Είναι η "κοινωνία του καψίματος"

Του Δημήτρη Γιαννάτου

Μια άλλη σκέψη για την αποτέφρωση, σύντομα, καθώς θα επακολουθήσει εκτενέστερο άρθρο - Υ.Γ σε ατομικιστικό επίπεδο, εννοείται ας επιλέγει ο καθείς ότι θέλει (περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, θα πουν οι...."σοφοί" δικαιωματιστές!!!)

Προσωπικά, σκέφτομαι το θέμα στο πλαίσιο της κοινωνικής φιλοσοφίας και οντολογίας, όταν φαίνεται ότι η καύση, αρχίζει να αυξάνεται, τελευταία και στην Ελλάδα.

[Η προτίμηση για καύση στις δυτικές κοινωνίες μπορεί να διαβαστεί ως σύμπτωμα της κρίσης του δυτικού νεωτερικού και μετανεωτερικού παραδείγματος: Στη μετανεωτερικότητα: Το υποκείμενο είναι ναρκισσιστικό, αυτοεπιτηρούμενο, ατομοκεντρικό (Byung-Chul Han).

Η συλλογική μνήμη αποδυναμώνεται, ενώ οι παραδοσιακοί κοινωνικοί δεσμοί χάνουν το βάρος τους. 

Ο θάνατος γίνεται ατομική υπόθεση, χωρίς κοινωνική ή εθνική διάσταση: η καύση αντικατοπτρίζει σε συμβολικό επίπεδο, αυτή την πλήρη εξατομίκευση. Η αποδαφικοποίηση και η εκκοσμίκευση οδηγούν σε μια εσωτερικευμένη βιοπολιτική: το άτομο γίνεται «διαχειριστής» του δικού του θανάτου και της μνήμης που αφήνει πίσω του, σκόνη στον αέρα. Μια μνήμη χωρίς χώρο, παρά μόνο στάχτη. Κατά την αρχαία οντολογία, το σώμα είναι ο χώρος που κατοικεί το Όν. Τώρα ο χώρος γίνεται ηθελημένα και τραυματικά, στάχτη. Παρανάλωμα, του πυρός. Αντανακλά τη μετανεωτερική κρίση του υποκειμένου: αποσύνδεση από το συλλογικό και από τον τόπο.

Η καύση ως σύμπτωμα κρίσης

Η αυξημένη προτίμηση για καύση στις δυτικές κοινωνίες παραπέμπει σε μια ατομική εκδοχή του "ολοκαυτώματος", ενός ηθελημένου ατομικού ολοκαυτώματος, ως επιλογή και γούστο για την βιομηχανοποιημένη εξαφάνιση σώματος και ίχνους μνήμης, σε... μεταμοντέρνα κρεματόρια. Το μετανεωτερικό υποκείμενο αναλαμβάνει την πλήρη εσωτερίκευση της βιοπολιτικής, εφαρμόζοντας στον εαυτό του ένα ολοκαύτωμα που άλλοτε εκφράστηκε βίαια και συλλογικά, ενάντια σε έναν ολόκληρο λαό και έθνος, από μια ολοκληρωτική βιοεξουσία. Ας το κάνω μόνος μου, πια : "Η κρίση μου, ας γίνει μόδα και γούστο μου. Σιγά, μην περνάω κρίση. Η αποτέφρωση είναι εξέλιξη, πρόοδος, κλπ, κλπ, κλπ". 

Στην ατομική βιοπολιτική: το άτομο αυτοδιαχειρίζεται τον θάνατο και την μνήμη, χωρίς συλλογικό πλαίσιο. Η μνήμη και η ταυτότητα γίνονται άχρηστα ή δυσβάσταχτα βάρη. Η καύση των νεκρών ως σύμπτωμα, δεν είναι απλά μια πρακτική επιλογή αλλά είναι μια πολιτική και υπαρξιακή δήλωση : «δεν ανήκω πια πουθενά».

Από το αγροτοκτηνοτροφικό ζήτημα στην εντομοφαγία Ή «Μην φας! Έχουμε γρύλλο...»

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Είναι έκδηλο ότι η καταστροφή του πρωτογενούς παραγωγικού τομέα γίνεται με τρόπο συστηματικό και επιδοτούμενο εδώ και πολλά χρόνια. Αφορά εξίσου τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία, την μελισσοκομία. Ο αγροτικός πληθυσμός διαρκώς συρρικνώνεται. Τα χωριά αδειάζουν. Προτείνεται ο εποικισμός τους από αλλοδαπούς και αλλόθρησκους πληθυσμούς, ενώ οι πόλεις γεμίζουν ασφυκτικά.

Τίθεται λοιπόν ένα πρώτο ερώτημα τι θα αντικαταστήσει τους παραγωγούς του πρωτογενούς τομέα; Αυτό που εύστοχα περιέγραφε ο Δερμεντζόγλου σε μια πρόσφατη γελοιογραφία του: «Rooms to let, Trolls, Influencers και Entrepreneurs»;

Άλλωστε, το πραγματικό υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας είναι συγκεκριμένο. Όχι αφηρημένο και αόριστο. Είναι αυτό που διέρχεται καταρχάς από τη διατροφική αυτοσυντήρηση ενός λαού. Διότι, για να έχουμε υπαρξιακό…. Πρέπει προηγουμένως να υπάρχουμε. Να υπάρχουμε βιολογικά, δηλαδή να έχουμε «να φάμε», αλλά να υπάρχουμε και πολιτισμικά. Διότι, οι διατροφικές συνήθειες ενός λαού συνιστούν συγκροτητικό στοιχείο της κοινωνίας. Ο κάθε λαός έχει την «κουζίνα» του. Και η κουζίνα αυτή, όχι μόνο δίνει πολλές πληροφορίες για τις συνήθειες, τις έξεις, τη νοοτροπία, την σχέση με το φυσικό περιβάλλον, την γεωγραφία, την ιστορία κλπ. του συγκεκριμένου λαού, αλλά είναι βασικό συστατικό στοιχείο του πολιτισμού του. Η παγκοσμιοποίηση μεταξύ πολλών άλλων στοχεύει στην ομογενοποίηση των λαών δια της κατάργησης της κουζίνας του καθενός. Μέσα από διάφορα προσχήματα (την οικολογία, τις ασθένειες των ζώων, την ακρίβεια, την ευκολία στην πρόσβαση και κατανάλωση τροφής, τις κουλτούρες vegan κλπ.), επιχειρείται να καταργηθούν οι τοπικές διατροφικές συνήθειες με τις ιδιαιτερότητές τους.

Τίθεται λοιπόν ένα δεύτερο ερώτημα: Τι θα τρώμε; Έντομα και μεταλλαγμένα, επεξεργασμένα «τρόφιμα»; Μήπως θα φτάσουμε άραγε στην πραγματοποίηση ταινιών επιστημονικής φαντασίας, όπως η ταινία «Soylent Green» του 1973, όπου ανακύκλωναν τους νεκρούς ανθρώπους διαθέτοντάς τους στην αγορά ως τρόφιμο υψηλής θρεπτικής αξίας; Σήμερα, αυτό ακούγεται ακόμα ακραίο. Πολύ ακραίο όμως πριν από ελάχιστα χρόνια ήταν να τρως σκουλήκια και γρύλλους.

Αναζητώντας τροφή

Η πάλη

Δεύτερο τάνκερ κατέλαβαν οι ΗΠΑ στον Ατλαντικό – Συνέδραμαν οι Βρετανοί – Αντίδραση από τη Μόσχα

Και τα δύο τάνκερ που δεσμεύτηκαν, σχετίζονταν με τη Βενεζουέλα, λέει η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Κρίστι Νοέμ. Η αντίδραση της Μόσχας.

«Σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας, η ελευθερία της ναυσιπλοΐας ισχύει στην ανοικτή θάλασσα και κανένα κράτος δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει βία εναντίον πλοίων που είναι νόμιμα νηολογημένα σε άλλες δικαιοδοσίες» ανέφερε χαρακτηριστικά, το υπουργείο μεταφορών της Ρωσίας, επισημαίνοντας ότι η επιχείρηση κατάσχεσης του τάνκερ Marinera παραβιάζει το διεθνές ναυτικό δίκαιο. Το υπουργείο πρόσθεσε ότι η επικοινωνία με το πλοίο είχε διακοπεί μετά την επιβίβαση των αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων σε αυτό.

Η ανάρτηση της Κρίστι Νοέμ: «Σε δύο επιχειρήσεις που πραγματοποιήθηκαν σήμερα πριν την αυγή, η Ακτοφυλακή διεξήγαγε δύο συνεχόμενες, σχολαστικά συντονισμένες επιβιβάσεις σε δύο δεξαμενόπλοια-“φαντάσματα”, ένα στον Βόρειο Ατλαντικό και ένα σε διεθνή ύδατα κοντά στην Καραϊβική. Και τα δύο πλοία, το δεξαμενόπλοιο Bella I και το δεξαμενόπλοιο Sophia, είχαν αγκυροβολήσει τελευταία στη Βενεζουέλα ή ήταν καθ’ οδόν προς αυτή. Οι εγκληματίες του κόσμου έχουν προειδοποιηθεί. Μπορείτε να τρέξετε, αλλά δεν μπορείτε να κρυφτείτε».

Βενεζουέλα: Για όσους (έκαναν ότι) δεν καταλάβαιναν τι είναι οι ΗΠΑ

Σκίτσο του Αμερικανού Clay Bennett για τους Chattanooga Times Free Press

Το πραγματικό πρόσωπο των ΗΠΑ φάνηκε. Αυτός ο ιμπεριαλισμός θα ρημάξει τον πλανήτη αν αφεθεί.

Του Θέμη Τζήμα

Αρχικώς σε ό,τι αφορά το πεδίο: όπως φαίνεται η απαγωγή Μαδούρο είναι αρκετά ύποπτη τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με την πολύ μικρή αντίσταση που προβλήθηκε κατά στο πλαίσιό της. Αυτή η πολύ μικρή αντίσταση έχει δώσει έδαφος σε διάφορα σενάρια.

Το πρώτο είναι ότι η έξοδος του Μαδούρο αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης εκ των προτέρων. Το εν λόγω σενάριο διατείνεται ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι μέρος ενός τεχνάσματος και ότι ο Μαδούρο αργότερα θα λάβει αμνηστία μετά από μια δίκη-παρωδία, όπως ο Τραμπ είχε δώσει χάρη στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας Χουάν Ορλάντο Ερνάντες. Δεδομένης της εχθρότητας του Τραμπ αλλά και όλου του κατεστημένου των ΗΠΑ προς τον Τσαβισμό φαντάζει ως μάλλον ευφάνταστο σενάριο έως και προβοκατόρικο ωστόσο οφείλουμε να το καταγράψουμε.

Ένα δεύτερο σενάριο διατείνεται ότι η Ρωσία και οι ΗΠΑ αντάλλαξαν την Ουκρανία με τη Βενεζουέλα. Το πρόβλημα με αυτό το σενάριο είναι ότι αφενός η Ρωσία δεν παίρνει προσώρας την Ουκρανία ενώ ακόμα και έτσι η Βενεζουέλα θα μπορούσε να έχει προβάλλει μεγαλύτερη αντίσταση στη συγκεκριμένη επιχείρηση. Το τρίτο σενάριο είναι ότι απλώς οι βενεζουελάνικες ένοπλες δυνάμεις δεν τα κατάφεραν στη συγκεκριμένη επιχείρηση ή ότι γενικώς το επίπεδό τους είναι τόσο χαμηλό. Παρότι δεν είναι απίθανο, θυμίζουμε ότι πολύ κατώτερες δυνάμεις (όπως στο Μογκαντίσου μεταξύ άλλων περιπτώσεων) τα έχουν καταφέρει πολύ καλύτερα. Το τέταρτο σενάριο είναι αυτό μιας εσωτερικής προδοσίας εναντίον του Μαδούρο. Το τι από όλα αυτά έχει συμβεί μένει να φανεί. Ενδεχομένως να ισχύουν περισσότερα του ενός σε κάποιον συνδυασμό.

Επίσης είναι αρκετά πιθανό να έχουμε μια πλήρως στρεβλή εικόνα για τα γεγονότα στο έδαφος. Μπορεί η αντίσταση που προβλήθηκε να είναι μεγαλύτερη από τη φημολογούμενη και ακόμα να μην υπάρχει η αναγκαία πληροφόρηση προκειμένου να συλλάβουμε το μέγεθος.

Η κυβέρνηση δεν θέλει και δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην αγωνία της αγροτιάς – στο τέλος πάλι στη βία θα καταφύγει

Οι κυβερνητικές εξαγγελίες την Τετάρτη απλώς θα δώσουν επίχρισμα νομιμοποίησης στην καταστολή που θα ακολουθήσει

Του Λευτέρη Θ. Χαραλαμπόπουλου

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή τη φορά ο αγώνας της αγροτιάς είχε τόσο μεγάλη υποστήριξη, όχι μόνο στα αιτήματα, αλλά και στη μορφή πάλης. Ο λόγος είναι ότι αυτό που βγήκε ως στίγμα από τους αγρότες δεν ήταν ο «τσαμπουκάς» μιας «συντεχνίας», ούτε βεβαίως ότι «ζητούσαν και τα ρέστα» όσοι είχαν καλομάθει στις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις με πλασματικά στοιχεία – άλλωστε αυτοί μάλλον συμπεριλαμβάνονται σε όσους εξακολουθούν να στηρίζουν την κυβέρνηση. Αυτό που βγήκε στο προσκήνιο ήταν η αγωνία του αγροτικού κόσμου για ζωή, σε ένα περιβάλλον που γίνεται όλο και πιο αβέβαιο, την ώρα που η κυβέρνηση το μόνο σχέδιο που πραγματικά είχε για τον πρωτογενή τομέα ήταν πώς να πάρει μερικές ψήφους παραπάνω μέσω… ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως είδαμε και στην εξεταστική επιτροπή.

Φαινόταν αυτό και στα αιτήματα των αγροτών, που ήταν σαφές ότι ήταν διαβαθμισμένα και ιεραρχημένα: ξεκινούσαν από το αυτονόητο, δηλαδή να τους καταβληθούν ποσά που τα δικαιούνται ούτως ή άλλως αλλά έχει καθυστερήσει η καταβολή τους, περνούσαν σε αιτήματα που θα βελτιώσουν την κατάσταση χωρίς προφανώς να οδηγούν σε… δημοσιονομικό εκτραχηλισμό και όντως κατέληγαν σε πιο συνολικά αιτήματα που στην πραγματικότητα απαιτούσαν μια άλλη διαπραγμάτευση της χώρας και σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και έναν άλλο συνολικό σχεδιασμό για την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή στη χώρα μας.

Δυστυχώς, η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν υπήρχε περίπτωση να ικανοποιήσει πραγματικά τα αιτήματα των αγροτών, παρότι υποτίθεται ότι είναι ένα κομμάτι στο οποίο εκλογικά στηρίζεται σε πολλές περιοχές για να κάνει γαλάζιο τον εκλογικό χάρτη.

Και αυτό για μια σειρά από λόγους.

Cartoon Movement / Σκιτσάροντας την επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα

Ιδιαιτέρως καυστικά είναι τα σκίτσα του Cartoon Movement σχετικά με την επίθεση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο.

Οι σκιτσογράφοι με την πένα τους αναδεικνύουν τις ενεργειακές βλέψεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, και την πρόθεση αρπαγής και εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών άλλων χωρών.

Το Cartoon Movement είναι μια διαδικτυακή πλατφόρμα που συγκεντρώνει επαγγελματίες σκιτσογράφους από όλο τον κόσμο. Αποστολή της ομάδας είναι να προωθήσουν την επαγγελματική γελοιογραφία/σκιτσογραφία και να υπερασπιστούν την ελευθερία του λόγου, όπως αναφέρουν και οι ίδιοι.

Το Cartoon Movement διευθύνεται από τον βραβευμένο Ολλανδό γελοιογράφο Tjeerd Royaards. Το έργο του Tjeerd έχει δημοσιευτεί από την New York Times, το BBC, το CNN, τον Guardian, το Der Spiegel, το Le Monde, το Courrier International, το France 24, το Internazionale, το Politico Europe και πολλά άλλα.

Ο Tjeerd είναι επίσης μέλος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου του Cartoonists Rights Network International και μέλος του Cartooning for Peace.

«Εδώ είναι Βαλκάνια» αλλά η Ελλάδα αρνείται να το καταλάβει! Ηλίας Παπαναστασίου

Οι γειτόνισσες

Ο κ.Μητσοτάκης χειροκροτεί την εξαϋλωση του διεθνούς δικαίου που συνεχώς επικαλείται!

Του Πάρη Καρβουνόπουλου

Ακόμη και ο Γερμανός καγκελάριος Μερτς εκφράζει τις επιφυλάξεις του για την απόφαση του Τραμπ να προχωρήσει στην απαγωγή ενός προέδρου κράτους, έστω κι αν το Βερολίνο δεν τον είχε αναγνωρίσει. Παρόλα αυτά ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης εκπλήσσει για ακόμη μία φορά δυσάρεστα με την αντίληψη που δείχνει να διαθέτει. Ο πρωθυπουργός μιας χώρας που επικαλείται σε κάθε ευκαιρία το διεθνές δίκαιο σπεύδει να χειροκροτήσει και να υποστηρίξει χωρίς  καν αστερίσκους τη βάναυση καταπάτηση του, ουσιαστικά την εξαϋλωσή του! Όλα αυτά ελπίζοντας σ’  ένα ραντεβού με τον Τραμπ. Ένα ραντεβού που όπως όλα του δείχνουν μάλλον πρέπει να αποφύγει.

Τι δήλωσε ο Μερτς:

 

Για «περίπλοκη νομική αξιολόγηση» της παρέμβασης των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα έκανε λόγο ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, επισημαίνοντας την ανάγκη αφενός της εφαρμογής των αρχών του διεθνούς δικαίου και αφετέρου της ομαλής μετάβασης σε κυβέρνηση νομιμοποιημένη μέσω εκλογών.

«Ο Νικολάς Μαδούρο οδήγησε τη χώρα του στην καταστροφή. Οι τελευταίες εκλογές ήταν νοθευμένες. Επομένως, όπως πολλές άλλες χώρες σε όλο τον κόσμο, δεν έχουμε αναγνωρίσει την προεδρία του. Ο Μαδούρο έπαιξε προβληματικό ρόλο στην περιοχή, με τις ανίερες συμμαχίες του παγκοσμίως και μέσω της εμπλοκής της Βενεζουέλας στο εμπόριο ναρκωτικών», δήλωσε ο κ. Μερτς σε ανακοίνωσή του, τονίζοντας ταυτόχρονα ότι «η νομική αξιολόγηση της παρέμβασης των ΗΠΑ είναι περίπλοκη».

Είσοδος στην εποχή των τεράτων

Του Νικόλα Κολυτά

Η δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού δεν συνιστά απλώς μια κυνική ομολογία δουλικότητας στα συμφέροντα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Συνιστά μια πρόθεση συνέργειας σε κατάφωρες καταπατήσεις του διεθνούς δικαίου και εμπέδωσης του δικαίου του ισχυρού. Ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είναι απλώς τσιράκι, είναι μαντρόσκυλο με ρόλο.

Η φράση του Μητσοτάκη “This is not the time to comment on the legality of the recent actions” δεν αποτελεί μια χρονική μετάθεση του τελικού απολογισμού, αλλά ένα κανονικό ξέπλυμα της επέμβασης στο Καράκας και της απαγωγής με όρους μαφίας του αρχηγού ενός κράτους. Δεν ξέρω αν νιώθει ο Μητσοτάκης τη βαρύτητα των λέξεων που διάλεξε, αλλά μάλλον δεν έχει καταλάβει το ποια επικίνδυνη πόρτα επέλεξε να ανοίξει.

Ένας κόσμος όπου το δίκαιο λογίζεται με όρους στρατιωτικής ισχύος, δεν είναι ένας κόσμος ανθρώπων, αλλά ένας κόσμος τεράτων. Ένας κόσμος όπου όλοι είμαστε εν δυνάμει θύτες και θύματα για τα συμφέροντα των καπιταλιστών και των κερδών τους. Και η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει μπει για τα καλά στην τερατογένεση, με τα αδιανόητα εξοπλιστικά προγράμματα και τα χαριεντίσματα με τους μεγαλύτερους σφαγείς αυτού του κόσμου, από το Νετανιάχου μέχρι τον Τραμπ.

Επίθεση ΗΠΑ στη Βενεζουέλα: Όταν η στρατιωτική ισχύς υποκαθιστά το Διεθνές Δίκαιο

AP: (Matias Delacroix)

Της Βασιλικής Πουρλιώτη

Το Διεθνές Δίκαιο σε κατάσταση αποσύνθεσης μέσα από ένα παγκόσμιο μοτίβο επιλεκτικών παρεμβάσεων.

Η στρατιωτική επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της Βενεζουέλας την 3η Ιανουαρίου 2026 με την επίσημη αιτιολογία της πάταξης του ναρκεμπορίου φέρεται να επισφραγίζει την υποχώρηση του διεθνούς δικαίου έναντι της ισχύος. Η στρατηγική των ΗΠΑ επί Ντόναλντ Τραμπ εντάσσεται σε ένα παγιωμένο πλέον διεθνές μοτίβο, όπου κυρίαρχα κράτη επικαλούνται επιλεκτικά λόγους «ασφάλειας» για να νομιμοποιήσουν μονομερείς στρατιωτικές παρεμβάσεις, την παραβίαση της κρατικής κυριαρχίας και τη στοχοποίηση πολιτικών ηγετών, διαβρώνοντας περαιτέρω τους κανόνες της διεθνούς τάξης.

Η επίθεση αυτή δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, καθώς τους προηγούμενους μήνες είχαν ήδη επιβληθεί νέες οικονομικές κυρώσεις και εμπορικοί περιορισμοί, αναπτύχθηκαν αμερικανικά πολεμικά πλοία στην Καραϊβική και διακόπηκαν πλήρως οι διπλωματικές επαφές με την κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο. Η στρατιωτική κλιμάκωση που ακολούθησε τα πλήγματα στο Καράκας προωθείται μέσα από ένα αφήγημα που μετατρέπει μια πολιτική αντιπαράθεση σε ζήτημα άμεσης ασφάλειας, επιδιώκοντας να δικαιολογήσει τη χρήση βίας ως το επόμενο αναγκαίο βήμα. Ο Τραμπ φέρεται να είχε διαμηνύσει ήδη τις προθέσεις του δηλώνοντας ότι «εάν ο Μαδούρο το παίξει σκληρός, θα είναι η τελευταία φορά που θα μπορέσει να το κάνει», ενώ η πλευρά της Βενεζουέλας κατήγγειλε μια «εξαιρετικά σοβαρή στρατιωτική επιθετικότητα που πραγματοποιήθηκε από την τρέχουσα κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής κατά της επικράτειας και του πληθυσμού της Βενεζουέλας σε πολιτικές και στρατιωτικές τοποθεσίες στην πρωτεύουσα της χώρας, το Καράκας και των πολιτειών Μιράντα, Αράγκουα και Λα Γκουάιρα».

Αλληλεγγύη στον λαό της Βενεζουέλας

Οι ΗΠΑ απήγαγαν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας – Διαδήλωση στην αμερικανική πρεσβεία στις 18:00

Φωτογραφία του Μαδούρο μετά τη σύλληψή του έδωσε στη δημοσιότητα o Τραμπ...

Την πρώτη φωτογραφία του Νικολάς Μαδούρο μετά τη σύλληψή του έδωσε στη δημοσιότητα ο Ντόναλντ Τραμπ. Σε αυτή φαίνεται ο πρόεδρος της Βενεζουέλας να έχει καλυμμένα τα μάτια του και τα χέρια του δεμένα.

Ο Μαδούρο είναι επάνω στο αμερικανικό αεροπλανοφόρο Iwo Jima, φοράει γκρι φόρμα και έχει τόσο τα μάτια όσο και τα αυτιά του καλυμμένα. Τα χέρια του είναι δεμένα και με δυσκολία κρατάει ένα μπουκάλι νερό. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Μαδούρο μεταφέρεται στο Γκουαντάναμο.
Φωτογραφία κι από μέσο της Βενεζουέλας

Νωρίτερα, μια φερόμενη φωτογραφία του Νικολάς Μαδούρο μετά τη σύλληψη του ίδιου και της συζύγου του από δυνάμεις της Delta Force των ΗΠΑ φέρνει στη δημοσιότητα μέσο της Βενεζουέλας.
Συγκεκριμένα, το WRadio δημοσίευσε μια φωτογραφία του προέδρου της Βενεζουέλας από το εσωτερικό στρατιωτικού ιπτάμενου μέσου με χειροπέδες.

Κοινοί Θνητοί | Αυγό

Αγροτικός σύλλογος η ΝΔ

Η χρονιά που αφήνουμε πίσω μας

To editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Το 2025 είχε πολλά καινούργια στοιχεία, τόσο διεθνώς όσο και στο εσωτερικό της χώρας. Το γενικό πλαίσιο παραμένει μια «γυμνή μετάβαση», που τροφοδοτείται από την πολυκρίση η οποία διαπερνά το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, και χαρακτηρίζεται από γενικευμένο κυνισμό, έλλειψη συναίνεσης και απουσία ισχυρών ρευμάτων υποστήριξης της «μετάβασης».

Οι επιλογές είναι απλές: κλασικές αλλά και φουτουριστικές. Ας εξηγηθούμε: δημοκρατορία στο εσωτερικό των χωρών, αχαλίνωτος ανταγωνισμός ανάμεσα σε ομάδες (εθνικές και υπερεθνικές), προσφυγή στον «πατέρα των πάντων», τον πόλεμο και την πολεμική οικονομία. Το «φουτουριστικό» στοιχείο της πραγματικότητας είναι η προβολή του νέου «αυτόματου» που θα μας οδηγήσει στο «καλύτερο» μέλλον. Ποιο είναι αυτό; Μα φυσικά η θεά Τεχνητή Νοημοσύνη και ο μάγος Αλγόριθμος.

Σε αυτό το πλαίσιο φτάνουμε και στο τελευταίο στάδιο της πολιτικής κρίσης: τον απόλυτο περσοναλισμό. Η «περσόνα» αποκτά τα πρωτεία απέναντι στο συλλογικό, απέναντι στην κοινωνία. Έτσι, το 2025 έχουμε τον Τραμπ και τον τραμπισμό, καθώς και πολλές υβριδικές πατέντες προσωποκεντρικών μορφωμάτων και μεταμφιέσεων. Με μια διαφορά: ο Τραμπ συνδέεται με κέντρα εξουσίας, είναι επικεφαλής μιας υπερδύναμης (έστω σε υποχώρηση) και σχεδιάζει την ισχυροποίησή της, ενώ τα κακέκτυπα του μικροτραμπισμού απλώς επιζητούν μια θέση στο πολιτικό σκηνικό. Περσόνες «ειδικοί», περσόνες πολιτικοί, περσόνες «μαϊντανοί», περσόνες υποψήφιοι. Το συλλογικό και οι διαδικασίες θεωρούνται «αναχρονισμός». Ο «ηγέτης» και γύρω του κάποιοι συμβουλάτορες-επικοινωνιολόγοι και άνθρωποι-κλειδιά για επισύνδεση με τους μηχανισμούς…

Χρονιά, λοιπόν, τραμπισμού, κυνισμού, πολέμου, γενοκτονίας, διάδοσης της Τεχνητής Νοημοσύνης και αναδιαρθρώσεων. Χρονιά ανταγωνισμού και διαπάλης για «οικόπεδα» πάσης φύσεως, και κρίσης σε όλους τους τομείς. Και ο σύγχρονος άνθρωπος, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, σε ποια κατάσταση βρίσκεται;

ΧΑΠΙ ΝΙΟΥ ΓΙΑΡ

Ιωάννης Καποδίστριας: Ο κυβερνήτης

Του Γιώργου Καραμπελιά (δημοσίευση του κεφάλαιου για τον Ιωάννη Καποδίστρια από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, 1821-2021, Ρέκβιεμ ή Αναγέννηση (Εναλλακτικές Εκδόσεις).

Η οικογένεια του Καποδίστρια πιστεύεται ότι κατάγεται από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής (Capo d’Istria)· εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα το 1375 και ενεγράφη στη Χρυσή Βίβλο (Libro d’ Oro) της Κέρκυρας το 1477. Ο Ιωάννης γεννήθηκε στην Κέρκυρα, στις 10 Φεβρουαρίου 1776, δευτερότοκο παιδί του δικηγόρου Αντωνίου-Μαρία Καποδίστρια και της Διαμαν­τίνας Γονέμη, κυπριακής καταγωγής, επίσης γραμμένης στο Libro d’ Oro,που είχαν ακόμα τρία αγόρια, τον Βιάρο, τον Ιωάννη-Αυγουστίνο και τον Γεώργιο, καθώς και τρία κορίτσια, τη Στέλλα, και τις δίδυμες, Ευφροσύνη και Ευφημία που έγιναν μοναχές. Ο Ιωάννης φοίτησε αρχικώς στο μοναστήρι της Αγίας Ιουστίνης, έμαθε λατινικά, ιταλικά και γαλλικά ενώ εν συνεχεία, το 1794-1797, σπούδασε ιατρική και χειρουργική στην Πάδοβα όπου παρακολούθησε και μαθήματα φιλοσοφίας, αναφέρεται δε ότι μελέτησε τον Τζων Λοκ (Locke) και τον Γάλλο Κοντιγιάκ (Condillac), που εισήγαγε τον «Λώκειον» στην ηπειρωτική Ευρώπη.

Ενώ βρισκόταν ακόμα στην Πάδοβα, τα στρατεύματα του Βοναπάρτη εισέβαλαν στην Ιταλία και κατέλαβαν τη γενέτειρά του, Κέρκυρα, όπου ο νεαρός κόμης, όταν επέστρεψε, άσκησε αμισθί την ιατρική. Ωστόσο, όταν ο ρωσικός και ο τουρκικός στόλος πολιόρκησαν την Κέρκυρα, το 1799, η γαλλική φρουρά συνθηκολόγησε και ο Ιωάννης διορίστηκε αρχίατρος του στρατιωτικού νοσοκομείου.

Όταν, το 1800, ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Επτανήσου Πολιτείας υπό την κηδεμονία των Ρώσων, ουσιαστικά το πρώτο ημιανεξάρτητο ελληνικό κράτος, ο πατέρας του Αντώνιος ορίστηκε πρώτος Πρόεδρος της Γερουσίας και γρήγορα αντικαταστάθηκε από τον δευτερότοκο γιο του ο οποίος, το 1803, διορίστηκε «γραμματέας» στο τμήμα των εξωτερικών υποθέσεων, εγκαινιάζοντας έτσι την ενασχόλησή του με τη διπλωματία.

Ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας εκπρόσωπος των φεουδαρχικών δυνάμεων;

Γεώργιος Τερτσέτης

[...Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν ήτον εχθρός του συντάγματος, αλλά ήθελε να πρωτοπεράσει, να προαποφασισθεί με τάξιν και ώριμότητα η διανομή, η μοιρασιά της εθνικής γης, και ν' αρχίσει η διανομή από τους μικρούς, να υπάγει εις τούς μεγάλους•

 αυτός ήτον ο φρόνιμος λογισμός του Κυβερνήτου...

...Ήτον τέλη Ιουνίου του έτους 1831, και ο κυβερνήτης Καποδίστριας επροσκάλεσε διαφόρους γερουσιαστάς εις την οικίαν του. Επήγαμεν, μας είπε (εκρατούσε μία εφημερίδα εις το χέρι του) 

"η ανάγνωσις αυτής της εφημερίδος είναι αφορμή που σας προσκάλεσα•

διαβάζω ότι ο στρατηγός Μπολιβάρ, πρόεδρος της Κολουμβίας εις την Αμερικήν, διατάττει την διανομήν της εθνικής γης εις τους πολίτας, 

και εγώ σας έδωσα έναν σχέδιον διανομής•

αργοπορείτε βλέπω να γνωμοδοτήσετε. 

Ίσως δεν σας αρέσει• 

αρχίζει από τους μικρούς η διανομή του σχεδίου μου. Θα έλθει έπειτα και η αράδα των μεγάλων• 

γρηγορεύσετε, άλλος θα έλθη, βασιλόπαιδο, να σας διοικήση, 

με τον οποίον δεν θα έχετε ούτε την ευκολίαν της γλώσσης, 

ούτε να ανοίγετε την θύραν του δωματίου του, όταν θέλετε. 

Εγώ επιθυμώ να σας παραδώσω εις αυτόν ως λογικά όντα, ελευθέρους, με την ενδυμασίαν της ιδιοκτησίας.  

Κάτι γίνεται λάθος στο υπουργείο της «πλατφόρμας»

Των Φώτη Ε. Αλεξάκου (Πληροφορικός, εκπαιδευτικός, μέλος τους ΔΣ της Ένωσης Πληροφορικών) και

Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή (δάσκαλος ειδ. Αγωγής)

Τα προβλήματα της εκπαίδευσης πολλά και εντεινόμενα. Το «κάθε πέρσι και καλύτερα» φαντάζει πολύ αδύναμο για να αποτυπώσει την πραγματικότητα. Τα πάντα αλλάζουν τόσο γρήγορα! Για όσους είναι στο μεταίχμιο του εργασιακού βίου και της αποστρατείας, είναι εύκολη μια σύγκριση. 

Μπορεί στο παρελθόν να είχαμε λιγότερες τεχνολογικές διευκολύνσεις, είχαμε όμως καλύτερη επικοινωνία και συνεργασία με όλους τους παράγοντες της εκπαίδευσης, μαθητές, γονείς, συναδέλφους και διοίκηση. Δεν το καταλαβαίναμε τότε, το αναπολούμε σήμερα! Παρόλο που δεν είχαμε ειδικότητες, είχαμε δημιουργικό χρόνο. Σήμερα, ενώ θα έπρεπε, τόσοι εκπαιδευτικοί, από διαφορετικά επιστημονικά πεδία, να έχουν θεαματικά αποτελέσματα, το πρόσημο δεν είναι θετικό. Οι ιθύνοντες που σχεδιάζουν και επιβάλλουν τις πολιτικές, προφανώς, κάτι κάνουν λάθος.

Τη στιγμή που χάνονται χιλιάδες διδακτικές ώρες λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών (κι ενώ έχουμε φτάσει στη μέση της σχολικής χρονιάς), που υπάρχουν τμήματα πολυπληθή, που μαθητές μένουν χωρίς υποστήριξη παρά τις διαγνώσεις των ΚΕΔΑΣΥ, που τα τμήματα ένταξης μετατρέπονται, και επίσημα, σε μορφές παράλληλης στήριξης, διαβάζουμε ότι η υπουργός Παιδείας, κ. Ζαχαράκη, πρόλαβε και συμφώνησε, στο άψε σβήσε, στη δαπάνη πολλών εκατομμυρίων σε διάφορες πλατφόρμες!!! Δια πάσα νόσο και πάσα «αμαρτία», φτιάχνουμε και μια πλατφόρμα.

Ενδεικτικά, αν επιλέξουμε να ασχοληθούμε μόνο με όσες δαπάνες του Υπουργείου έχουν σχέση με Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) θα έχουμε τα παρακάτω ποσά:

Ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία που έκανε αλκοτέστ πεζός!

Βάϊος Γκανής : Ο προσχηματικός διάλογος της κυβέρνησης, ο "αιώνιος κοτζαμπασισμός"

Ο Πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Βόρειας Φθιώτιδας, Βάϊος Γκανής, εξηγεί στον 98.4 γιατί η κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει κάθε προοπτική ουσιαστικού διαλόγου με τους αγρότες και επιχειρεί είτε με ένταση του κοινωνικού αυτοματισμού, είτε "κατασκευάζοντας" προνομιακούς συνομιλητές από "πρόθυμους" συνδικαλιστές του χώρου της, να εμφανίσει έναν προσχηματικό διάλογο που όμως ούτε απηχεί την πλειοψηφία των ανθρώπων του πρωτογενή τομέα, ούτε ακουμπάει την ουσία των αιτημάτων που τίθενται, ως ζητήματα εθνικής επιβίωσης και στρατηγικής βάθους στον πρωτογενή τομέα.

“Καποδίστριας”: Μία κινηματογραφική τελετουργία μνήμης

Της  Πόπης Αρωνιάδας

Μια μεγαλειώδης μέχρι δέους, δονητική ταινία, την οποία δεν πρέπει να χάσει κανένας Έλληνας, σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται. Την Κυριακή 21/12/2025 στις Δώδεκα το μεσημέρι, είχα την τιμή και την χαρά να βρεθώ στην ειδική προβολή στον Κινηματογράφο Νιρβάνα, που πραγματώθηκε για τους συντελεστές της ταινίας και άλλους καλεσμένους.

Ο «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή δεν είναι απλά μια ιστορική ταινία, είναι μια κραυγή αξιοπρέπειας, μια λειτουργία της μνήμης και της γνώσης. Δεν αφηγείται τον βίο ενός ανθρώπου, αλλά θρηνεί για ένα έθνος που δεν άντεξε το ύψος του ευεργέτη του.

Προσεγγίζει τον Καποδίστρια ως ηθικό μέγεθος, ως τραγικό ήρωα, που αφιερώνεται σ’ έναν κόσμο μικρότερο από το όραμά του. Παράλληλα όμως, τον προβάλει σαν μορφή βγαλμένη μέσα από ευαγγέλιο. Λιτός, ακέραιος, αλύγιστος. Δεν κρατά σπαθί, κρατά αρχές γι’ αυτό ακριβώς είναι καταδικασμένος.

Η σκηνοθεσία του Σμαραγδή είναι τελετουργική, άρτια σε όλα τα επίπεδα παραμένοντας πιστός στο προσωπικό του κινηματογραφικό σύμπαν. Μιλάμε για έναν κινηματογράφο ιδεών, συμβόλων και ηθικών μεγεθών. Οι εικόνες δεν βιάζονται. Στέκονται, αναπνέουν, ζητώντας από τον θεατή να σταθεί κι εκείνος με μυαλό καθαρό απέναντι στην Ιστορία. Τα βλέμματα των ηθοποιών, με άριστες ερμηνείες από όλους. Οι σιωπές, έχουν μεγαλύτερο βάρος ακόμα κι από τους διαλόγους. Η αφήγηση καταθέτει, κι αυτό ίσως είναι η μεγαλύτερη αρετή της.

Ο Καποδίστριας έφτασε στα ανώτατα αξιώματα της εξουσίας στην Ρωσία, πήρε σημαντικές πρωτοβουλίες για την σωτηρία της Ελβετίας και την αποφυγή της κατάτμησης της Γαλλίας και της καταστροφής του Παρισιού. Ως άνθρωπος, κουβαλά την Ευρώπη μέσα του με απώτερο σκοπό την απελευθέρωση και την σωτηρία της πατρίδας του.

Αμερικανίδα πρέσβειρα, υποτέλεια, ασύστολη προπαγάνδα και ο θυμός που δεν κρύβεται αλλά δεν φτάνει

Του 

Ηλία Παπαναστασίου

Η «πολιτεία» της Αμερικανίδας πρέσβειρας είναι εστιασμένη κυρίως σε αθλητικές συγκεντρώσεις, events, celebrities show και άλλες «δραστηριότητες» ανάλογου βεληνεκούς. Παράλληλα – για να μην την αδικήσουμε– επισκέπτεται τακτικότατα τα ελληνικά υπουργεία όπου οι υπουργοί της Αμερικανικής Επαρχίας που λέγεται Ελλάδα της δίνουν αναλυτικότατη αναφορά για Όλα τα «επιτεύγματα» της αγαστής σχέσης Αμερικανικής Μητρόπολης-Αμερικανικής αποικίας… Φυσικά με την ανάλογη υπερκάλυψη των αμερικανότροπων και υπάκουων Μέσων Ενημέρωσης.

Όμως όπως διαβάζουμε σε δημοσίευμα της 21^ης Νοέμβριου 2025, δεν υπάρχουν διαθέσιμα slots (ας τα πούμε «σημεία» ή «υποδοχές») για το αμερικανικό αέριο. Διαβάζουμε

«Συνεργάτες της πρέσβεως ανακάλυψαν έκπληκτοι ότι δεν υπάρχουν διαθέσιμα slots (ας τα πούμε «διαθέσιμες υποδοχές») για τη διοχέτευση του αμερικανικού αερίου από την Ελλάδα στην Ουκρανία μέσω του κάθετου άξονα.

Όλα τα slots είναι κλεισμένα για αζέρικο και ρωσικό αέριο!

Η πληροφορία προκάλεσε αποπληξία στην πρέσβη, η οποία «απείλησε» Θεούς και δαίμονες για να υλοποιηθεί η συμφωνία με το αμερικανικό αέριο. Της αποδίδεται η, καθ’ υπερβολήν, φράση «θα χάσω τη θέση μου αν δεν βρεθεί λύση». (Antinews-21/11/2025)

Ταυτόχρονα διογκώνεται εδώ και βδομάδες το κίνημα διαμαρτυρίας των αγροτών με μπλόκα τρακτέρ σε όλη την Ελλάδα. Διαμαρτυρία μαζική και με πείσμονα αντοχή και δυναμικότητα.

Υπό την αιγίδα των ΗΠΑ

Θεομάνα!

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Αν. Καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας                           

Διευθυντής του περιοδικού «Σύναξη»

Την εικόνα η οποία συνοδεύει αυτό το κείμενο την έφεραν στην Ελλάδα πρόσφυγες από την Κίο της Μικρασίας το 1926. Η ονομασία που οι ίδιοι της είχαν δώσει είναι «Παναγία η Θεομάνα». Οι πρόσφυγες αυτοί εγκαταστάθηκαν σε έναν βαλτότοπο με βούρλα στο μπόι ενός ανθρώπου, λίγο παραπέρα από το Ναύπλιο. Αυτόν τον δύσκολο τόπο τον έκαναν, με τον καιρό, μια όμορφη κωμόπολη που βαφτίστηκε Νέα Κίος.

Η ονομασία «Θεομάνα» δεν ανήκει στις –ας πούμε– επίσημες ονομασίες της Παναγίας. Είναι ονομασία την οποία άρθρωσε ο ίδιος ο λαός, καρδιακά και ολοζώντανα. Ονομασία που κατορθώνει να πει σε καθομιλούμενη, δημοτική γλώσσα, με συγκλονιστική αμεσότητα, ό,τι ακριβώς λένε οι επίσημες ονομασίες «Θεομήτωρ» και «Θεοτόκος». Κατορθώνει δηλαδή να πει πως η Μαρία κυοφόρησε πραγματικά και γέννησε πραγματικά θεάνθρωπο – όχι σκέτον άνθρωπο. Με δυο λόγια, δηλώνει την πίστη ότι ο Θεός αυτοπροσώπως έγινε άνθρωπος. Επαναλαμβάνω: ότι έγινε άνθρωπος – όχι υποδύθηκε τον άνθρωπο. Είναι πίστη που συνεπάγεται πολλά. Συνεπάγεται ότι ο Θεός γίνεται κυριολεκτικά και βιωμένα μέτοχος της ανθρώπινης συνθήκης: της αγωνίας, της οδύνης, του κατατρεγμού, της δίψας για απελευθέρωση από κάθε μορφή  θανατίλας.

Η γέννα την οποία έκανε η Θεομάνα (δηλαδή η Χριστού Γέννα, τα Χριστούγεννα) εγκαινιάζει έναν τρόπο ζωής ο οποίος εμβληματικά αποτυπώθηκε στην διαβεβαίωση του Χριστού ότι ταυτίζεται με τους αναγκεμένους, δηλαδή με τους πεινασμένους, τους διψασμένους, τους ξένους, τους γυμνούς, τους αρρώστους και τους φυλακισμένους. Έτσι ακριβώς ορίζει τους αναγκεμένους το ανατρεπτικό Ευαγγέλιο που διαβάζεται στις εκκλησίες την Κυριακή της Αποκριάς, καθώς δηλαδή ξεκινά η προετοιμασία για το Πάσχα και την Ανάσταση. Αυτή η κοινωνική προοπτική,  η συμμετοχή στην ζωή των οδυνωμένων είναι ακριβώς παράμετρος της ενανθρώπησης. Το σχολίασε χαρακτηριστικά ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής τον 7ον αι. στο έργο του «Μυσταγωγία», με το οποίο ερμήνευσε τη θεία Λειτουργία. Αντίθετα προς εσωστρεφείς θεωρήσεις της λειτουργικής ζωής, ο Μάξιμος έκλεισε την ερμηνεία του με έναν ύμνο για το άνοιγμα προς τον αδικημένο. Έναν ύμνο όχι μόνο για την δράση του Χριστού, αλλά και για το χρέος του ανθρώπου – την αλληλεγγύη: Ως το τέλος της ιστορίας, λέει ο Μάξιμος, ο Χριστός υποφέρει μυστικά τις οδύνες των αδυνάμων και καλεί τους πιστούς να τον μιμηθούν και να διακονήσουν το πάθος των ανθρώπων πάσχοντας και οι ίδιοι.

Έθιμα…

Το «Εργαστήριον η Ελλάς»…

Του Ρούντι Ρινάλντι

«Η εκλογή του Έλληνα Υπουργού στη θέση του Προέδρου του Eurogroup, σημαίνει διάφορα πράγματα πολύ κρίσιμα. Πρώτον, σημαίνει ότι οι εταίροι μας στην Ευρωζώνη δηλώνουν έτοιμοι να μελετήσουν τα μαθήματα που διδάσκει η ελληνική κρίση. Δεύτερον, σημαίνει πως αποδέχονται ότι στο “Εργαστήριον η Ελλάς” δοκιμάστηκαν τροποποιήσεις των ιδρυτικών Συνθηκών και νέοι θεσμοί, χωρίς τους οποίους η Ευρώπη δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τις επόμενες κρίσεις – την πανδημία, τον πόλεμο στην Ουκρανία, την ενεργειακή κρίση, την πληθωριστική κρίση. Η έννοια της κρίσης δεν υπήρχε στις ιδρυτικές Συνθήκες πριν την ελληνική περιπέτεια και το “Εργαστήριον η Ελλάς”. Και βέβαια η επιλογή αυτή πρέπει να λειτουργήσει και ως ένα μάθημα προς εμάς, στο εσωτερικό. Ότι είμαστε εκεί, επειδή πρέπει να έχουμε το νου μας, και πρέπει να φροντίσουμε με τις ασκούμενες πολιτικές και την αίσθηση εθνικού συμφέροντος και ιστορικής προοπτικής να καταστήσουμε την επιστροφή στην κανονικότητα, πραγματική, ολοκληρωμένη, βαθιά»
(Ευάγγελος Βενιζέλος, 12/12/2025)

Πριν λίγα χρόνια, το 2010, με κυνισμό μας αποκαλούσαν «πειραματόζωo» και εφάρμοζαν τα Μνημόνια Ι, ΙΙ και ΙΙΙ. Μετά μας είπαν υποτιμητικά PIGS (γουρούνια) από τα αρχικά Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία, δηλαδή ο ασθενής Ευρωπαϊκός Νότος (όταν προσθέτονταν και η άλλη προβληματική χώρα, η Ιρλανδία, το αρκτικόλεξοo γινόταν PIIGS). Η Ελλάδα όμως ήταν το κατ’ εξοχήν πειραματόζωο, η χώρα δηλαδή που εφαρμόστηκαν τα πιο ακραία και τιμωρητικά μέτρα προς γνώσιν και συμμόρφωση όλων των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών. Φυσικά ο κ. Βενιζέλος εξαίρει τη στάση και τον ρόλο της Ελλάδας συνολικά στην κατάσταση «διαχείριση κρίσεων» μέσα στην Ε.Ε., και αναφέρει και όσα ακολούθησαν σαν ιδιαίτερες περιπτώσεις (πανδημία, πόλεμος στην Ουκρανία) και το πόσο διδακτικά ήταν τα «πειράματα» που έγιναν στο «Εργαστήριον η Ελλάς». Έτσι η σημερινή Ευρώπη, δηλαδή η σημερινή Ε.Ε., μέσα στα γενικά της χάλια δεν έχει κανένα πρόβλημα να τοποθετήσει στην κορυφή ενός άτυπου οργάνου, του Eurogroup, τον κ. Πιερρακάκη. Ο κ. Βενιζέλος ομολογεί ότι μάλλον μας το χρώσταγαν για τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσφέραμε στη μελέτη της «διαχείρισης κρίσεων»…

Έμμεσα ο κ. Βενιζέλος διατυπώνει ένα παράπονο του μεταπρατικού αστικού κόσμου της Ελλάδας: Κάναμε και εφαρμόσαμε ό,τι μας συμβούλευσαν ή μας διέταξαν οι Μεγάλες Δυνάμεις σχεδόν σε ολόκληρο τον 20ό αιώνα, εφαρμόσαμε όλες τις ντιρεκτίβες που υποδείξατε στα 25 πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα, και όμως δεν τύχαμε της μεταχείρισης που έπρεπε, ως άρχουσα τάξη (έστω μεταπρατική) από τα ισχυρά κέντρα. Βλέπει ο ίδιος και όλοι οι συν αυτώ, το ίδιο το παραγόμενο αποτέλεσμα του «εργαστηρίου» σε πολιτικό, κοινωνικό, θεσμικό, οικονομικό, πολιτιστικό επίπεδο (π.χ. Κίμπερλι, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, Φραπές, υποκλοπές, Μαξίμου Α.Ε.), μέσα στην εν γένει «μπόχα». Γνωρίζω ότι η λέξη «μπόχα» δεν συνάδει με τα λόγια του κ. Βενιζέλου: ο τελευταίος θέλει και επιθυμεί η «επιστροφή στην κανονικότητα» να είναι «πραγματική, ολοκληρωμένη, βαθιά». Εν τη ρύμη του λόγου του ξεχνά ότι είναι ο ίδιος που λίγες μέρες πριν είχε χαρακτηρίσει το υφιστάμενο «Εργαστήριον η Ελλάς» ως «μη κυβερνήσιμο»!

Το φιάσκο των συμφωνιών για το αέριο. Από τους «αγωγούς της ανεξαρτησίας» στους «αγωγούς της υποτέλειας»

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

H ελληνική κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, κατά κοινή ομολογία από τις χειρότερες στην ελληνική ιστορία (*), θριαμβολογεί τώρα ότι κατήγαγε μεγάλη επιτυχία καθιστώντας την Ελλάδα «κόμβο» αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου LNG.

Στο παρελθόν, ξεκινώντας από τον Σπύρο Μαρκεζίνη στη δεκαετία του 1950 και συνεχίζοντας με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Καραμανλή οι ελληνικές κυβερνήσεις, ασφυκτιώντας στο περιβάλλον της ολόπλευρης αμερικανικής εξάρτησης, επεχείρησαν ή και κατάφεραν να συνάψουν επωφελείς συμφωνίες με την ΕΣΣΔ και αργότερα με τη Ρωσία. Μεταξύ αυτών και η διοχέτευση φυσικού αερίου από την ΕΣΣΔ στην Ελλάδα, που συμφωνήθηκε, παρά τις αμερικανικές διαμαρτυρίες, από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Οι συμφωνίες αυτές και ο αγωγός που έφερε στην Ελλάδα το αέριο ήταν συμφωνίες που είχαν μεγάλο οικονομικό όφελος για τη χώρα και αύξαιναν τον βαθμό ανεξαρτησίας της Ελλάδας και τους βαθμούς ελευθερίας της από τη «συλλογική Δύση» στην οποία ανήκε μετά τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο, αλλά και από την οποία προήλθαν όλες οι οικονομικές, γεωπολιτικές και στρατιωτικές απειλές εναντίον της. Η Ελλάδα δεν απειλήθηκε και δεν επλήγη ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν από τους «αντιπάλους» της συλλογικής Δύσης. Απειλήθηκε και επλήγη από το εσωτερικό των συνασπισμών στους οποίους συμμετέχει!

Αντίθετα, οι συμφωνίες που υπέγραψε ο Μητσοτάκης με τους Ουκρανούς και τους Αμερικανούς για το αέριο, όπως και αυτές για τις βάσεις και για τα όπλα, δεσμεύουν ακόμα περισσότερο την Ελλάδα, την εξαρτούν από μια «συλλογική Δύση» και ιδιαίτερα τις ΗΠΑ, μια Δύση που, αν υπήρξε σε ορισμένα ζητήματα δάσκαλος, υπήρξε όμως και φοβερός εχθρός της Ελλάδας. ΟΙ αγωγοί του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Καραμανλή ήταν «αγωγοί ανεξαρτησίας», οι αγωγοί Μητσοτάκη είναι «αγωγοί εξάρτησης και υποτέλειας». Να θυμίσουμε άλλωστε στο σημείο αυτό ότι μια από τις «κρυμμένες» επιδιώξεις του bail out που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα και του bail in που εφαρμόστηκε στην Κύπρο ήταν η καταστροφή κάθε οικονομικού, πολιτικού και αμυντικού δεσμού ανάμεσα στον ελληνικό και στον ρωσικό χώρο (**). Αλλά αυτοί οι δεσμοί, όπως και οι δεσμοί της Αθήνας με άλλες δυνάμεις εκτός αμερικανικής επιρροής, ήταν η προϋπόθεση για να μπορεί η Αθήνα να κάνει μια στοιχειωδώς ανεξάρτητη πολιτική.

Η καταστροφή των ελληνορωσικών, κυπρορωσικών και ευρωσικών σχέσεων υπήρξε κεντρική επιδίωξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής πολύ πριν ξεσπάσει η ουκρανική κρίση, υπήρξε μάλιστα και ένας από τους βασικούς λόγους που η Δύση ακολούθησε την επιθετική, τυχοδιωκτική πολιτική της που κατέληξε στο πραξικόπημα του Μαϊντάν στο Κίεβο και τον σημερινό πόλεμο.

Σε όλη την περίοδο μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι καλές σχέσεις με τη Ρωσία υπήρξαν προϋπόθεση για οποιαδήποτε ευρωπαϊκή ανεξαρτησία, κάτι που απέδειξε η Γαλλία του ντε Γκωλ, η Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου, η Κύπρος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του Βάσου Λυσσαρίδη. Ο μακαρίτης Πέτρος Μολυβιάτης μου είπε κάποτε ότι, όταν ο πρόεδρος τότε Κωνσταντίνος Καραμανλής αποχαιρετούσε στο αεροδρόμιο τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, ο πρώην σοβιετικός ηγέτης τον ρώτησε τι δώρο ήθελε να του φέρει την επόμενη φορά. «Τη Ρωσία πίσω» τούπε ο Καραμανλής και ο Γκορμπατσώφ δάκρυσε. Οι ενεργειακές συμφωνίες και η ύφεση στις διεθνείς σχέσεις υπήρξαν επίσης και το θεμέλιο της ευρωπαϊκής ευημερίας, που στηρίχτηκε στην απουσία μεγάλων στρατιωτικών δαπανών και στο φτηνό φυσικό αέριο.

Η Λύσσα απέναντι σ' εκείνον που αντιστέκεται

Η επίθεση στην Καρυστιανού ως συμπτωματολογία μιας παρηκμασμένης πολιτικής κουλτούρας

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Ο Καμύ είχε εντοπίσει, με χειρουργική ακρίβεια, έναν από τους σκοτεινότερους μηχανισμούς του ανθρώπινου ψυχισμού και των κοινωνιών λέγοντας πως «Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει».

Αυτή η φράση δεν περιγράφει μόνο μια υπαρξιακή μάχη. Περιγράφει την αντίδραση των υποταγμένων απέναντι σε όσους αρνούνται να ζήσουν γονατιστοί.

Και αυτή η δυναμική εξηγεί σχεδόν τέλεια το φαινόμενο της επιθετικότητας απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού.

Η Μαρία Καρυστιανού προκαλεί τόση εχθρότητα γιατί κάνει κάτι που οι περισσότεροι δεν αντέχουν να δουν. Αντιστέκεται εκεί όπου οι άλλοι έχουν παραδώσει τα όπλα.

Η δύναμή της, η καθαρότητά της, η επιμονή της, η αδιαπραγμάτευτη αναζήτηση της αλήθειας, ξεσκεπάζουν όχι απλώς το πολιτικό σύστημα, αλλά την υποταγή πολλών σε αυτό.

Γι’ αυτό η επίθεση δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι υπαρξιακή.

Η παρουσία της υπενθυμίζει στον καθένα τι δεν έκανε, τι δεν τόλμησε, πότε υποχώρησε, πού ντράπηκε, πού βολεύτηκε. 

Η Καρυστιανού λειτουργεί σαν καθρέφτης της ατομικής και συλλογικής μας υποταγής και ανεπάρκειας.

Κι αυτό είναι αφόρητο για όσους έχουν χτίσει την ταυτότητά τους πάνω στη συμβατότητα, στην υποταγή, στην προσαρμογή.