Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Οι εκβιασμοί των δανειστών δεν είναι κάτι νέο, αλλά μόνιμη, και διαχρονικά εντεινόμενη κατάσταση, αδιάκοπα, από την αρχή της κρίσης. Γιατί, συνεπώς, να απορούμε; Όταν οι Έλληνες διαπραγματευτές δέχονται και υπογράφουν, για να ξεσπιτώσουν τους συμπολίτες τους καθιστώντας άστεγους πολλούς από αυτούς, όταν υπογράφουν για την αύξηση απάνθρωπου ύψους και είδους φόρων, παρότι γνωρίζουν ότι τα χρήματα δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να συγκεντρωθούν, παρότι γνωρίζουν ότι προκαλούν εξαθλίωση και πείνα, παρότι γνωρίζουν ότι ενθαρρύνουν έτσι τις αυτοκτονίες, την απόγνωση, εκατομμυρίων Ελλήνων, ακόμη και το θάνατο. Όταν δέχονται, όχι απλώς να συζητήσουν, αλλά και να υπογράψουν την υποθήκευση ολόκληρης της Ελλάδας για 99 χρόνια από σήμερα...., όταν.... δεν υπάρχουν όρια σε αυτά που τελικά υπογράφουν, ιδίως σε αυτά που εκ των προτέρων δηλώνουν ότι "δεν πρόκειται με τίποτε να υπογράψουν".
Πώς λοιπόν έχουμε την αφέλεια να πιστεύουμε ότι οι άρπαγες δανειστές μας θα μπορούσαν να έχουν έστω και την ελάχιστη υπόληψη για μας. Ως δούλοι συμπεριφέρονται οι άρχοντες μας, και ως δούλοι εκλαμβάνονται αυτοί και όλοι εμείς, από τους "εταίρους".
Ναι, επαναλαμβάνω, γιατί απορούμε, αφού ακόμη και ο φίλος Γάλλος Ολλάντ τόλμησε να συγχαρεί τον δικό μας Πρωθυπουργό "γιατί... προχωρεί τόσο γρήγορα, τόσο αποτελεσματικά και τόσο αδίστακτα, στο βάθεμα της εξαθλίωσης των Ελλήνων". Διότι, και πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε, περί αυτού ακριβώς πρόκειται. Και να πει κανείς ότι δεν υπάρχει λύση, και ότι αυτή η επιλογή της πλήρους καταστροφής είναι μονόδρομος;;;