Του Τάκη Φωτόπουλου
Όπως είχαμε προβλέψει εδώ και μήνες από αυτή τη θέση, από τη στιγμή που η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) πέρυσι τον Φεβρουάριο έσυρε τελικά τη Ρωσία του Πούτιν στον πόλεμο της Ουκρανίας, τον πόλεμο αυτόν θα τον πλήρωναν βέβαια όχι οι ελίτ που τον κήρυξαν, αλλά οι λαοί. Φυσικά, κάθε πόλεμο, σε τελική ανάλυση, τον πληρώνουν βασικά οι λαοί, ακόμα και με την ίδια τους τη ζωή. Όμως, είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα να προστατεύει κάποιος την ίδια του την πατρίδα από ξένη Κατοχή (με ό,τι αυτό συνεπάγεται, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα), από το να καλείται να δώσει ακόμη και τη ζωή του απλώς για να μεγιστοποιηθούν τα κέρδη της Υ/Ε και των παρακλαδιών της ανά τον κόσμο.
Και αυτό γιατί ακόμα και τα ακριβοπληρωμένα ΜΜΕ στη Δύση δεν μπόρεσαν ποτέ να αποδείξουν με στοιχεία (και όχι απλά να προπαγανδίζουν με μια μαύρη μαζική προπαγάνδα που θα καταζήλευε ο Γκέμπελς) το γιατί κινδύνευαν οι λαοί στη Δύση, εάν οι Ρώσοι θα προσπαθούσαν ν’ αποτρέψουν την αλλαγή του ευρωπαϊκού πολιτικο-οικονομικού χάρτη που επιχειρούσε η Υ/Ε, με την ουσιαστική επέκταση των δυτικών συνόρων μέχρι την ίδια την πόρτα της Ρωσίας. Άραγε πώς θ’ αντιδρούσαν οι σημερινοί λαλίστατοι υπερασπιστές της «δημοκρατίας» εάν, αντίστοιχα, οι Ρώσοι είχαν επιχειρήσει κάτι παρόμοιο, προσαρτώντας στη δική τους σφαίρα επιρροής το …Μεξικό ή τον Καναδά; Φυσικά το ερώτημα κάποιου καλόπιστoυ παρατηρητή θα μπορούσε να είναι επίσης «γιατί πρέπει να υπάρχουν ‘σφαίρες επιρροης’;». Όμως, αυτό θα προϋπέθετε έναν όμορφο κόσμο, αγγελικά πλασμένο, όπου κάθε λαός θα μπορούσε να διαφεντεύει πραγματικά τον τόπο του, σε συνθήκες «Περιεκτικής Δημοκρατίας», όπως την έχω περιγράψει αλλού λεπτομερώς.[1] Δυστυχώς, όμως, η ανθρωπότητα είναι ακόμη πολύ μακριά από παρόμοιο κόσμο, που απλά μπορούμε να τον βλέπουμε σαν μακρινό φάρο στο σημερινό μαύρο σκοτάδι…













.png)

















.jpg)




