Παρασκευή 6 Μαΐου 2016
Πέμπτη 5 Μαΐου 2016
550.000 ευρώ πήρε η εφημερίδα Αυγή των 700 φύλλων για διαφημίσεις από τις τράπεζες το 2015
O νέος νόμος Δραγασάκη υποχρεώνει τις τράπεζες να δώσουν στην δημοσιότητα τις διαφημιστικες τους δαπάνες προς όλα τα ΜΜΕ, οπότε έχουν πολύ ενδιαφέρον τα νούμερατων διαφημιστικών δαπανών που ήρθαν στη δημοσιότητα.
Η λίστα με τα ποσά που δαπανήθηκαν το 2015 περιελάμβανε και κάτι αξιοπερίεργο, η εφημερίδα Αυγή, όργανο της κυβέρνησης που διαλαλεί ότι έχει εξαπολύσει ανηλεή πόλεμο ενάντια στην διαπλοκή των ΜΜΕ με τις τράπεζες, παρέλαβε από τις τράπεζες εννεαπλάσια χρήματα, αν και έχει μικρότερη κυκλοφορία από την εφημερίδα «Ριζοσπάστης». Όπως διαβάζουμε και εδώ:
Η λίστα με τα ποσά που δαπανήθηκαν το 2015 περιελάμβανε και κάτι αξιοπερίεργο, η εφημερίδα Αυγή, όργανο της κυβέρνησης που διαλαλεί ότι έχει εξαπολύσει ανηλεή πόλεμο ενάντια στην διαπλοκή των ΜΜΕ με τις τράπεζες, παρέλαβε από τις τράπεζες εννεαπλάσια χρήματα, αν και έχει μικρότερη κυκλοφορία από την εφημερίδα «Ριζοσπάστης». Όπως διαβάζουμε και εδώ:
Άλλο Αργεντινή, άλλο Βενεζουέλα
Του Τάσου Παππά
Οι αντιλαϊκιστές όλου του κόσμου (φυσικά και οι εγχώριοι) παρακολουθούν με μεγάλη αγωνία τα γεγονότα στη Βενεζουέλα. Τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχουν αναδεικνύουν τις δυσκολίες, διεκτραγωδούν την κατάσταση και δεν κρύβουν τον ενθουσιασμό τους για τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και τη διαδικασία συλλογής υπογραφών ώστε να γίνει δημοψήφισμα και να φύγει ο Μαδούρο.
Άλλος ένας κρίκος της αριστερής αλυσίδας στη Λατινική Αμερική είναι έτοιμος να σπάσει. Το τι θα ακολουθήσει αν έρθουν στα πράγματα τα κόμματα της αντιπολίτευσης που διοικούνται από πολυεκατομμυριούχους οι οποίοι έχουν στενές σχέσεις (πιο στενές δεν γίνεται) με την Ουάσιγκτον μπορούμε να το προβλέψουμε, αν κρίνουμε απ' αυτό που συμβαίνει τούτη την ώρα στην Αργεντινή.
Οι αντιλαϊκιστές όλου του κόσμου (φυσικά και οι εγχώριοι) παρακολουθούν με μεγάλη αγωνία τα γεγονότα στη Βενεζουέλα. Τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχουν αναδεικνύουν τις δυσκολίες, διεκτραγωδούν την κατάσταση και δεν κρύβουν τον ενθουσιασμό τους για τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και τη διαδικασία συλλογής υπογραφών ώστε να γίνει δημοψήφισμα και να φύγει ο Μαδούρο.
Άλλος ένας κρίκος της αριστερής αλυσίδας στη Λατινική Αμερική είναι έτοιμος να σπάσει. Το τι θα ακολουθήσει αν έρθουν στα πράγματα τα κόμματα της αντιπολίτευσης που διοικούνται από πολυεκατομμυριούχους οι οποίοι έχουν στενές σχέσεις (πιο στενές δεν γίνεται) με την Ουάσιγκτον μπορούμε να το προβλέψουμε, αν κρίνουμε απ' αυτό που συμβαίνει τούτη την ώρα στην Αργεντινή.
Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος: «Ανίκανοι ή διεφθαρμένοι οι άρχοντες;»
Συνέντευξη στον Τριαντάφυλλο Σερμέτη
Στο πλαίσιο της αναζήτησης για τις δύσκολες συνθήκες που βιώνει ο λαός μας και για τη διέξοδο από την πολύπλευρη κρίση, συνομιλούμε με έναν φωτισμένο ιεράρχη, τον Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλο, ο οποίος με τις εμπεριστατωμένες απόψεις του και το συγκροτημένο λόγο του αναδεικνύει τη δυνατότητα που υπάρχει στη χώρα μας, μέσα από την Ορθόδοξη παράδοση και τον δυναμικό χριστιανικό λόγο, να δοθεί λύση στο αδιέξοδο της πατρίδας μας.
Το Πάσχα νοείται ως το πέρασμα από τη σκλαβιά της αμαρτίας στην ελευθερία. Για έναν χριστιανό, που είναι ταυτόχρονα και πολίτης, ποια σημασία αποκτά στην κοινωνική του ζωή;
Τό ρῆμα ἁμαρτάνω σημαίνει ἀποτυχαίνω-κάνω λάθος. Ἡ λέξη ἁμαρτία κατά συνέπεια σημαίνει ἀποτυχία. Ἁμαρτία δέν σημαίνει μιά ἠθική παράβαση ἤ ἔστω ἕνα ἁπλό λάθος. Σημαίνει κάτι τό ριζικότερο καί οὐσιοδέστερο. Ἔτσι ἡ ἀποτυχία ἔχει καθολικό χαρακτήρα, ἀγγίζει δηλαδή ὅλες τίς πλευρές καί τίς περιοχές τῆς ὕπαρξης. Ἀποτυχαίνουμε στόν ὑπαρκτικό μας προορισμό, ἀποτυχαίνουμε στήν προσωπική μας ζωή, ἀποτυχαίνουμε στήν κοινωνική μας ζωή. Αὐτό δέν ἀποτελεῖ μιά ἰδεολογική τοποθέτηση, ἀλλά τήν σκληρή πραγματικότητα τήν ὁποία ζοῦμε. Ἡ κοινωνία μας εἶναι ἀκοινώνητη. Μέσα στό ἴδιο μας τό σπίτι εἴμαστε ἀνίκανοι νά ἀγαπηθοῦμε. Στεροῦμε ἀπό τά παιδιά μας τό χαμόγελο μέσα στό ἴδιο μας τό σπίτι. Εἴμαστε μιά μπερδεμένη κοινωνία πού δέν ξέρει πραγματικά τί θέλει. Τό Πάσχα γιά μᾶς εἶναι ὁ Χριστός καί μέ τόν Χριστό τό Πάσχα νοεῖται ὡς τό πέρασμα ἀπό τόν ἐγωϊσμό καί τήν ἀλαζονεία στήν ταπείνωση καί στήν ἀγάπη πού εἶναι τό μόνο ἀληθινό θεμέλιο τῆς ἰσότητας καί τῆς δικαιοσύνης.
Στις 5 Μαϊου 1981 πέθανε ο ηρωϊκός απεργός πείνας Μπόμπι Σαντς
Ο Μπόμπυ Σαντς γεννήθηκε το 1954 στο βόρειο Μπέλφαστ.
Η ζωή στην γκετοποιημένη, υποβαθμισμένη γειτονιά τον παρακίνησε να δραστηριοποιηθεί από πολύ νωρίς. Ο ίδιος έλεγε «ήμουν μονάχα ένα φτωχόπαιδο, που ζούσα σ’ ένα γκέτο, με διαιρεμένη πατρίδα, αλλά πάλι είναι η καταπίεση που γεννά το επαναστατικό πνεύμα της ελευθερίας. Δεν θα ησυχάσω, ώσπου να απελευθερωθεί η πατρίδα μου, ώσπου η Ιρλανδία να γίνει μια ανεξάρτητη σοσιαλιστική δημοκρατία.»
Στα 18 του χρόνια έγινε μέλος του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (IRA). Στο ημερολόγιό του έγραφε:
«Η ζωή μου τώρα έχει αλλάξει. Τις νύχτες κοιμάμαι υποχρεωτικά με το ένα μάτι ανοιχτό κι όταν διεξάγουμε κάποια επιχείρηση, είμαστε συνέχεια σε εγρήγορση, για να αποφύγουμε τους ελέγχους των Βρετανών. Ο κόσμος όμως είναι στο πλευρό μας. Δεν είναι μονάχα το ότι μας άνοιξαν διάπλατα τα σπίτια τους κι ότι μας βοηθούν όπως μπορούν, αλλά το ότι μας έχουν ανοίξει την καρδιά τους. Έμαθα ότι χωρίς τη συμπαράσταση του κόσμου, δεν είναι δυνατόν να επιβιώσουμε πολιτικά και τώρα ξέρω ότι τους χρωστώ τα πάντα».
Τον Οκτώβριο του 1972, ο Μπόμπυ Σαντς συλλαμβάνεται για πρώτη φορά. Κατηγορείται για οπλοκατοχή (τέσσερα περίστροφα, που βρέθηκαν στο σπίτι όπου φιλοξενείτο) και καταδικάζεται σε τρία χρόνια φυλάκιση, στα μπουντρούμια τουLong Kesh. Στη διάρκεια αυτών των ετών, διαβάζει όσο μπορεί περισσότερο και μαθαίνει μόνος του ιρλανδικά. Αργότερα, θα μεταδώσει όσα έμαθε στους συγκρατούμενούς του, στη διαβόητη Πτέρυγα Η.
Περάστε κόσμε, εδώ οι καλοί ευρωπαϊκοί θεσμούληδες
Του σατυροπρόκου
- Ρωτώντας έμαθα πως τέτοια προγράμματα γίνονται στα σχολεία και
είναι χρήσιμα κι ενδιαφέροντα. Όμως, το συγκεκριμένο πρόγραμμα έχει ως θέμα τους
ευρωπαϊκούς θεσμούς, το ΔΝΤ και το νέο πρόγραμμα στήριξης και σταθερότητας της ελληνικής
οικονομίας.
- Τελικά ψάχνοντας στο διαδίκτυο μπορεί να συναντήσει κάποιος πολλά
κι ενδιαφέροντα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι και για τα τελείως αυτονόητα.
- Διάβασα, λοιπόν, σε σχετική ανακοίνωση πως στο 3ο ΓΕΛ Νέας Ιωνίας
στις 10 του Μάη οι μαθητές της Β λυκείου με κάποιους καθηγητές και τον Διευθυντή
τους, θα παρουσιάσουν ένα πολιτιστικό πρόγραμμα.
- Σκέφτομαι να πάω να το παρακολουθήσω. Φαντάζομαι πως θα μάθω πολλά.
Θα μάθω πόσο καλό είναι το ΔΝΤ. Άλλωστε είναι κάτι γνωστό. Σε όποια χώρα πήγε άφησε
συντρίμμια και φτωχούς πολίτες.
- Κι έτσι θα αρχίσει η ανοικοδόμηση και η πολυπόθητη ανάπτυξη. Και
πολύ σύντομα τα χρόνια της κρίσης θα αποτελούν μια κακιά ανάμνηση. Άλλωστε η κρίση
γεννάει ευκαιρίες. Αναπτύσσονται όλα τα παράσιτα.
- Θα μάθω για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Προσωπικά είναι οι αγαπημένοι
μου θεσμοί. Τις προάλλες που χρειάστηκε να κάνω κάποιες ιατρικές εξετάσεις και μου
είπαν πως πρέπει να τις πληρώσω τους θυμήθηκα τους ευρωπαϊκούς μου θεσμούληδες.
Το ΚΚΕ για το Facebook, το Twitter και τις μυστικές υπηρεσίες
Διαβάστε παρακάτω
την άποψη του ΚΚΕ για το διαδίκτυο, τα κοινωνικά δίκτυα, την στάση του
μυστικών υπηρεσιών σε σχέση με αυτά.
Γράφει ο Νίκος
Ρεμπάμπης, μέλους του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ:
Πριν λίγες μέρες
διέρρευσε σε αμερικανικές εφημερίδες και επιβεβαιώθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ,
ότι η NSA (η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας των ΗΠΑ υπάγεται στο υπουργείο Αμυνας, είναι
μία από τις 17 μυστικές υπηρεσίες που «επίσημα» δραστηριοποιούνται στις ΗΠΑ) παρακολουθεί
εκατομμύρια τηλεφωνικές κλήσεις και στο πλαίσιο του προγράμματος παρακολούθησης
«Prism» μπορεί μέσω των server 9 διαδικτυακών κολοσσών (όπως οι «Google»,
«Facebook», «Microsoft», «Yahoo», «Apple»...) να έχει πρόσβαση στα e-mail, τις διαδικτυακές
συνομιλίες κάθε είδους, να έχουν ουσιαστικά «εικόνα» από όλη τη διαδικτυακή κίνηση
ενός χρήστη. Δηλαδή οι μυστικές υπηρεσίες ομολόγησαν ότι μπορούν να παρακολουθούν
όλους τους χρήστες του διαδικτύου. Η είδηση χρεώνεται σε διαρροή από σύμβουλο της
NSA, τον Εντουαρντ Σνόουντεν, του οποίου η τύχη σήμερα αγνοείται. Μάλιστα η αρχή
της παρακολούθησης χρεώνεται στην κυβέρνηση Μπους και πλέον συνεχίζει με την έγκριση
της κυβέρνησης Ομπάμα (της κυβέρνησης που εκδηλώνει θαυμασμό ο ΣΥΡΙΖΑ).
Τετάρτη 4 Μαΐου 2016
Η αλήθεια και η διαστροφή της
Ολόκληρη η διαχείριση της ελληνικής κρίσης από το 2010 μέχρι σήμερα, 2016, βασίζεται σε υπαιτίως λανθασμένη διάγνωση, με συνέπεια να εφαρμόζεται εξίσου υπαιτίως λανθασμένη συνταγή και η χώρα, μοναδική περίπτωση στην υπερχρεωμένη ευρωπαϊκή περιφέρεια, να μην εξέρχεται από την κρίση, αλλά αντίθετα να βυθίζεται όλο και περισσότερο σ’ αυτήν.
Στο διάστημα της τελευταίας εξαετίας, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι σημαίες και τα χρώματα μεταβάλλονται, αλλά η κατάσταση της χώρας δεν παύει να επιδεινώνεται, αφού η υπαίτια εφαρμοζόμενη συνταγή παραμένει ίδια και απαράλλαχτη.
Γιατί άραγε οι άλλες υπερχρεωμένες χώρες της ευρωζώνης -Ιρλανδία, Πορτογαλία, Κύπρος, Ισπανία- που βρέθηκαν σε παρόμοια θέση με την Ελλάδα κατορθώνουν και αποκαθιστούν σήμερα κάποια σταθερότητα, ενώ η χώρα μας παραμένει σταθερά στον «φαύλο κύκλο» της αστάθειας και χωρίς προοπτική εξόδου από αυτήν;
Αποχαιρετισμός στον Τσαβισμό
Ανασκόπηση μιας ιστορίας που δεν κατόρθωσε να καρποφορήσει
Του Ρόλαντ Ντένις* από το Άρδην 101-102
Περπατώντας στους δρόμους των πόλεων ή στην ύπαιθρο θα συναντήσεις, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, ανάμεσα σε όλους εμάς που αποτελέσαμε κομμάτι της ιστορίας των τελευταίων είκοσι ή τριάντα χρόνων, πρόσωπα καταταλαιπωρημένα, απογοητευμένα, εξοργισμένα, καθώς αποχαιρετούν μια ιστορία που, στο κάτω κάτω, ανήκει σε αυτούς τους ανθρώπους. Μια παθιασμένη ιστορία που, για πολλά χρόνια, ονομαζόταν τσαβισμός. Ένας αποχαιρετισμός, που όταν δεν είναι τυπικός, κινείται ανάμεσα στην αμφιβολία και τον θρήνο. Για άλλους έχει τη χαρά της απαλλαγής από ένα αφόρητο βάρος. Πάντως είναι και ένας αποχαιρετισμός σε μια ιστορία που δεν κατόρθωσε να καρποφορήσει.
Αυτό το κείμενο έπρεπε ήδη προ πολλού να είχε γραφτεί, αλλά πλέον έφτασε η ώρα να δημοσιοποιηθεί, με λέξεις που στην πραγματικότητα έχουν τόσο προσωπική όσο και πολιτική διάσταση. Δεν έχει και τόσο σημασία, αφού ούτε καν στα βάθη όλων των εκφάνσεων μιας τρικυμιώδους ζωής δεν συνδέονται πάντα τα προσωπικά και πολιτικά ζητήματα, οι κοινωνικές και προσωπικές υποχρεώσεις που έχουμε μέσα μας. Γι’ αυτό και τα πράγματα, τελικά, «πρέπει να τα λες», αν κάτι ακόμα έχει νόημα να ειπωθεί.
Αυτό το κείμενο έπρεπε ήδη προ πολλού να είχε γραφτεί, αλλά πλέον έφτασε η ώρα να δημοσιοποιηθεί, με λέξεις που στην πραγματικότητα έχουν τόσο προσωπική όσο και πολιτική διάσταση. Δεν έχει και τόσο σημασία, αφού ούτε καν στα βάθη όλων των εκφάνσεων μιας τρικυμιώδους ζωής δεν συνδέονται πάντα τα προσωπικά και πολιτικά ζητήματα, οι κοινωνικές και προσωπικές υποχρεώσεις που έχουμε μέσα μας. Γι’ αυτό και τα πράγματα, τελικά, «πρέπει να τα λες», αν κάτι ακόμα έχει νόημα να ειπωθεί.
Τελικά υπάρχουν δύο ταινίες για «την αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδας» στον Εμφύλιο!
Τελικά υπάρχουν δύο ταινίες με θέμα την έξοδο των παιδιών από την Ελλάδα, την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου.
Η πρώτη ταινία, από τον ΔΣΕ.
Η πρώτη, την οποία όλοι γνωρίζουν με τον τίτλο ‘Η αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδας‘ γυρίστηκε το 1948 από το Κινηματογραφικό Συνεργείο του ΔΣΕ ‘Η Ελεύθερη Ελλάδα’, με συντελεστές τον Μάνο Ζαχαρία στην σκηνοθεσία, τον Γιώργο Σεβαστίκογλου στο σενάριο και τον οπερατέρ Απόστολο Μουσούρη. Η ταινία γυρίστηκε στο Γράμμο-Βίτσι, στις περιοχές που είχε υπό τον έλεγχό του ο ΔΣΕ, και στις Λαϊκές Δημοκρατίες της Ουγγαρίας και της Τσεχοσλοβακίας.
Το μοντάζ και η επεξεργασία του ήχου έγιναν στην Πράγα, όπου πραγματοποιήθηκε και η πρώτη κλειστή προβολή της, το 1948, παρόντος και του Τσεχοσλοβάκου ντοκιμαντερίστα, Γιόρι Σίβενς. του Ολλανδού κομμουνιστή και σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ Γιόρις Ίβενς (Joris Ivens, κανονικά προφέρεται Ίφενς). Στη συνέχεια κυκλοφόρησε και στις υπόλοιπες σοσιαλιστικές χώρες. Για τις ανάγκες της ταινίας, το συνεργείο ταξίδεψε στην Τσεχοσλοβακία και την Ουγγαρία για να αποτυπώσει τη ζωή των παιδιών στις νεαρές σοσιαλιστικές χώρες. Σύμφωνα με τον Μάνο Ζαχαρία, η πρώτη δημόσια προβολή της στην Ελλάδα έγινε αρχές του 1949 σε ένα χωριό στο Βίτσι και ίσως πραγματοποιήθηκαν και κάποιες προβολές της ακόμα στις ανταρτοκρατούμενες περιοχές. Οπως διηγείται ο ίδιος ο σκηνοθέτης, γυναίκες που έβλεπαν τα παιδιά τους στο πανί που χρησιμοποιούνταν ως οθόνη, ορμούσανε επάνω του για να τα αγκαλιάσουν!
Όχι άλλοι αγώνες!
Του Τ.Β.
Αν ένας εξωγήινος δει τα πρωτοσέλιδα του Ριζοσπάστη, αν ακούσει κάποιον «εκλεγμένο», αν διαβάσει τις διακηρύξεις των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ ή και παρατάξεων, θα νομίσει ότι στην Ελλάδα του 2016 προετοιμάζεται μια μεγάλη, αγωνιστική απάντηση απέναντι -έστω- στα κυβερνητικά σχέδια για το ασφαλιστικό. Ότι οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ για να εκφράσουν τη δεδομένη πια δυσαρέσκεια του κόσμου και την αναμενόμενη φθορά της μνημονιακής, αριστερής μας κυβέρνησης.
Κατά τα άλλα. Το κράτος μετέφερε την αργία την Τρίτη του Πάσχα. Η ΓΣΕΕ καλεί σε συγκέντρωση στις 8 Μάη, το ΠΑΜΕ ετοιμάζει την ίδια μέρα τις φιέστες του σε διάφορες πόλεις της χώρας. Και στο εσωτερικό παρατάξεων –είτε στα συνέδρια της ΓΣΕΕ, είτε στα γραφεία του ΜΕΤΑ κ.ό.κ.- η βασική μέριμνα είναι οι συσχετισμοί. Όχι βέβαια οι κοινωνικοί, αλλά αυτοί που θα επιτρέψουν να αναπαράγονται θέσεις, μηχανισμοί, ρόλοι.
Αν ένας εξωγήινος δει τα πρωτοσέλιδα του Ριζοσπάστη, αν ακούσει κάποιον «εκλεγμένο», αν διαβάσει τις διακηρύξεις των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ ή και παρατάξεων, θα νομίσει ότι στην Ελλάδα του 2016 προετοιμάζεται μια μεγάλη, αγωνιστική απάντηση απέναντι -έστω- στα κυβερνητικά σχέδια για το ασφαλιστικό. Ότι οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ για να εκφράσουν τη δεδομένη πια δυσαρέσκεια του κόσμου και την αναμενόμενη φθορά της μνημονιακής, αριστερής μας κυβέρνησης.
Κατά τα άλλα. Το κράτος μετέφερε την αργία την Τρίτη του Πάσχα. Η ΓΣΕΕ καλεί σε συγκέντρωση στις 8 Μάη, το ΠΑΜΕ ετοιμάζει την ίδια μέρα τις φιέστες του σε διάφορες πόλεις της χώρας. Και στο εσωτερικό παρατάξεων –είτε στα συνέδρια της ΓΣΕΕ, είτε στα γραφεία του ΜΕΤΑ κ.ό.κ.- η βασική μέριμνα είναι οι συσχετισμοί. Όχι βέβαια οι κοινωνικοί, αλλά αυτοί που θα επιτρέψουν να αναπαράγονται θέσεις, μηχανισμοί, ρόλοι.
Ο Λαφοντέν για τη Δημοκρατία και την Ευρώπη
Του Ρούντι Ρινάλντι
Πριν από λίγες μέρες βρέθηκε στη χώρα μας ο Όσκαρ Λαφοντέν, από τους πιο διάσημους αριστερούς πολιτικούς της Ευρώπης. Αφού υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών σε γερμανικές κυβερνήσεις, κατάγγειλε όσα εφαρμόζονταν, πήρε μέρος στη δημιουργία του νέου αριστερού κόμματος Die Linke, υπήρξε στην αρχή ένας από τους προέδρους του (είχαν 2) και σίγουρα έκφρασε πιο ριζοσπαστικές θέσεις από άλλους κλασικούς εκπροσώπους της γερμανικής Αριστεράς. Ο Όσκαρ Λαφοντέν βρέθηκε στην αριστερά του Die Linke και κάνει κριτική σε πολλές από τις θέσεις του κόμματός του. Με δυο λόγια, πρόκειται για πολιτικό με πείρα, που γνωρίζει τα προβλήματα της Ευρώπης αλλά και τα ζητήματα που απασχολούν τους οργανισμούς της ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Στη χώρα μας ήταν καλεσμένος της νέας κίνησης που έχει δημιουργήσει ο Κ. Λαπαβίτσας (Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής πολιτικής) και μίλησαν και οι δύο για το θέμα «ποιο μέλλον για την Ευρώπη;». Το ότι διάλεξαν να θέσουν ερωτηματικά το ζήτημα είναι ένα θετικό γεγονός γιατί το «πρόβλημα Ευρώπη» έχει πολλές διαστάσεις, κι όχι μία, και άρα η όποια τοποθέτηση δεν μπορεί να είναι απλή και μονοσήμαντη.
Κλιμακώνεται η ένταση στο Αιγαίο
Από τη Μαύρη Θάλασσα ώς τη Λιβύη η δράση του ΝΑΤΟ
Του Σπύρου Παναγιώτου
Από την περασμένη βδομάδα η τουρκική διπλωματία, σε όλα τα επίπεδα, διεμήνυσε ότι δεν θα συνεχίσει να τηρεί την συμφωνία της με την Ε.Ε. στο Αιγαίο στο βαθμό που δεν απελευθερωθεί, άμεσα, η χορήγηση ελεύθερης κίνησης των Τούρκων πολιτών στις χώρες της Ευρώπης (visa). Ο «πάγος» του Ζ.Κ. Γιούνκερ και οι δηλώσεις του ότι απαιτείται η ικανοποίηση «πολλών κριτηρίων» για να ικανοποιηθεί το τούρκικο αίτημα, καθόλου δεν πτόησε την κυβέρνηση της Τουρκίας. Όσο και αν γνωρίζει ο Ερντογάν ότι το αίτημα αυτό δύσκολα θα ικανοποιηθεί, καθώς αντιδρούν πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, συνεχίζει, με προκλητικό τρόπο, να αξιώνει παραχωρήσεις σε εξίσου στρατηγικής σημασίας ζητήματα.
Αν η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο… Τότε βρίσκεται σε πόλεμο με τον εαυτό της…
FILE PHOTO: People gather and pay tribute to the many people killed and injured in multiple terrorist attacks accross Brussels on 22 March, at Place de la Bourse, Brussels, Belgium, 23 March 2016. EPA, YOAN VALAT
Του Χιου Ντέιβιντ Σκοτ Γκρίνγουεϊ *
Η ιδέα ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις μπορεί στο μέλλον να αποτραπούν με στρατιωτική δράση κερδίζει έδαφος ακόμη και μεταξύ εκείνων που θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα τα πράγματα.
Ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ έχει δηλώσει ότι η χώρα του βρίσκεται σε πόλεμο, ενώ ανάλογες δηλώσεις έκαναν και άλλοι ηγέτες μετά τις επιθέσεις των Βρυξελλών. Αν όμως η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο, ποιος είναι ο αντίπαλός της; Σχεδόν όλοι όσοι αναμίχθηκαν στις επιθέσεις του Παρισιού και των Βρυξελλών ήταν είτε Γάλλοι είτε Βέλγοι πολίτες.
Αν λοιπόν η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο, ο πόλεμος αυτός είναι εμφύλιος. Η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο με τον εαυτό της. Πώς έφτασε σε αυτό το σημείο; Ο βασικός λόγος είναι ότι η Ευρώπη δεν μπόρεσε να ενσωματώσει τον αυξανόμενο μουσουλμανικό της πληθυσμό. Και αυτό είναι ένα πρόβλημα που υπάρχει εδώ και έναν περίπου αιώνα.
Οι ελέφαντες, το ποντίκι και οι κρυφές αντιθέσεις
Πίσω από το τελευταίο «καψώνι» της αξιολόγησης υπάρχει η διελκυστίνδα των κέντρων εξουσίας της Ε.Ε. για το πώς θα υπερβεί τα στρατηγικά της αδιέξοδα
Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Το τελευταίο «καψώνι» στο θρίλερ της αξιολόγησης έχει μια πρόσθετη πολιτική χρησιμότητα. Πέραν του γεγονότος ότι αποκάλυψε, για πολλοστή φορά, τη διαθεσιμότητα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υποχωρεί σε κάθε νέα απαίτηση των δανειστών, έφερε στο φως και βαθύτερες αντιθέσεις τους σε ζητήματα που ξεφεύγουν από το ελληνικό ζήτημα.
Ενώ η κυβέρνηση ανέμενε διακαώς να οριστεί ημερομηνία έκτακτου Eurogroup που θα επικυρώσει τα συμφωνημένα μέτρα λιτότητας 5,4 δισ. και θα καταλήξει σε συμφωνία για τα «προληπτικά» μέτρα των 3,6 δισ., οι επικεφαλής του κουαρτέτου εγκατέλειψαν την Αθήνα με λιτή ανακοίνωση περί «σημαντικής προόδου». Καμιά νύξη για ημερομηνία επιστροφής. Στο μεταξύ, τα προηγούμενα 24ωρα, παρακολουθήσαμε την άκρως ενδιαφέρουσα παρέλαση κορυφαίων εκπροσώπων των δανειστών, σε δημόσιες αντεγκλήσεις για το πώς θα κλείσει η αξιολόγηση.
Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Το τελευταίο «καψώνι» στο θρίλερ της αξιολόγησης έχει μια πρόσθετη πολιτική χρησιμότητα. Πέραν του γεγονότος ότι αποκάλυψε, για πολλοστή φορά, τη διαθεσιμότητα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υποχωρεί σε κάθε νέα απαίτηση των δανειστών, έφερε στο φως και βαθύτερες αντιθέσεις τους σε ζητήματα που ξεφεύγουν από το ελληνικό ζήτημα.
Ενώ η κυβέρνηση ανέμενε διακαώς να οριστεί ημερομηνία έκτακτου Eurogroup που θα επικυρώσει τα συμφωνημένα μέτρα λιτότητας 5,4 δισ. και θα καταλήξει σε συμφωνία για τα «προληπτικά» μέτρα των 3,6 δισ., οι επικεφαλής του κουαρτέτου εγκατέλειψαν την Αθήνα με λιτή ανακοίνωση περί «σημαντικής προόδου». Καμιά νύξη για ημερομηνία επιστροφής. Στο μεταξύ, τα προηγούμενα 24ωρα, παρακολουθήσαμε την άκρως ενδιαφέρουσα παρέλαση κορυφαίων εκπροσώπων των δανειστών, σε δημόσιες αντεγκλήσεις για το πώς θα κλείσει η αξιολόγηση.
Τρίτη 3 Μαΐου 2016
Κοινωνικές διεργασίες και μείζονα πολιτικά διλήμματα
Ο λαός ξανασταθμίζει τα πράγματα και αναζητεί διεξόδους πέρα και κόντρα στα… κλασικά
Του Ρούντι Ρινάλντι
Ενώ η κυβέρνηση Τσίπρα και οι δανειστές πρωταγωνιστούν στο show των ημερών, ένα πιο μόνιμο και πραγματικό θέμα επιζητά απαντήσεις: Ποιες είναι οι αντιδράσεις που συμβαίνουν ή αναμένονται, ποιο το πνεύμα που επικρατεί στην κοινωνία και στις τάξεις του ταλαιπωρημένου λαού;
Ο περισσότερος κόσμος μοιάζει σαν να το έχει πάρει απόφαση: Η κατάσταση θα χειροτερεύσει, τα μέτρα των 9 δισ. τελικά θα φορτωθούν, συντάξεις και δημόσιος πλούτος θα ψαλιδιστούν, η κυβέρνηση θα συνεχίσει να προχωρά «από επιτυχία σε επιτυχία». Δεν έχει πλέον αυταπάτες, ούτε ίσως ελπίδα για κάτι καλύτερο, αλλά δεν αδιαφορεί, ανησυχεί και προβληματίζεται.
Το πιο ευαίσθητο τμήμα του λαού, αναστοχαζόμενο θέτει το ερώτημα: «Εγώ τι μπορώ να κάνω;». Μοιάζει να επιλέγει την αποστασιοποίηση από την πολιτική, αλλά ακριβέστερα πρόκειται -όπως τόνισε ο Γ. Τσούτσιας στην πρόσφατη εκδήλωση του Δρόμου- για «παράκαμψη της πολιτικής διαδικασίας, τάση αποδέσμευσης από τα χθεσινά διλήμματα και ξαναστάθμισης της κατάστασης από την αρχή».
Όταν η αδικία γίνεται νόμος η αντίσταση είναι καθήκον
Του Χρήστου Παναγιωτόπουλου *
Τη στιγμή που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ προσπαθεί να πείσει τον ελληνικό
λαό ότι γίνονται για το καλό του οι ανατροπές στο ασφαλιστικό, που
περιλαμβάνονται στο σχέδιο νόμου που έχει κατάθεση στη Βουλή με την
έγκριση των «λύκων», έρχεται το βαθύ κράτος – έκθεση Γενικού Λογιστηρίου αρ.
141-16-2016- που δείχνει με οικονομικά στοιχεία ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο
και να καθησυχάσει τους «αστούς που τρομάξανε» από την ταξική πολιτική
του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα.
Συνολικά η αφαίμαξη του λαού θα ξεπεράσει τα 9,5 δις αφού η
προβλεπόμενη εξοικονόμηση χρημάτων για το κράτος σωρευτικά για την
τετραετία 2016-2019 ανέρχεται στα. 9 δις 947 εκ. ευρώ.
Ο υπουργός εργασίας κ. Κατρούγκαλος, επιμένει, σε μια τακτική όπου χάνουν
οι λέξεις το νόημα τους, αφού δηλώνει ότι «είναι αποστάτης της τάξης του» και ότι δεν θα
μειωθούν οι συντάξεις. Δεν έχει παρά να διαψεύσει τα στοιχεία της έκθεσης
του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους ο κ. Υπουργός και να μην την κάνει γαργάρα.
Ένας "άγιος" χασάπης!!
Της Niki Vikou
Το πρωί στο κρεοπωλείο μια κυρία πολύ ταλαιπωρημένη, πήρε τέσσερα σουβλάκια και δύο μπουτάκια κοτόπουλο. Μου έκανε εντύπωση που ο χασάπης παρά το ότι υπήρχαν πολλοί πελάτες στην αναμονή, της έπιασε κουβέντα για την κόρη της, αν βρήκε δουλειά, -δεν βρήκε- ακόμη και για τι τάξη πηγαίνουν τα εγγόνια της. Ο υπάλληλος του κάπου έλειπε κι η γυναίκα του και ταμίας, βρήκε την ώρα να πάει στην τουαλέτα.
Σε κανένα δεκάλεπτο, όλοι ήταν ξανά στη θέση τους και μόλις πήγε η κυρία να πληρώσει, η ταμίας πετάχτηκε σαν τρελή κι άρχισε να χειροκροτεί.
"Κυρία Βάσω είστε η εκατοστή πασχαλινή πελάτισσα μας κι όπως κάθε χρόνο το κατάστημα στον τυχερό, προσφέρει δωρεάν ένα πλήρες γεύμα πέντε ατόμων."
Της έβαλε στα χέρια τρεις σακούλες με όλα του Θεού τα καλά και δυο πασχαλινές λαμπάδες.
Το πρωί στο κρεοπωλείο μια κυρία πολύ ταλαιπωρημένη, πήρε τέσσερα σουβλάκια και δύο μπουτάκια κοτόπουλο. Μου έκανε εντύπωση που ο χασάπης παρά το ότι υπήρχαν πολλοί πελάτες στην αναμονή, της έπιασε κουβέντα για την κόρη της, αν βρήκε δουλειά, -δεν βρήκε- ακόμη και για τι τάξη πηγαίνουν τα εγγόνια της. Ο υπάλληλος του κάπου έλειπε κι η γυναίκα του και ταμίας, βρήκε την ώρα να πάει στην τουαλέτα.
Σε κανένα δεκάλεπτο, όλοι ήταν ξανά στη θέση τους και μόλις πήγε η κυρία να πληρώσει, η ταμίας πετάχτηκε σαν τρελή κι άρχισε να χειροκροτεί.
"Κυρία Βάσω είστε η εκατοστή πασχαλινή πελάτισσα μας κι όπως κάθε χρόνο το κατάστημα στον τυχερό, προσφέρει δωρεάν ένα πλήρες γεύμα πέντε ατόμων."
Της έβαλε στα χέρια τρεις σακούλες με όλα του Θεού τα καλά και δυο πασχαλινές λαμπάδες.
Στου κουφού την πόρτα
Του Απόστολου Αποστολόπουλου
Επί έξη χρόνια ο πολιτικός κόσμος συντίθεται,
ανασυντίθεται και τελικά αποσυντίθεται σε σημείο σήψης πλέον. Επί έξη χρόνια
οι πολίτες ξαφνιάζονται, αδρανούν, ξεσηκώνονται, καταπίπτουν, εξαπατώνται, ελπίζουν
επί ματαίω. Επί έξη χρόνια οι πολιτικοί παίζουν το Μανωλιό με νέα ενδυμασία
και οι πολίτες πληρώνουν ακριβά για να δουν το ίδιο έργο. Χτες για όλα έφταιγε ο
Σαμαράς και ο Βενιζέλος, προχτές ο Παπανδρέου, σήμερα ο Τσίπρας.
Ένας φαύλος κύκλος. Το ίδιο πολιτικό προσωπικό καταφέρνει να διατηρείται στην κυβερνητική
εξουσία εναλλάσσοντας τα πρόσωπα στους πρώτους ρόλους. Αλλά ταυτόχρονα εκτίθεται
ανεπανόρθωτα, εξαχρειώνεται, στερεύουν οι εφεδρείες του. Ο κυοφορούμενος
ανασχηματισμός με τη μέθοδο «παλιό κρασί σε καινούργιο μπουκάλι» έχει εξαντληθεί
πριν καν δει το φως. Η αλλαγή προσώπων είναι, ενίοτε, απαραίτητη και χρήσιμη αλλά
το κύριο πιάτο είναι η πολιτική που θα εφαρμόσουν. Και κυρίως η γνώση
και η αποφασιστικότητα να το εφαρμόσουν. Η κυβέρνηση, πέρα από τα Μνημόνια,
πάσχει από τις ιδεοληψίες των στελεχών και ιδίως από άγνοια της λειτουργίας
του Κράτους. Γίνεται συνεχώς λόγος για επενδύσεις και εισροή χρημάτων στα κρατικά
ταμεία, και υπάρχουν συγκεκριμένες προτάσεις από άλλες χώρες, αλλά μένουν στα χαρτιά
από άγνοια ή/και δειλία ανάληψης ευθυνών, επικρατεί ο φόβος ότι
οι Δανειστές θα αντιδράσουν χωρίς καν να διερευνηθούν οι δυνατότητες και η άσκηση
πίεσης ώστε να υπερνικηθούν οι αντιδράσεις. Κατάθεση όπλων χωρίς μάχη. Σε
ορισμένες περιπτώσεις υπουργοί αντιστέκονται/αδρανούν/καθυστερούν και σε κάθε περίπτωση
δεν προωθούν υποθέσεις που θα έλυναν, εν μέρει τουλάχιστον, τα προβλήματα ρευστότητας
χωρίς να είναι σαφή τα κίνητρά τους, όχι πάντως, εξ αντικειμένου, η εξυπηρέτηση
των συμφερόντων της χώρας. Η κυβέρνηση έχει παραδοθεί στις απαιτήσεις των Δανειστών,
δεν έχει καν προσπαθήσει να (τους) επιβάλλει τη διάκριση ότι άλλο η εκπλήρωση των
υποχρεώσεών μας απέναντί τους και άλλο οι συναλλαγές με τρίτες χώρες έστω και αν
δεν είναι του γούστου τους.
Δευτέρα 2 Μαΐου 2016
Οι «κουκουλοφόροι» και τα «ασημικά» του κράτους
Της Lady Lilith
Τα τελευταία
έξι μνημονιακά έτη ευδοκιμεί στην ταλαίπωρη Ελλάδα ένα νέο είδος παρασίτου, γνωστό,
πλέον, ως «κουκουλοφόρος». Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο είδος, αφού έχει επιλέξει
ως ξενιστή για να ζει και να αναπτύσσεται τα «ασημικά» του κράτους.
Η ιδιαιτερότητά
του έγκειται στο γεγονός ότι πρόκειται και για εξωπαράσιτο και για ενδοπαράσιτο.
Μπορεί, δηλαδή, να ζει και να αναπτύσσεται και εξωτερικά του ξενιστή, όπως τα τσιμπούρια,
και εντός του, όπως η ταινία.
Την άκρως σημαντική
επιστημονική παρατήρηση έκανε όπως αναμενόταν η crème de la crème των συνωμοσιολόγων,
η οποία εντόπισε το νέο είδος αμέσως μετά την συστηματική ανάλυση όλων των μνημονίων
και τη στενή παρακολούθηση της αξιολόγησης των πεπραγμένων από τους εταίρους και
δανειστές.
Η ανακάλυψη,
που έκανε, τάραξε τα νερά της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας.
Τα «ασημικά» ως ξενιστής
Το παράσιτο
«κουκουλοφόρος» επέλεξε τα «ασημικά» του κράτους ως ξενιστή, γιατί διέγνωσε ότι
είναι το απόλυτο μέσο για να αναπτυχθεί και να επιβιώσει στον αιώνα τον άπαντα.
Το εξωπαράσιτο
– ή αλλιώς οι εταίροι και δανειστές – που «κόλλησε» στην περιουσία του Δημοσίου
με στόχο να την οικειοποιηθεί, δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει εάν δεν υπήρχε το
ενδοπαράσιτο – ή αλλιώς οι εγχώριοι «κουκουλοφόροι» – που επιβουλεύονται τα «φιλέτα»
του δημοσίου εκ των έσω.
Η crème de
la crème των συνωμοσιολόγων, για να αποδείξει πλήρως την ανακάλυψη του νέου είδους
παρασίτου, παρουσίασε αδιαμφισβήτητα στοιχεία για τον τρόπο λειτουργίας του. Στοιχεία
που επιβεβαιώθηκαν το τελευταίο διάστημα κατά το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη η λεγόμενη
αξιολόγηση των δανειστών.
Η Διεθνής των
συνωμοσιολόγων διαπίστωσε ότι, αν και η συμφωνία προβλέπει την πώληση 9 περιουσιακών
στοιχείων του Δημοσίου, το παράσιτο «κουκουλοφόρος» πιέζει για 27!
Η πολλαπλή κατάργηση της Πρωτομαγιάς
Συνδικάτα και σωματεία εισπράττουν τη συσσωρευμένη απαξίωση και τη δυσπιστία του κόσμου
Του Τάσου Βαρούνη
Είναι κάπως περίεργο που στην Ελλάδα του 2016, σε μια χώρα που καταρρέει αλλά ταυτόχρονα αναζητά έναν νέο κύκλο αντιστάσεων, η 1η Μάη αποτελεί μια ακόμα συνηθισμένη μέρα. Γιατί όσο κι αν φωνάξουμε «δεν είναι αργία είναι απεργία», η Πρωτομαγιά αποτελεί κυρίως ευκαιρία για λίγη ξεκούραση και περισσότερο παραπέμπει σε ανοιξιάτικα στεφάνια παρά στην εργατική τάξη. Είναι πολλές οι επέτειοι που έχασαν το χαρακτήρα τους. Που ξέμειναν στα χέρια «ειδικών» για να τις χειριστούν με το δικό τους τρόπο. Πότε θα ανοίξουν τα μαγαζιά, σε ποια πλατεία θα γίνει συγκέντρωση, ποιο πανό θα είναι στην κεφαλή της πορείας, ποιο λογύδριο θα υπερισχύσει σε ταξική μεροληψία. Κι όταν κάτι νοηματοδοτείται διαμέσου φορέων και αντιλήψεων καθυστερημένων, τότε είναι δύσκολο να ανασάνει και να τοποθετηθεί κάπως στην εποχή και τις ανάγκες της.
Εδώ και χρόνια δεν υπάρχει κάτι που να μοιάζει με εργατικό κίνημα. Όχι πως υπάρχει κάποιο αιώνιο πρότυπο αναφοράς, κάθε άλλο. Ούτε βέβαια καταργήθηκαν οι αγώνες και οι αντιστάσεις των εργαζομένων. Έχουμε μπει στη φάση όπου το πρόβλημα δεν είναι τι θα προτείνουν τα συνδικάτα και τα σωματεία αλλά ότι αυτά απολαμβάνουν την απαξίωση του κόσμου. Η απόσταση είναι πια τεράστια. Αυτό που προσφέρεται από τους «εκπρόσωπους» δεν μπορεί να πείσει. Για την ακρίβεια είναι εκπρόσωποι μονάχα στα χαρτιά. Και αυτό μόνο για τους τυχερούς κλάδους εργαζομένων, αφού για τους περισσότερους δεν υπάρχει απολύτως κανένα πλαίσιο αναφοράς, συλλογικότητας, διεκδίκησης, προστασίας.
H Pax Americana και το Μεταναστευτικό
Του Γρηγόρη Σουλτάνη
Οι μεταναστευτικές ροές δε μπορούν να ειδωθούν ανεξάρτητα από τη νεοφιλελεύθερη ιδέα της κινητικότητας του εργατικού δυναμικού, δηλαδή το βιοπολιτικό έλεγχο και την πειθάρχηση των εργαζομένων.
Αναμφισβήτητα, οι καπιταλιστικές μητροπόλεις χρειάζονται εγκεφάλους που κλέβουν από τις χώρες της περιφέρειας, αλλά και ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό που εισάγουν από τρίτες χώρες και αποθηκεύουν σε τυπικές ή άτυπες οικονομικές ζώνες.
Ο οικονομικός πόλεμος στον ευρωπαϊκό νότο, όπως και ο στρατιωτικός στη μέση ανατολή, είναι συνυφασμένος με το μοντέλο της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής ανάπτυξης που- εν ονόματι της κερδοφορίας-αντικαθιστά τον εργαζόμενο με τον επισφαλή απασχολούμενο και τον είλωτα.
Παράλληλα, ο μεταναστευτικός εποικισμός της ΕΕ, υποτίθεται ότι θα επιλύσει το πρόβλημα της γήρανσης του πληθυσμού, αλλά και θα διασώσει το ασφαλιστικό, μετά την έλλειψη εγγυήσεων από μέρους του νεοφιλελεύθερου κράτους.
Εντούτοις, αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ένας γενικευμένος βιοπολιτικός έλεγχος του πληθυσμού σε εκτεταμένη γεωγραφική έκταση, παράλληλα με την αναδιαμόρφωση του κόσμου με βάση το νέο Δόγμα κυριαρχίας των ΗΠΑ.Η ιδεολογική και γεωπολιτική διάσταση του μεταναστευτικού αποτελούν συμπληρωματικές πτυχές του φαινομένου.
Διαρροές στις πλάτες της εξαθλιωμένης Ελλάδας- Μια ακόμη ευκαιρία που χάθηκε
Εισήγηση της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη στην ημερίδα που διοργάνωσε η Πυρίκαυστος Ελλάδα (Γιώργος Καλεάδης) στις 22.04.2016)
Η διαρροή συνομιλιών υπαλλήλων του ΔΝΤ προκάλεσε αναστάτωση, όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και στην ΕΕ και σε ολόκληρη την υφήλιο. Ωστόσο, οι ερμηνείες που δόθηκαν από τα διεθνή ΜΜΕ, όχι μόνο δεν συμπίπτουν σε καίρια σημεία, αλλά και ειδικότερα δεν διαφωτίζουν τα ακόλουθα ερωτήματα:
*από ποιους και επιδιώκοντας τι έγινε αυτή η διαρροή;
* ποιοι ωφελούνται και ποιοι βλάπτονται από τη διαρροή αυτή;
*η Ελλάδα θα μπορούσε να αξιοποιήσει προς όφελός της αυτήν τη διαρροή, και αν ναι το προσπάθησε ή όχι;
*τι μπορεί να συγκαλύπτει αυτό το γεγονός αναφορικά και με την Ελλάδα;
Α. Και θα αρχίσω με το ΔΝΤ που άλλωστε βρίσκεται στη βάση των πρόσφατων γεγονότων
Για μας τους Έλληνες το περιεχόμενο των συνομιλιών μεταξύ των υπαλλήλων του ΔΝΤ δεν ήταν έκπληξη, εφόσον, δυστυχώς, γνωρίζουμε εδώ και καιρό, ότι:
*Το ΔΝΤ μας εκβιάζει με απαράδεκτες μεθοδεύσεις, όχι βέβαια για να μας πείσει να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις, που θα είναι προς όφελός μας, αλλά για να εξασφαλίσει την παρουσία του στο ελληνικό πρόγραμμα, για να προωθήσει το ακραίου δογματισμού νεοφιλελεύθερο πρόγραμμά του και, φυσικά, για να εξυπηρετήσει τους δανειστές.
Η ματαίωση μιας ελπίδας
Ορισμένες σκέψεις για την τροχιά του ΣΥΡΙΖΑ
Του Ρούντι Ρινάλντι
Όσο απομακρυνόμαστε από τα γεγονότα του 2015 βλέπουμε πιο καθαρά την πραγματική εικόνα και μας εμφανίζεται πλέον ένας ΣΥΡΙΖΑ εντελώς «αγνώριστος», αλλά και εμείς νιώθουμε πολύ μακριά από αυτό το μόρφωμα που αποτέλεσε μιαν ελπίδα σε μια συγκεκριμένη στιγμή της πρόσφατης περιόδου. Κι όσο πιέζει η ανάγκη να ασχοληθούμε ουσιαστικά με τα ζητήματα που θέτει ο νέος κύκλος που άνοιξε δραματικά (3ο μνημόνιο, προσφυγικό, πόλεμος στην περιοχή, διάλυση της χώρας) τίθεται επίμονα από πολλούς ανθρώπους το ερώτημα πώς και γιατί φθάσαμε σε αυτήν την κατάσταση.
Στο σημείωμα αυτό θα εκτεθούν ορισμένες σκέψεις κι όχι οριστικές απαντήσεις με την προσοχή στραμμένη στο να απαντηθούν τα ζητήματα που είναι μπροστά μας κι όχι πίσω μας.
Τελ Αβίβ: Η συγκέντρωση για τον στρατιώτη που εκτέλεσε Παλαιστίνιο
Ελεύθερος ο ισραηλινός στρατιώτης που εκτέλεσε τραυματισμένο Παλαιστίνιο
Προς νέα υποχώρηση ο Τσίπρας
Του Γιώργου Δελαστίκ
Ωχ, ο Τσίπρας στήνει το σκηνικό για νέα υποχώρηση! Όταν ο Αλέξης Τσίπρας προβαίνει σε μεγαλόστομες διακηρύξεις περί σύγκλησης έκτακτης συνόδου κορυφής, αυτό σημαίνει ότι κάνει κινήσεις αντιπερισπασμού για να συγκαλύψει προετοιμαζόμενες υποχωρήσεις του σε νέες απαιτήσεις των Γερμανών δανειστών και των υπόλοιπων Ευρωπαίων τοκογλύφων. Αυτό έχει δείξει η μέχρι τώρα πείρα της διακυβέρνησης Τσίπρα και η ανικανότητά του να περάσει στις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, οποιοδήποτε φιλολαϊκό μέτρο σε οποιονδήποτε τομέα.
Από τότε που ο Τσίπρας πέρασε με το γερμανικό στρατόπεδο, λογικό είναι να αντιμετωπίζει προβλήματα από τους Αμερικανούς, οι οποίοι τον στριμώχνουν με εκτελεστικό όργανο το ΔΝΤ. Φυσικά, η απαίτηση του ΔΝΤ να νομοθετήσει η ελληνική Βουλή… προληπτικά (!) μέτρα για το 2018 (!) τα οποία να εφαρμοστούν σε περίπτωση που το πρωτογενές πλεόνασμα εκείνης της χρονιάς δεν είναι τουλάχιστον 3,5 % του ΑΕΠ, είναι εντελώς παράλογη. Αγανάκτησε – ή υποκρίθηκε ότι δήθεν αγανάκτησε – ακόμη και ο Πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ. “Σε καμιά δημοκρατία στον κόσμο δεν θα γινόταν αποδεκτή μια τέτοια απαίτηση”, τόνισε. “Καμιά Βουλή στον κόσμο δεν θα το δεχόταν”, υποτίθεται ότι είπε. Πιο συγκρατημένος ήταν ο Γάλλος κομισάριος Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί. “Βρισκόμαστε, πραγματικά μόλις ένα βήμα μακριά από τη συμφωνία που αναζητούσαμε τόσο καιρό”, τόνισε, προσθέτοντας όμως ότι “μένουν κι άλλα θέματα”. Κάρφωσε τον Τσίπρα δε αναφερόμενος σε έναν “μηχανισμό”, ο οποίος θα είναι “αυτόματος” και “θεσμοθετημένος” και ο οποίος θα επιτρέπει “τη λήψη δράσης”, αν επαληθευτεί ότι αυτά τα μέτρα “δεν είναι αρκετά για την επίτευξη του στόχου του πρωτογενούς πλεονάσματος για το 2018”.
Ωχ, ο Τσίπρας στήνει το σκηνικό για νέα υποχώρηση! Όταν ο Αλέξης Τσίπρας προβαίνει σε μεγαλόστομες διακηρύξεις περί σύγκλησης έκτακτης συνόδου κορυφής, αυτό σημαίνει ότι κάνει κινήσεις αντιπερισπασμού για να συγκαλύψει προετοιμαζόμενες υποχωρήσεις του σε νέες απαιτήσεις των Γερμανών δανειστών και των υπόλοιπων Ευρωπαίων τοκογλύφων. Αυτό έχει δείξει η μέχρι τώρα πείρα της διακυβέρνησης Τσίπρα και η ανικανότητά του να περάσει στις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, οποιοδήποτε φιλολαϊκό μέτρο σε οποιονδήποτε τομέα.
Από τότε που ο Τσίπρας πέρασε με το γερμανικό στρατόπεδο, λογικό είναι να αντιμετωπίζει προβλήματα από τους Αμερικανούς, οι οποίοι τον στριμώχνουν με εκτελεστικό όργανο το ΔΝΤ. Φυσικά, η απαίτηση του ΔΝΤ να νομοθετήσει η ελληνική Βουλή… προληπτικά (!) μέτρα για το 2018 (!) τα οποία να εφαρμοστούν σε περίπτωση που το πρωτογενές πλεόνασμα εκείνης της χρονιάς δεν είναι τουλάχιστον 3,5 % του ΑΕΠ, είναι εντελώς παράλογη. Αγανάκτησε – ή υποκρίθηκε ότι δήθεν αγανάκτησε – ακόμη και ο Πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ. “Σε καμιά δημοκρατία στον κόσμο δεν θα γινόταν αποδεκτή μια τέτοια απαίτηση”, τόνισε. “Καμιά Βουλή στον κόσμο δεν θα το δεχόταν”, υποτίθεται ότι είπε. Πιο συγκρατημένος ήταν ο Γάλλος κομισάριος Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί. “Βρισκόμαστε, πραγματικά μόλις ένα βήμα μακριά από τη συμφωνία που αναζητούσαμε τόσο καιρό”, τόνισε, προσθέτοντας όμως ότι “μένουν κι άλλα θέματα”. Κάρφωσε τον Τσίπρα δε αναφερόμενος σε έναν “μηχανισμό”, ο οποίος θα είναι “αυτόματος” και “θεσμοθετημένος” και ο οποίος θα επιτρέπει “τη λήψη δράσης”, αν επαληθευτεί ότι αυτά τα μέτρα “δεν είναι αρκετά για την επίτευξη του στόχου του πρωτογενούς πλεονάσματος για το 2018”.
Κυριακή 1 Μαΐου 2016
ΓΕΛΛΑΣ - Ξύπνα Αγαθοκλή
Ένα απίθανο σατιρικό βίντεο - κολάζ από ατάκες και δηλώσεις, που τα "σπάει"...!!!
ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ! Η Γεροβασίλη που πήγε να φέρει το Άγιο Φως, ορκίστηκε με πολιτικό όρκο...
Ο Γιάννης Αμανατίδης και η Όλγα Γεροβασίλη εκπροσώπησαν την κυβέρνηση
στην παραλαβή του Αγίου Φωτός.
Με το πρωθυπουργικό
σκάφος ταξίδεψαν ανήμερα Μεγάλο Σάββατο δύο υπουργοί της κυβέρνησης προκειμένου
να να συνοδέψουν το Άγιο Φως στην Αθήνα.
Ο υφυπουργός
Εξωτερικών Γιάννης Αμανατίδης και η κυβερνητική εκπρόσωπος Όλγα Γεροβασίλη έφθασαν
νωρίς το μεσημέρι στα Ιεροσόλυμα.
Ο Πατριάρχης
Αλεξανδρείας Θεόφιλος, μετά την έξοδό του από τον Πανάγιο Τάφο, σε ειδική τελετή
στο Πατριαρχείο, παρέδωσε το Αγιο Φως στην ελληνική αντιπροσωπεία.
Πόσες φορές να δεις το ίδιο έργο κάνοντας πως δεν ξέρεις το τέλος;
Του πιτσιρίκου
Η διαπραγμάτευση
δεν ολοκληρώθηκε, το Eurogroup της Μεγάλης Πέμπτης δεν θα πραγματοποιηθεί και ο
Αλέξης Τσίπρας σκοπεύει να ζητήσει την σύγκληση Συνόδου Κορυφής, για να διασφαλιστεί
η τήρηση της συμφωνίας του περασμένου Ιουλίου. Όλα αυτά τα έχουμε ξαναζήσει, οπότε
μάλλον δεν προκαλούν έκπληξη σε κανέναν.
Δεν ξέρω
καν γιατί θεωρούνται ειδήσεις αυτές οι διαρκείς επαναλήψεις του ιδίου σεναρίου
-ούτε γιατί γίνονται τόσες αναλύσεις-, αφού όλοι ξέρουν πως αυτό θα συμβεί.
Δεν πρόκειται
να αλλάξει απολύτως τίποτα προς το καλύτερο στην Ελλάδα, όσο η χώρα μένει παγιδευμένη
στα Μνημόνια και δεν μπορεί να πάρει την τύχη της στα χέρια της.
Αντιθέτως,
όλα θα γίνονται όλο και χειρότερα.
Αν οι Έλληνες
δεν διεκδικήσουν δυναμικά τη χώρα τους, η Ελλάδα θα χαθεί για τους Έλληνες και θα
καταλήξουν δούλοι στην ίδια τους τη γη.
Όσο παραμένεις
θεατής, το έργο δεν θα αλλάζει από μόνο του.
Για να αλλάξει
το έργο, πρέπει να αποφασίσεις να παίξεις κι εσύ στο έργο.
Για κάποιο
λόγο που δεν μπορώ να αντιληφθώ, πολιτικοί και πολίτες συμπεριφέρονται σαν να μην
ξέρουν πως η Ελλάδα καταστρέφεται μέρα με τη μέρα.
Ανακοίνωση – μήνυμα του ΜΕΚΕΑ για την Εργατική Πρωτομαγιά
ΚΑΤΩ Η ΝΕΑ ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΑΞΗ της νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης
ΌΧΙ στα ΑΝΟΙΚΤΑ ΣΥΝΟΡΑ για το κεφάλαιο, εμπορεύματα και εργασία
ΝΑΙ στην ΕΘΝΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
Σήμερα όλες οι τάσεις στο εργατικό κίνημα, «ταξικές» ή ρεφορμιστικές, εργοδοτικές ή κυβερνητικές, ιδίως όμως εκείνες με αριστερές αναφορές–και αυτό είναι το αξιοπερίεργο–διαδηλώνουν με τις «σημαίες» του κεφαλαίου και των πολυεθνικών ενάντια, ουσιαστικά, στα συμφέροντα των εργατών που υποτίθεται πως εκπροσωπούν αφού υιοθετούν απολύτως την ατζέντα της Νέας Διεθνούς Τάξης (ΝΔΤ) (βλ. Ανοιχτά σύνορα, ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίου και εργατών κλπ).
Έτσι, για το σημερινό «ταξικό» εργατικό κίνημα και την Παγκοσμιοποιητική «Αριστερά» εχθρός είναι οι «φράχτες», τα εθνικά σύνορα, και όσοι μιλάνε για οικονομική κυριαρχία απέναντι στην σημερινή οικονομική κατοχή, τη στιγμή που χωρίς οικονομική/εθνική κυριαρχία όχι απλά κοινωνική απελευθέρωση, αλλά ούτε «εργατική τάξη» μπορεί να υπάρχει σε χώρες όπως η Ελλάδα, που μετράει περισσότερα κλειστά εργοστάσια και μετανάστες παρά «εργάτες».
Ο ματωμένος Μάης των εργατών
Η φωτογραφία με την μάνα που θρηνεί τον δολοφονημένο γιο της στην απεργία των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη. Ο «ματωμένος Μάης των εργατών» που ενέπνευσε τον Ρίτσο να γράψει τον «Επιτάφιο».
Οι καπνεργάτες ήταν ένα από τα πιο μαχητικά και οργανωμένα συνδικάτα στην Ελλάδα. Σε αντίθεση με άλλους κλάδους, οι διεκδικήσεις τους δεν αφορούσαν μόνο το οκτάωρο και τις καλύτερες συνθήκες εργασίας, αλλά και διαδικασίες που καθόριζαν οι εργοδότες, όπως το ποιος θα εργάζεται πού και πώς θα γίνεται η διαδικασία παραγωγής. Η στάση των εργατών δεν άρεσε σε κανέναν εργοδότη και η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Στις 29 Απριλίου 1936, 12 χιλιάδες καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, εκ των οποίων περίπου το 70% γυναίκες, κατέβηκαν σε απεργία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




































