Σε όλες τις μεγάλες μεταναστευτικές κρίσεις, όπως μεταξύ άλλων το 2016 και το 2020 στην Ελλάδα, οι πολιτικές ηγεσίες σχεδόν όλων των κρατών – μελών της ΕΕ και οι Βρυξέλλες, έσπευσαν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους προς τις χώρες που δέχονταν τα μεταναστευτικά – προσφυγικά τσουνάμι.
Τώρα, στην περίπτωση της Ισπανίας, τη στιγμή που ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός της, Πέδρο Σάντσεθ, έκανε λόγο για “εισβολή” από το Μαρόκο, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι το μεταναστευτικό κύμα εργαλειοποιείται από γεωπολιτικά συμφέροντα, σειρά ευρωπαϊκών κυβερνήσεων εγκατέλειψε κάθε έννοια ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, και εστράφη κατά του Σάντσεθ. Ο τελευταίος, εκτός των άλλων, καλλιεργεί το πολιτικό προφίλ του ηγέτη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, ενώ επανειλημμένως έχει βρεθεί στο στόχαστρο του Τραμπ και του Νετανιάχου.
Στην “παρέα” των Ευρωπαίων που γύρισαν την πλάτη στον “εταίρο” Ισπανία, εντάχθηκε πρόθυμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην αγωνιώδη προσπάθειά του, προεκλογικά, να ψαρέψει ψήφους στα θολά νερά του χώρου δεξιότερα της δεξιάς και της ακροδεξιάς, αλλά πρωτίστως να σταματήσει τις διαρροές της Νέας Δημοκρατίας προς την κατεύθυνση του Αντώνη Σαμαρά. Ο Κ. Μητσοτάκης, η κυβέρνηση του οποίου, επί επταετίας της, έχει κάνει οργανωμένη “εισαγωγή” εκατοντάδων χιλιάδων “νόμιμων” φτηνών εργατικών χεριών – μεταναστών.Παρά τους πολιτικάντικους αριβισμούς Μητσοτάκη και άλλων κυβερνήσεων της ΕΕ, τα όσα πρωτοφανή συνέβησαν αυτές τις ημέρες στον θύλακο της Ισπανίας στη βόρειο Αφρική, Θέουτα, πρέπει να αποτελέσουν ένα ακόμη μάθημα για την Ελλάδα, η οποία σε περίπτωση κρίσης, είναι πολύ πιθανόν να βρεθεί για μια ακόμη φορά εγκαταλειμμένη από τους Ευρωπαίους “εταίρους” της.
Ως γνωστόν, 22 κυβερνήσεις κρατών – μελών της ΕΕ, όχι μόνο εστράφησαν κατά της Ισπανίας, αλλά κάποιες ζήτησαν την άρση της Συνθήκης Σενγκέν με τη χώρα. Αντί, δηλαδή, να σταθούν δίπλα σε μια ευρωπαϊκή χώρα που δέχεται ένα κύμα “μεταναστών”, για το οποίο υπάρχουν αδιάψευστες μαρτυρίες ότι ήταν υποκινούμενο – τουλάχιστον – από το Μαρόκο, ζήτησαν να υποβληθούν “κυρώσεις” στην Ισπανία. Το εντελώς αντίθετο, βέβαια, είχε κάνει η ΕΕ προ ετών, όταν ισχυριζόταν ότι η Λευκορωσία ότι στέλνει – μαζί με τη Ρωσία – υπέθαλπαν κύματα μεταναστών, προκειμένου να πιέσουν την ευρωπαϊκές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Αλλά τότε ήταν ο “εχθρός” Ρωσία. Για να μην μιλήσουμε για την Ανγκελα Μέρκελ, που το 2016, αναφωνούσε τα περίφημα … wellcome για τους πρόσφυγες που περνούσαν από την Τουρκία στην Ελλάδα.Η σημερινή απαράδεκτη στάση ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να ζητούν τον αποκλεισμό της Ισπανίας από τη ζώνη Σένγκεν, μόνο απογοήτευση προκαλεί. Ιδιαίτερα σε χώρες – μέλη της ΕΕ που αποτελούν πύλες εισόδου για μεταναστευτικές – προσφυγικές ροές. Ο Π. Σάντσεθ, μάλιστα, προέβη σε μια δήλωση που δείχνει περισσότερο κραδασμούς στο οικοδόμημα της ΕΕ και το αβέβαιο μέλλον της, παρά μια ήπειρο που βαδίζει ενωμένη. “Στο τρέχον διεθνές πλαίσιο, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να αντέξει αυτού του είδους την εγωιστική, διχαστική και παράνομη αντίδραση”, ανέφερε. Και πρόσθεσε ότι οι θέσεις αυτές “δεν είναι μόνο αντίθετες προς το ευρωπαϊκό δίκαιο, το ανθρωπιστικό δίκαιο και τις αρχές αλληλεγγύης που μας ενώνουν, αλλά και προς τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της Ευρώπης και την πιο βασική κοινή λογική”.
Στημένο
Οι δεκάδες χιλιάδες “μετανάστες” (περί τις 60.000) που πέρασαν στην Θέουτα, τελικά σχεδόν όλοι επέστρεψαν στο Μαρόκο και κανείς δεν πέρασε στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Οι Νew Υork Τimes, αναφερόμενοι στην είσοδο των μεταναστών στην Θέουτα, από την πρώτη στιγμή, την Παρασκευή, έκαναν λόγο για σαφείς μαρτυρίες, που μαζί με τα υπάρχοντα βίντεο, έδειχναν την ανοχή, αν όχι τον συντονισμό, της “εισβολής” εκ μέρους των Αρχών του Μαρόκο.“Έχουμε μιλήσει πλέον με αρκετούς Μαροκινούς που λένε ότι ενθαρρύνθηκαν να περάσουν στην Θέουτα από τις μαροκινές Αρχές. Ο Γιουσέφ Αλαουί, 26 ετών, είπε ότι καθώς η ομάδα του πλησίαζε τα σύνορα την Πέμπτη, Μαροκινοί αστυνομικοί τους έδειχναν τη σωστή κατεύθυνση”, ανέφεραν. Και πρόσθεταν: “Συνέχιζαν απλώς να λένε: “Πηγαίνετε από εκεί, πηγαίνετε από εκεί”», είπε ο Αλαουί. Τελικά κολύμπησε πέρα από τα θαλάσσια σύνορα, όπως ανέφερε, συναντώντας αρκετά νεκρά σώματα στο νερό”. Μέχρι στιγμής, οι νεκροί είναι τουλάχιστον 67.
Η ΕΕ νίπτει τας χείρας της
Πάντως, για τις υποψίες περί στημένου σχεδίου “εισβολής” στον ισπανικό θύλακο, ούτε λέξη από τους Ευρωπαίους καλοθελητές, μεταξύ των οποίων και ο Κ. Μητσοτάκης. Το μόνο που βρήκαν να εκφράσουν στην επιστολή τους προς την επικεφαλής της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, και τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, οι 22 εξέφρασαν την ανησυχία τους για τη διαχείριση της μεταναστευτικής κρίσης στη Θέουτα και ασκώντας κριτική στη μεταναστευτική πολιτική της Ισπανίας.
Μεταξύ των υπογραφόντων, με μπροστάρισα την Ιταλίδα πρωθυπουργό, Τζόρτζια Μελόνι, και τον Γερμανό καγκελάριο, Φρίντριχ Μερτς, το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα του οποίου δημοσκοπικά ήδη βρίσκεται πίσω από το alt right κόμμα, AfD, βρίσκονται οι κυβερνήσεις των Αυστρίας, Βελγίου, Βουλγαρίας, Κροατίας, Κύπρου, Τσεχίας, Δανίας, Εσθονίας, Φινλανδίας, Ελλάδας, Ουγγαρίας, Λετονίας, Λιθουανίας, Μάλτας, Ολλανδίας, Πολωνίας, Ρουμανίας, Σλοβακίας, Σλοβενίας και Σουηδίας. Οι 22, επίσης, επικρίνουν τον Σάντσεθ για τη νομιμοποίηση έως και 1,2 εκατομμυρίων μεταναστών που ζουν εδώ και πολλά χρόνια στην Ισπανία, υποστηρίζοντας ότι τέτοιες πολιτικές λειτουργούν ως «παράγοντας έλξης» για νέες μεταναστευτικές ροές.
Περίεργες “συμπτώσεις”
Από τα πρόσφατα γεγονότα δεν κερδίζει μονάχα το Μαρόκο, το οποίο έχει εδαφικές διεκδικήσεις έναντι της Ισπανίας, αλλά και οι ΗΠΑ και το Ισραήλ που θέλουν να αποδυναμώσουν πολιτικά τον Σάντσεθ.
Οπως αναφέρει ο ιστότοπος, in.gr, μέσα από δύο άρθρα που σχετίζονται με το think tank, Middle East Forum, εμμέσως πλην σαφώς είχε προαναγγελθεί ότι η Θέουτα θα βρισκόταν στο στόχαστρο λίαν ενδιαφερόντων γεωπολιτικών μεθοδεύσεων. Ειδικότερα, ο διευθυντής του φιλοϊσραηλινού φόρουμ, Μάικλ Ρούμπιν και μέλος του American Enterprise Institute, σε άρθρο του καλούσε το Μαρόκο να οργανώσει την απελευθέρωση της Θέουτα, και τον Σάντσεθ “να τερματίσει την ισπανική κατοχή στην Αφρική”. Καλούσε τον βασιλιά του Μαρόκο, Μοχάμετ ΣΤ, να διώξει τους Ισπανούς από το μαροκινό έδαφος, και τους μαροκινούς πολίτες “να συγκεντρωθούν, να στείλουν μπουλντόζες στα σύνορα και, στη συνέχεια, να εισέλθουν άοπλοι στη Θέουτα και τη Μελίλια για να υψώσουν τη σημαία”.
Ενδιαφέρον είναι ότι, από τη μεριά του, ο ισραηλινός ιστότοπος, ΥΝΕΤ, πήρε το άρθρο του Μ. Ρούμπιν και προχώρησε ακόμα περισσότερο. Θα πει κανείς ότι πρόκειται για αναλύσεις think tank και δημοσιογράφων, ενδεχομένως ακραίων φιλοϊσραηλινών θέσεων. Μπορεί. Ωστόσο, παραείναι πολλές οι συμπτώσεις για να επαφίενται στο τυχαίο. Να σημειωθεί πως ο Μ. Ρούμπιν επανειλημμένως έχει αρθρογραφήσει περί τις “συμμαχίας Ισραήλ – Ελλάδας κατά της Τουρκίας”, καθώς και ότι “η Τουρκία είναι το επόμενο Ιράν για το Ισραήλ”.
Σφήνα στο Γιβλαρτάρ
Το δημοσίευμα του YNET έχει τίτλο: “Οι Συμφωνίες του Αβραάμ φτάνουν στο Στενό (σ.σ. Γιβλαρτάρ): πώς το Ισραήλ μπορεί να βοηθήσει το Μαρόκο να ανακτήσει το βόρειο τμήμα του”. Ως γνωστόν, το Μαρόκο έχει προσχωρήσει σε συμφωνία ειρήνης και συνεργασίας με το Ισραήλ, τις λεγόμενες “Συμφωνίες του Αβραάμ”, μαζί με άλλες αραβικές χώρες. Αλλες, όπως μεταξύ άλλων η Σαουδική Αραβία, μετά το μακελειό στη Γάζα, αρνούνται να προσχωρήσουν, αν και αρχικά, επί πρώτης προεδρικής θητείας Τραμπ, οι οιωνοί ήταν θετικοί.
Κατά το δημοσίευμα, οι Συμφωνίες του Αβραάμ δημιούργησαν “ένα πλαίσιο για την αναδιάρθρωση των συμμαχιών στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική με τρόπους που εξυπηρετούν ταυτόχρονα τα αμερικανικά και τα ισραηλινά συμφέροντα”. Σε αυτό το πλαίσιο, “η βοήθεια προς το Μαρόκο για την ανάκτηση της Θέουτα και της Μελίλια θα εξυπηρετούσε αυτό το πλαίσιο και θα τιμωρούσε ένα μέλος του ΝΑΤΟ (σ.σ. την Ισπανία) που έχει επανειλημμένα επιλέξει την παρεμπόδιση αντί της συνεργασίας στην πιο κρίσιμη συγκυρία της συμμαχίας (σ.σ. αναφέρεται στην άρνηση Σάντσεθ να παράσχει στρατιωτικές διευκολύνσεις στις ΗΠΑ, στον πόλεμο κατά του Ιράν. Αρνήσεις, όμως, υπήρξαν και από άλλες χώρες, ακόμα και από την Ιταλία)”.
Σύμφωνα με τον ισραηλινό ιστότοπο, η κατοχή της Θέουτα και της Μελίλια από το Μαρόκο θα ήταν κέρδος για το Ισραήλ και “στρατηγική επένδυση στα Στενά του Γιβραλτάρ”, αφού το Μαρόκο θα “έχει το κλειδί για ένα από τα πιο ζωτικά θαλάσσια στενά του κόσμου”.Μια “νέα Γροιλανδία” στη Μεσόγειο
Υπενθύμισε, επίσης, τα λόγια του προέδρου της Υποεπιτροπής Εθνικής Ασφάλειας της Βουλής των Αντιπροσώπων και στενού συνεργάτη του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, βουλευτή Μάριο Ντίαζ-Μπαλάρτ, ο οποίος δήλωσε δημοσίως ότι η Θέουτα και η Μελίλια “δεν βρίσκονται στο γεωγραφικό έδαφος της Ισπανίας”, αλλά στο μαροκινό, και ότι η τύχη τους πρέπει να “καθοριστεί και να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης και να συζητηθεί μεταξύ φίλων και συμμάχων”. Ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, μια νέα υπόθεση Γροιλανδίας, αυτή τη φορά στη Μεσόγειο, σε έδαφος που επίσης είναι ευρωπαϊκό (ισπανικό), ανεξαρτήτως αν πρόκειται για κατάλοιπο της αποικιοκρατίας.
Τέλος, δεν παρέλειψε να επαναλάβει τις θέσεις του άρθρου του Μ. Ρούμπιν, ο οποίος “κάλεσε την κυβέρνηση Τραμπ να αναγνωρίσει επίσημα τη Θέουτα και τη Μελίλια ως κατεχόμενα μαροκινά εδάφη, χαρακτηρίζοντας την Ισπανία αποικιακή δύναμη που διαχειρίζεται αποικίες πέρα από το Στενό του Γιβραλτάρ”.
Μαρόκο – Αλγερία: Ενεργειακός “πόλεμος”
Η εφημερίδα, Daily Telegraph, επικαλούμενη δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών, αναφέρει ότι το Μαρόκο βρίσκεται πίσω από τα γεγονότα στη Θέουτα. Ο λόγος; Ο Σάντσεθ σχεδιάζει να συνάψει συμφωνία για φυσικό αερίου με την Αλγερία.
Πρόκειται για μια υβριδική επιχείρηση ενός κράτους εναντίον ενός άλλου, επισημαίνει ο Ρώσος αναλυτής – δημοσιογράφος, Μαξίμ Σεφτσένκο. “Το Μαρόκο και η Αλγερία είναι εδώ και καιρό αντίπαλοι σε πολλά μέτωπα, συμπεριλαμβανομένης της Δυτικής Σαχάρας. Αλλά το φυσικό αέριο είναι το κλειδί εδώ.
Ο αγωγός φυσικού αερίου Μαγκρέμπ - Ευρώπης, ο οποίος μετέφερε αλγερινό φυσικό αέριο στην Ισπανία και την Πορτογαλία, περνούσε από το Μαρόκο. Το 2021, η Αλγερία δεν ανανέωσε τη σύμβαση και έκλεισε τον αγωγό. Το Μαρόκο έχασε τόσο τα έσοδα από τη διαμετακόμιση όσο και το δωρεάν φυσικό αέριο που έπαιρνε. Τώρα ο Σάντσεθ διαπραγματεύεται την άμεση προμήθεια από την Αλγερία, παρακάμπτοντας το Μαρόκο. Κάτι που αποτελεί οικονομικό και πολιτικό πλήγμα για το Ραμπάτ.Το Μαρόκο είναι σύμμαχος του Ισραήλ, η βασιλική οικογένεια διατηρεί σχέσεις με το Τελ Αβίβ, ενώ ο Σάντσεθ καταδίκασε τον πόλεμο στη Γάζα. Η συμφωνία φυσικού αερίου της Ισπανίας με την Αλγερία είναι πρόβλημα τόσο για το Ραμπάτ όσο και για το Τελ Αβίβ”.
Ανάρτηση από: https://neostrategy.gr/
Α
