόστος του Μήτσου έχει πρωτεύουσα
σημασία, η αξία του Μήτσου, δευτερεύουσα.
Ο Μήτσος
είναι αναλώσιμος.
Μπορεί να
κακοπληρώνεται.
Μπορεί να
απολύεται.
Μπορεί να
ζει μέσα στην αγωνία.
Τι να
κάνουμε; Η ζωή είναι καπιταλιστική!
Η Volkswagen απολύει 50.000 εργάτες, ώσπου να φθάσει στον τελικό στόχο των 100.000 απολύσεων. Και να μετατραπεί σε πολεμική βιομηχανία. Διότι ο Μήτσος, εκτός από αναλώσιμος τυγχάνει και κρέας για τα κανόνια.
Βεβαίως, ο Μήτσος πληρώνει για τα πάντα, για το φαγητό, το σχολείο, το νοσοκομείο, τους δρόμους, τα μουσεία, αλλά το κόστος της ζωής του παραμένει δυσβάσταχτο για το σύστημα.Και γι’
αυτό η ζωή του πρέπει να κοστολογείται συνεχώς! Πόσο μας κοστίζει η στέγη του
Μήτσου; Πόσο μας κοστίζει το σχολείο για το παιδί του Μήτσου; Είναι
κοστολογημένες οι ανάσες του Μήτσου ή καταναλώνει τον αέρα που ανασαίνει
τζάμπα;
Κι έτσι
κοστολογεί ο Μητσοτάκης τον Μήτσο, τον κοστολογεί ο Τσίπρας, τον κοστολογεί το
ΠΑΣΟΚ και βρίσκουν τον Μήτσο φύρα!
Όσα βγάζει
ο Μήτσος δεν φτάνουν για όσους του τα τρώνε!
Πρόβλημα…
Ανάρτηση από: https://www.militaire.gr/
