Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Ἡ ἐπέλαση τῆς ἀμάθειας

Του Σαράντου Καργάκου


Εξαγγέλθηκαν πρ μηνν νέα μέτρα γι τν παιδεία πο θ φαρμοσθον –ν φαρμοσθον–κατ τν τρέχουσα κα μ φθάνουσα τριετία. λα ατ μως φορον στ πρόβλημα κα χι στν οσία τς παιδείας. ποστολ τς παιδείας εναι ν φτιάχνει νθρώπους κα χι κιβτια μ κάποιες γνώσεις. Τ τ νθρωπο θέλουμε ταν τ πρόβλημα πο πασχόλησε λους τος ρχαίους φιλοσόφους κα τος νεώτερους παιδαγωγούς. Κι ὅλοι ἔρριχναν τὸ βάρος τους στὸθος, στὴν εὐγένεια (ὄχι ἀπαραιτήτως στοὺς κομψοὺς τρόπους), στὴν εὐπρέπεια καὶ στὴ λεβεντιά. Σήμερα, ὡς πρὸς αὐτὰ, πηγαίνουμε ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. Κα τ πρότυπο το χειρότερου δίνουν χι μόνον ο μαθητς λλ κάποιοι «πελευθερωμένοι» καθηγητς κα δάσκαλοι. Μο στέλνουν γράμματα πελπισίας πολλο εαίσθητοι κπαιδευτικο γι τ χαώδη κατάσταση πο πικρατε στ σχολεα. Τ πρόβλημα, πως μο γράφει μία καθηγήτρια, δν εναι ο γνώσεις πο εναι πι σχνές κα π τς σχνές γελάδες το φαραώ. Εἶναι κυρίως ἡ συμπεριφορὰ. Ἡγένεια θεωρεῖται ἀπὸ πολλὰ παιδιὰ, ἰδίως ἀπὸ κορίτσια, χαριτωμένη! Κα μο ξιστορε καθηγήτρια, πο χει οκογενειακ πνευματική παράδοση δύο αώνων, τ ξς:

Μία μαθήτρια συνομιλοσε παθς μ τν διπλαν της κατ τν ρα το μαθήματος. Τς επε ν βάλει μία τελεία στ στόμα της κα τότε ατ ργισμένη πάντησε: «τσι δν μο χει μιλήσει οτε μητέρα μου. γ φεύγω»! Κα διασχίζοντας τν αθουσα, φυγε σν φρεγάτα μ φουσκωμένα πανιά. Προφανς καθηγήτρια ψαχνε τ χαρτομάντηλά της ν σκουπίσει τ δάκρυά της. Μι λλη μαθήτρια, λβανικς καταγωγς, π τν εγεν φάρα τν Τσάμηδων, προφανς, σ νάλογη παρατήρηση φώναξε σθεναρς: «γώ μιλάω; αα λο γ φταίω δ. γ θ πληρώνω τ ψυχολογικά σας;». Κι φυγε κι ατ π τν τάξη σ νδειξη διαμαρτυρίας. στόσο, τ πρόβλημα τς πρέπειας ξεφεύγει π τ ρια το σχολείου. Παράλληλα ξεχείλισε σν βόθρος κα μάθεια. Μο γράφει ταλαίπωρη καθηγήτρια τι τς μέρες το Ε.Σ.Ρ. βαρέθηκε ν κούει τν νέο τρόπο κλίσης τν νομάτων: τν Βύρων, το Βύρων! Πρόκειται γι τν τυχ Πολύδωρα. Τουλάχιστον δν κρατοσαν τ κλιτο Byron; δια καθηγήτρια μπκε σ’ να γραφεο τελετν, δηλαδ κηδειν, κι κανε μι πόδειξη στν «τελετάρχη» ν μ γράφουν στ νεκρόσημα - Σταυρούλα χήρα το... Σπυρίδων, λλ το Σπυρίδωνος». τελετάρχης πόρησε κα ρώτησε γιατ; Κα πομονετικ καθηγήτρια το ξήγησε τι γενικ κάνει Σπυρίδωνος, λλ τελετάρχης τν ποστόμωσε: «π Ζολώτα δν λέγαμε Ξενοφν, το Ξενοφν;». Τέζα γγράματη φιλόλογος, πο τ διο βράδυ δέχτηκε κι λλο κτύπημα. κουσε π τοπικό ραδιοφωνικ σταθμ τι τ τάδε σκάφος προσάραξε στ τάδε νησί γι ν κάνει διακοπς διοκτήτης του! Σία κι ράξαμε, πο λέγαμε παλι. μως τν χθρολεξία καλλιεργον συχν ο κπαιδευτικοί. πιστο­λογράφος προσθέτει τι κουγε π τη φιλόλογο ν λέει «μετ Χριστο» (πο σημαίνει μαζί μ τν Χριστ) κα ν γράφει τι τ τάδε ξαιρετικ παιδί εναι γυιόπαιδο, δηλαδή παιδί το δρόμου, λητόπαιδο, ν θελε ν γράψει... γιόπαιδο. Προφανς, φίλος το λόγου (φιλόλογος) ἦταν χθρς το λόγου (χθρολόγος).

Κα τ τελευταο:δ κα μερικ χρόνια γιναν τς μόδας στ σχολεα ο ρευνητικς ργασίες, λληνικιστ project. πιστολογράφος πωμίστηκε κα ατ τ βάρος κα σκέφθηκε ν θέσει στ παιδι σν ντικείμενο ρευνας τος Κερκυραίους μουσουργος. Ρωτάει τ παιδι: «Ξέρετε κάποιον Κερκυραο μουσουργ;». κρα το τάφου σιωπ πό κάτω. Ξαναρωτάει: «Τν θνικό μας μνο, ποις τν γραψε;». Δειλ να παιδ παντ: «  Σολωμς». Κι καθηγήτρια: «Τν μουσική ννο. Ποις τ γραψε;». Τότε κάποια κτίνα φωτς νοιξε ρωγμ στ κρανίο κάποιου μαθητ, πο φώναξε: «  Μάντζαρος». Τ παιδ μενε στν δ Μαντζάρου. νθουσιασμένη καθηγήτρια προχώρησε: «Τν λυμπιακ μνο πο κομε κάθε τέσσερα χρόνια, ποις τν γραψε;». Κα πάλι κρα το τάφου σιωπή. καθηγήτρια κανε συνεχες παρακεντήσεις ν τος ξυπνήσει τ μυαλό. Κα τ θαμα γινε. νθους κάποιος μαθητς ναφώνησε:

- Μήπως ννοετε τν μνο το λυμπιακο;

- χι, τς ΑΕΚ!, ποκρίθηκε καθηγήτρια, πο κινδύνευσε ν πάθει κατατονικ μβροντησία. Κα μο γράφει δύσμοιρη: «πότε, πως καταλαβαίνετε, ξεκίνησα π τ μηδν». Σωστά. Διότι, πως επε πρώην πρωθυπουργς, «μηδν ες τ πηλήκιον». Ατ εναι στάθμη τς παιδείας μας. ς ρχίσουμε, λοιπν, π τ μηδν κα ς φήσουμε τ μεγαλόπνοα προγράμματα.


Ανάρτηση από: http://www.sarantoskargakos.gr

Ευχαριστώ τον φίλο Μάκη Δ.