Η πικρία και η απογοήτευση όσων πίστεψαν στις προθέσεις της κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου να εναντιωθεί έστω και λίγο στις απαιτήσεις των δανειστών καταφεύγοντας στον λαό, εκφράζονται με τον καλύτερο τρόπο στο άρθρο του Στάθη Κουβελάκη «Από τον παραλογισμό στην τραγωδία κι από κει στην ταπείνωση της χώρας και της Αριστεράς». Στο ίδιο μήκος κύματος κι Πέτρος Χασάπης διαπιστώνει πως «γίναμε η χλεύη των ηττημένων».
Η προσεκτική όμως παρατήρηση της πορείας της ομάδας Τσίπρα από τις αρχές του 2014 και ιδιαίτερα μετά τις ευρωεκλογές και τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για τις προθέσεις της και το σχέδιο της.
Η ομάδα Τσίπρα, κατάφερε στην αρχή να επιβληθεί στον ΣΥΡΙΖΑ με λαϊκίστικες εξαγγελίες και με λάϊτ επαναστατικά εφέ. Ξαφνικά όμως, καθώς οι κυρίαρχοι πολιτικοί σχηματισμοί χρεοκοπούσαν ο ένας μετά τον άλλο, βρέθηκε χωρίς καν να το επιδιώξει, στο τιμόνι της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ισότιμη με πολιτικές οντότητες που μέχρι τότε τις αντιμετώπιζε με δέος και εφηβικές εξάρσεις.
Ο σαλταδορισμός και ο καιροσκοπισμός είναι η ιδεολογία της ηγεμονεύουσας παρασιτικής αστικής μας τάξης και συνεπώς κυρίαρχη εθνική μας ιδεολογία. Μια πολιτική ομάδα που γεννήθηκε και ανατράφηκε μ’ αυτήν την ιδεολογία, χωρίς ποτέ να της εναντιωθεί, είναι φυσικό να έχει μιαν ευκαιριακή, οπορτουνιστική συγκρότηση και πρακτική.
Η επιλογή του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου, ήταν ένας τέτοιος οπορτουνιστικός ελιγμός για να εξουδετερώσει τις υπόλοιπες ανταγωνίστριες πολιτικές ομάδες και να καταστεί ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος του πολτικού σκηνικού στη χώρα.
Το πρόβλημα των εξουσιαστών είναι πως πάντα υπερεκτιμούν τις δυνατότητες τους να εξουσιάζουν και να υποτιμούν τους εξουσιαζόμενους, τους οποίους βλέπουν σαν κοπάδι ηλιθίων, εύκολα χειραγωγήσιμων. Η ελληνική κοινωνία, αντί να διχαστεί με οριακά ποσοστά, πολώθηκε εναντίον των μνημονίων και των δανειστών με ποσοστό που τρόμαξε και τους εμπνευστές του δημοψηφίσματος. Είναι πολύ λογικές επομένως οι κινήσεις της ομάδας Τσίπρα να αποκαταστήσει το χαμένο κύρος του παλιού πολιτικού κόσμου, αναβαθμίζοντας τον μετά και την αποχώρηση Σαμαρά σ’ έναν καινούργιο εθνικά αδελφωμένο πολιτικό κόσμο.
Έπρεπε με κάθε τρόπο να αποτραπεί κάθε διάθεση και σκέψη των εξουσιαζομένων για ενεργητικότερο ρόλο και συμμετοχή στις αποφάσεις που τους αφορούσαν, επανερχόμενοι και σταυλιζόμενοι στα μαντριά των πολιτικών σχηματισμών. Έτσι πιστεύουν πως θα επαναφέρουν την ελληνική κοινωνία στη νωθρότητα και τον εφησυχασμό.
Μόνο που το κακό έχει γίνει. Το αν θα μπορέσει να υλοποιηθεί, θα εξαρτηθεί από το αν θα μπορέσουν να συνεργασθούν οι δυνάμεις που πιστεύουν πραγματικά στην πνευματική και πολιτική ανόρθωση της ελληνικής κοινωνίας, ξεκινώντας τον αγώνα για ευρύτερη συμμετοχή των πολιτών στη λήψη και την υλοποίηση των αποφάσεων, με πρώτο βήμα την οργάνωση μιας καμπάνιας για ένα καινούργιο δημοψήφισμα πάνω στη νέα συμφωνία, ώστε να φανεί τι πραγματικά θέλει ο λαός και τι εντολή έδωσε.
